ตอนที่ 9
จดหมายจากคนที่ตายไปแล้ว
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 4,989 ตัวอักษร
หิมะยังคงตกไม่หยุด
หลังออกจากบ้านของหญิงชรา ไอน์กับอาร์คไม่ได้พูดกันอีกเลย
ทั้งสองเดินผ่านป่าลูเมียร์อย่างเงียบงัน
เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันเหนือศีรษะ
แต่ไม่มีใครสนใจมัน
สิ่งที่อยู่ในใจหนักกว่าความเงียบของป่าเสียอีก
อาร์คกำแหวนของพ่อไว้แน่น
ส่วนไอน์ยังคงคิดถึงคำพูดของหญิงสาวในคริสตัล
อย่าไว้ใจอาร์ค
ยิ่งพยายามไม่คิด...
เสียงนั้นกลับยิ่งชัดเจน
จนในที่สุดอาร์คก็เป็นฝ่ายหยุดเดิน
“ไอน์”
นางหันกลับมา
“อะไร?”
“เจ้ากลัวข้าหรือเปล่า?”
คำถามนั้นทำให้ไอน์นิ่งไป
“ทำไมถามแบบนั้น?”
อาร์คมองแหวนในมือ
“เพราะตั้งแต่เราออกจากบ้านหลังนั้น เจ้าหลบตาข้าตลอด”
ไอน์เงียบ
เขาสังเกตเห็นจริง ๆ
อาร์คถอนหายใจ
“ถ้าเจ้าสงสัยอะไร ถามข้าได้”
ไอน์มองเขา
“เจ้าเคยรู้เรื่องแก่นเหมันต์มาก่อนหรือไม่?”
“ไม่”
“เรื่องแม่ของข้า?”
“ไม่”
“เรื่องพ่อของเจ้า?”
อาร์คเงียบไป
“...ไม่ทั้งหมด”
คำตอบนั้นทำให้ไอน์ขมวดคิ้ว
“ไม่ทั้งหมด?”
อาร์คพยักหน้า
“ข้ารู้แค่ว่าพ่อข้าหายตัวไปตอนข้ายังเด็ก”
“แล้ว?”
“แม่บอกว่าเขาตายระหว่างปฏิบัติหน้าที่”
“แต่เจ้าไม่เชื่อ?”
“ตอนเด็กข้าเชื่อ”
อาร์คกำแหวนแน่นขึ้น
“จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าเห็นคนของกองทัพมาที่บ้าน”
“พวกเขาพูดอะไร?”
“พวกเขาบอกแม่ว่า...”
อาร์คหยุด
“ถ้าพ่อกลับมา ห้ามให้เขาเข้าพบข้า”
ไอน์รู้สึกเย็นวาบ
“เพราะอะไร?”
“ข้าไม่รู้”
อาร์คมองตรงไปข้างหน้า
“แต่หลังจากวันนั้น แม่ก็ไม่เคยพูดถึงพ่ออีกเลย”
ไอน์กำลังจะถามต่อ—
แต่เสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านหลัง
กรอบ...
ทั้งสองหันกลับพร้อมกัน
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
อาร์คชักดาบ
“มีคนตามเรา”
ไอน์มองพื้น
บนหิมะมีรอยเท้า
แต่ไม่ใช่ของมนุษย์
มันเป็นรอยเท้าสี่ขา
ลากยาวไปตามพื้น
แล้วหายเข้าไปในป่า
“สัตว์?”
“ไม่”
อาร์คส่ายหน้า
“รอยเท้ามันลึกเกินไป”
ไอน์ย่อตัวลง
ปลายนิ้วแตะหิมะ
ทันใดนั้น—
ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในหัว
สัตว์สีขาวตัวใหญ่กำลังวิ่ง
มีเขาสีดำอยู่กลางหน้าผาก
มันกำลังหนีอะไรบางอย่าง
ด้านหลังคือชายสวมหน้ากาก
ไอน์ดึงมือกลับ
“มีคนกำลังล่าอะไรบางอย่าง”
อาร์คมองนาง
“เจ้าเห็นมัน?”
ไอน์พยักหน้า
“มันอยู่ไม่ไกล”
เสียงคำรามดังขึ้นจากป่าลึก
ทั้งคู่มองหน้ากัน
แล้ววิ่งเข้าไปทันที
ไม่นานพวกเขาก็พบมัน
สัตว์สีขาวตัวใหญ่กำลังติดอยู่ในกับดักเหล็ก
เลือดไหลจากขาหน้า
เขาสีดำกลางหน้าผากเปื้อนหิมะ
มันพยายามดิ้นหนี
แต่ยิ่งดิ้นกับดักยิ่งรัดแน่น
อาร์คเดินเข้าไป
“อยู่นิ่ง ๆ”
สัตว์คำราม
ไอน์ยื่นมือออก
“ไม่เป็นไร”
มันมองนาง
จากนั้นเสียงคำรามก็ค่อย ๆ เบาลง
ไอน์จับขาเหล็ก
น้ำแข็งเริ่มเกาะรอบกับดัก
แกร๊ก
กับดักแตกออก
สัตว์สีขาวลุกขึ้น
มันมองไอน์อยู่นาน
ก่อนจะก้มศีรษะให้
แล้ววิ่งหายไปในป่า
อาร์คมองตาม
“เจ้ารู้จักมันหรือ?”
“ไม่”
ไอน์มองรอยเท้าที่หายไป
“แต่มันเหมือนกำลังหนีบางอย่าง”
อาร์คเก็บเศษกับดักขึ้นมา
มีตราสลักอยู่ด้านหนึ่ง
ตราวงกลมสามเส้น
ทั้งสองมองหน้ากัน
“พวกมันยังตามมา”
อาร์คพูด
ไอน์พยักหน้า
“เราต้องกลับบ้านก่อน”
เมื่อทั้งสองกลับถึงคฤหาสน์ลอว์ริท
ท้องฟ้าก็มืดแล้ว
ประตูใหญ่เปิดออกทันที
บิดาของไอน์ยืนรออยู่ด้านใน
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
“ไอน์!”
เขารีบเดินเข้ามา
“เจ้าหายไปไหนมา?”
ไอน์ไม่ตอบทันที
นางมองพ่อ
แล้วถามตรง ๆ
“ท่านรู้จักพ่อของอาร์คหรือไม่?”
สีหน้าของผู้เป็นพ่อเปลี่ยนไปทันที
อาร์คสังเกตเห็น
“ท่านรู้จักจริง ๆ”
ชายผู้เป็นพ่อเงียบ
“เข้ามาข้างใน”
“ท่านยังไม่ได้ตอบ”
“ไอน์”
น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้น
“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรรู้”
“แต่เกี่ยวข้องกับข้า”
ไอน์ยื่นมือให้เขาดู
เส้นสีดำบนข้อมือยังคงอยู่
“ทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกับข้าใช่ไหม?”
พ่อของนางมองรอยนั้น
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ใช่”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้ไอน์นิ่ง
“ตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเกิด...”
เขาพูดต่อ
“ข้ารู้ว่าเจ้าจะต้องพบกับเรื่องนี้สักวัน”
อาร์คถาม
“แล้วพ่อของข้าล่ะ?”
ชายผู้เป็นพ่อหันมองเขา
“พ่อของเจ้า...เป็นเพื่อนของข้า”
อาร์คชะงัก
“เพื่อน?”
“ใช่”
“แล้วทำไมเขาถึงถูกกล่าวหาว่าจะฆ่าไอน์?”
ชายผู้เป็นพ่อไม่ตอบ
เขาเดินไปที่โต๊ะ
เปิดลิ้นชักลับ
หยิบกล่องไม้เก่าออกมา
บนกล่องมีตราวงกลมสามเส้น
ไอน์จำมันได้ทันที
“นี่คืออะไร?”
“ของที่แม่ของเจ้าให้ข้าเก็บไว้”
เขาวางกล่องตรงหน้าไอน์
“นางบอกว่าอย่าเปิด จนกว่าเจ้าจะอายุสิบเจ็ดปี”
ไอน์มองกล่อง
หัวใจเต้นแรง
“ทำไม?”
“เพราะก่อนอายุสิบเจ็ด...เจ้าจะยังไม่พร้อมรับความจริง”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
พ่อของนางมองเธอ
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีเวลารออีกแล้ว”
เขาเปิดกล่อง
ข้างในไม่มีอัญมณี
ไม่มีอาวุธ
มีเพียงซองจดหมายสีขาวหนึ่งซอง
บนซองเขียนชื่อเพียงคำเดียว
ไอน์
มือของไอน์สั่น
“แม่เขียนไว้?”
“ใช่”
ไอน์เปิดซองช้า ๆ
กระดาษแผ่นหนึ่งถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย
นางคลี่มันออก
ลายมือที่อยู่บนกระดาษทำให้หัวใจของนางเจ็บขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
แม้นางแทบจำแม่ไม่ได้แล้ว
แต่นางกลับรู้ทันทีว่า...
นี่คือลายมือของแม่
ข้อความมีเพียงไม่กี่บรรทัด
ไอน์
ถ้าเจ้ากำลังอ่านจดหมายนี้
แสดงว่าแก่นเหมันต์ได้ตื่นขึ้นแล้ว
ข้าขอโทษที่ไม่สามารถอยู่บอกความจริงกับเจ้าได้
อย่าไปที่วิหารเหนือ
ไม่ว่าจะได้ยินเสียงใครเรียก
ไม่ว่าจะเห็นหน้าของใคร
อย่าเปิดประตู
ไอน์อ่านซ้ำอีกครั้ง
หัวใจของนางเต้นแรง
“แม่รู้เรื่องวิหารเหนือ...”
พ่อของนางพยักหน้า
“นางเคยไปที่นั่น”
อาร์คถาม
“แล้วเกิดอะไรขึ้น?”
ชายผู้เป็นพ่อหลับตา
“นางกลับมาเพียงคนเดียว”
“แล้วหลังจากนั้น?”
“นางบอกข้าว่า...”
เขาหยุด
“ถ้าวันหนึ่งไอน์ได้ยินเสียงเรียกจากทางเหนือ อย่าให้นางไป”
ไอน์กำจดหมายแน่น
“แต่ตอนนี้ข้าได้ยินแล้ว”
พ่อของนางเงยหน้าขึ้น
“ว่าอะไร?”
ไอน์กำลังจะตอบ—
ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ทุกคนในห้องเงียบ
ทหารยามรีบเข้ามา
“นายท่าน!”
“มีอะไร?”
“มีคนมาขอพบท่าน”
“ใคร?”
ทหารยามลังเล
“เขาบอกว่า...”
“เขาคือคนจากวิหารเหนือ”
ไอน์รู้สึกเย็นไปทั้งร่าง
ชายคนนั้นเดินเข้ามาในห้อง
เขาสวมเสื้อคลุมสีขาว
ไม่มีอาวุธ
ไม่มีหน้ากาก
และไม่มีท่าทีเป็นศัตรู
แต่ทันทีที่เขาเห็นไอน์—
เขากลับคุกเข่าลง
“ในที่สุด...”
เขาพูด
“เจ้าหญิงก็กลับมาแล้ว”
อาร์คชักดาบทันที
“เจ้าหญิง?”
ชายคนนั้นเงยหน้า
มองตรงไปยังไอน์
“ใช่”
เขายิ้มบาง ๆ
“เจ้าหญิงแห่งเหมันต์”
และในวินาทีนั้นเอง—
เส้นสีดำบนข้อมือของไอน์ก็ส่องแสงขึ้น
พร้อมกับเสียงกระซิบของหญิงสาวในแก่นเหมันต์
“อย่าไปกับเขา...”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี