ตอนที่ 15
ความจริงของผู้สร้าง
ชาลี · 30 ก.ย. 69 · 5,800 ตัวอักษร
“ใช่”
คำตอบของลูเธียร์ยังคงก้องอยู่ในห้องใต้ดิน
ไอน์ยืนนิ่ง
อาร์คเองก็ไม่พูดอะไร
แม้แต่ชายจากวิหารเหนือยังเงียบไปครู่หนึ่ง
ลูเธียร์มองไอน์ตรง ๆ
ไม่มีรอยยิ้ม
ไม่มีข้อแก้ตัว
“ข้าเป็นหนึ่งในคนที่สร้างแก่นเหมันต์”
ไอน์กำมือแน่น
ความเย็นเริ่มแผ่ออกจากปลายนิ้ว
“แล้วท่านรักษาคนที่ถูกสิ่งที่ท่านสร้างฆ่าอย่างนั้นหรือ?”
“ใช่”
“เพื่ออะไร?”
“เพื่อแก้ไขความผิดของข้า”
คำตอบนั้นทำให้ไอน์หัวเราะออกมาเบา ๆ
แต่ไม่มีความขบขันอยู่ในนั้น
“สิบแปดปี”
เธอพูด
“ข้าต้องทนอยู่กับมันมาสิบแปดปี”
“ข้ารู้”
“ท่านรู้?”
ไอน์ก้าวเข้าไปหาเขา
“ท่านรู้ว่ามันกินร่างกายข้า?”
“รู้”
“รู้ว่าข้าจะตาย?”
“รู้”
“แล้วทำไมท่านถึงไม่บอกข้าตั้งแต่แรก?”
ลูเธียร์เงียบ
ไอน์กำจี้เงินของแม่
“ตอบข้า”
ลูเธียร์หลับตา
“เพราะถ้าข้าบอกความจริงเร็วเกินไป เจ้าจะถูกฆ่า”
ชายจากวิหารเหนือหัวเราะเบา ๆ
“ยังโกหกเหมือนเดิม”
ลูเธียร์หันไป
“แล้วเจ้าจะบอกนางหรือ?”
ชายคนนั้นไม่ตอบ
ไอน์มองทั้งสองคน
“พวกท่านรู้อะไรเกี่ยวกับข้ากันแน่?”
ไม่มีใครตอบทันที
สุดท้ายลูเธียร์จึงพูด
“เจ้าคือผู้ถือแก่นเหมันต์คนล่าสุด”
ไอน์ขมวดคิ้ว
“คนล่าสุด?”
“ก่อนเจ้า มีคนอื่นอีก”
หัวใจของไอน์กระตุก
ภาพหญิงสาวผมสีเงินปรากฏขึ้นในหัว
“คนที่อยู่ในแก่น...”
ลูเธียร์มองเธอ
“นางคือหนึ่งในผู้ถือก่อนหน้า”
ไอน์รู้สึกเหมือนพื้นใต้เท้าหายไป
“แต่ถ้าอย่างนั้น...”
เธอหันไปมองอาร์ค
“ทำไมข้าถึงเห็นความทรงจำของนาง?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
ชายจากวิหารเหนือกลับเป็นคนพูดแทน
“เพราะแก่นเหมันต์ไม่เคยลืมผู้ถือของมัน”
ความผิดพลาดเมื่อสิบแปดปีก่อน
ลูเธียร์เดินไปยังโต๊ะหิน
เขาวางคริสตัลสีดำลงบนโต๊ะ
“สิบแปดปีก่อน เราคิดว่าเราสามารถสร้างสิ่งที่ควบคุมฤดูหนาวได้”
“เรา?”
ไอน์ถาม
“มีทั้งหมดห้าคน”
ลูเธียร์ยกนิ้วขึ้นทีละนิ้ว
“นักเวทหนึ่งคน”
“นักเล่นแร่แปรธาตุหนึ่งคน”
“ผู้รักษาหนึ่งคน”
“ผู้พิทักษ์ประตูหนึ่งคน”
และคนสุดท้าย—
ลูเธียร์หยุด
“ผู้ถือคนแรก”
ไอน์ถามทันที
“ผู้ถือคนแรกคือใคร?”
ลูเธียร์มองเธอ
“นั่นคือสิ่งที่ข้ายังไม่สามารถบอกเจ้าได้”
อาร์คขมวดคิ้ว
“ทำไม?”
“เพราะคนที่รู้ความจริงทั้งหมดตายไปแล้ว”
ชายจากวิหารเหนือหัวเราะ
“ไม่ใช่ทั้งหมด”
เขามองไปทางเหนือ
“คนหนึ่งยังมีชีวิตอยู่”
ลูเธียร์สีหน้าเปลี่ยนทันที
“เจ้าหมายถึงใคร?”
“คนที่กำลังรอเจ้าหญิงแห่งเหมันต์อยู่ที่วิหาร”
ไอน์ชะงัก
“ที่วิหารเหนือ?”
ชายคนนั้นพยักหน้า
“ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าแก่นเหมันต์ถูกสร้างขึ้นเพื่ออะไร จงไปที่นั่น”
ลูเธียร์พูดทันที
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
“เพราะเจ้าจะไม่กลับออกมา”
ชายจากวิหารเหนือยิ้ม
“นั่นขึ้นอยู่กับว่านางเลือกจะเชื่อใคร”
คำพูดนั้นทำให้ไอน์รู้สึกอึดอัด
ทุกคนกำลังบอกให้เธอเลือก
แต่ไม่มีใครบอกความจริงทั้งหมด
ทันใดนั้น—
เสียงร้องดังขึ้นจากด้านบน
“จับพวกมัน!”
ผู้คนในชุดขาวเริ่มเคลื่อนตัว
อาร์คยกดาบ
“ไอน์ ถอยไป”
แต่ชายจากวิหารเหนือกลับยกมือขึ้น
“หยุด”
ทุกคนหยุด
ไอน์มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“ทำไม?”
ชายคนนั้นตอบ
“เพราะเราไม่ได้มาฆ่าเจ้า”
“แล้วมาทำอะไร?”
“พาเจ้ากลับไป”
“กลับไปไหน?”
“บ้านของเจ้า”
ไอน์หัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ
“บ้านของข้าอยู่ทางใต้”
“ไม่ใช่”
ชายคนนั้นมองเธอ
“บ้านของเจ้าอยู่ทางเหนือ”
ความเงียบเข้าปกคลุม
คำพูดนั้นเหมือนกับเสียงในหัวของเธอ
กลับมา...
ไอน์เริ่มปวดศีรษะ
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
กลับมา...
“หยุด”
เธอกุมศีรษะ
อาร์ครีบเข้ามาประคอง
“ไอน์!”
“เสียง...”
“เสียงอะไร?”
“มีใครบางคนเรียกข้า”
ทันใดนั้นน้ำแข็งพุ่งออกจากร่างเธอ
ครืน!
พื้นทั้งห้องกลายเป็นน้ำแข็ง
ทุกคนถอยหนี
แต่ลูเธียร์กลับมองไอน์ด้วยสีหน้าตกใจ
“มันเริ่มเรียกหาเจ้าแล้ว”
“ใคร?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
เพราะเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของไอน์
“ถ้าอยากมีชีวิตอยู่...”
“จงตามหาสัตว์ที่ไม่มีฤดู”
ไอน์ลืมตาขึ้น
“สัตว์ที่ไม่มีฤดู...”
ลูเธียร์รีบหันไปยังชั้นหนังสือ
เขาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมา
“นี่คือสิ่งที่ข้าต้องการให้เจ้าตามหา”
หนังสือถูกเปิดออก
หน้ากระดาษเก่าปรากฏภาพสัตว์ชนิดหนึ่ง
รูปร่างคล้ายกวาง
ขนสีขาว
ดวงตาสีฟ้า
แต่เขาของมันไม่มีลักษณะเหมือนกวางธรรมดา
เขาทั้งสองข้างเหมือนกิ่งไม้ที่มีดอกไม้เล็ก ๆ งอกอยู่
ใต้ภาพเขียนว่า
“อัลบาเรน”
ไอน์อ่านชื่อ
“มันอยู่ที่ไหน?”
“ไม่มีใครรู้”
“แล้วจะหาอย่างไร?”
ลูเธียร์เปิดหน้าถัดไป
มีเพียงประโยคเดียว
“อัลบาเรนจะปรากฏในสถานที่ที่ไม่มีฤดูใดสามารถครอบครองได้”
อาร์คถาม
“หมายความว่าอะไร?”
ลูเธียร์ตอบ
“มันอาจอยู่ในป่าลึก”
เขาเปิดอีกหน้า
“หรือในทะเลทราย”
อีกหน้า
“หรือใต้ภูเขาน้ำแข็ง”
อาร์คถอนหายใจ
“ข้อมูลมีประโยชน์มาก”
ลูเธียร์มองเขา
“มีอีกอย่าง”
เขาชี้ไปยังภาพวาดเล็ก ๆ มุมล่าง
เป็นดอกไม้สีขาว
“อัลบาเรนจะกินดอกนี้เท่านั้น”
ไอน์มองภาพ
แล้วหัวใจเธอก็เต้นแรง
เพราะเธอเคยเห็นดอกไม้นี้มาก่อน
ในภาพความทรงจำของแม่
“ข้ารู้จักมัน”
ทุกคนหันมามอง
ไอน์หลับตา
ภาพในความทรงจำค่อย ๆ ปรากฏ
แม่ของเธอกำลังถือดอกไม้ชนิดเดียวกัน
ยืนอยู่กลางหิมะ
ข้างกายมีหญิงสาวผมสีเงิน
และในอ้อมแขนของแม่—
คือเด็กทารก
ไอน์
แต่สิ่งที่ทำให้เธอใจสั่นไม่ใช่ภาพนั้น
เป็นข้อความที่แม่กำลังพูด
เธอจำคำพูดไม่ได้ทั้งหมด
แต่ประโยคสุดท้ายกลับชัดเจน
“ถ้าอัลบาเรนยังมีชีวิตอยู่...”
ภาพเปลี่ยน
แม่ของเธอร้องไห้
“...ไอน์ก็ยังมีโอกาสรอด”
ไอน์ลืมตาขึ้น
“แม่ของข้ารู้จักมัน”
ลูเธียร์นิ่งไป
“เป็นไปไม่ได้”
“ทำไม?”
“เพราะอัลบาเรนสูญพันธุ์ไปแล้ว”
ชายจากวิหารเหนือพูดขึ้นทันที
“ไม่”
ทุกคนหันไปมองเขา
เขามองไอน์
“มันยังมีชีวิตอยู่”
“ที่ไหน?”
ชายคนนั้นหยิบแผนที่ออกมา
วางลงบนโต๊ะ
นิ้วชี้ไปยังพื้นที่ทางเหนือสุดของแผนที่
สถานที่หนึ่งซึ่งไม่มีชื่อเมือง
ไม่มีถนน
ไม่มีแม้แต่เส้นทางการค้า
มีเพียงสัญลักษณ์ต้นไม้สีขาว
“ป่ามรณะเอเวอร์ดัส”
ลูเธียร์หน้าซีด
“ที่นั่นไม่มีใครกลับออกมา”
ชายคนนั้นตอบ
“เพราะไม่มีใครเข้าไปด้วยเหตุผลที่ถูกต้อง”
ไอน์มองแผนที่
เส้นทางไปยังป่านั้นอยู่คนละทิศกับวิหารเหนือ
เธอมีสองทางเลือก
ไปยังวิหารเพื่อค้นหาความจริง
หรือไปตามหาอัลบาเรนเพื่อรักษาชีวิตตัวเอง
ไอน์กำแผนที่แน่น
แล้วเธอก็ตัดสินใจ
“ข้าจะไปหาสัตว์ตัวนั้นก่อน”
ลูเธียร์มองเธอ
“เจ้ามั่นใจหรือ?”
“ข้าไม่รู้ว่าความจริงที่วิหารคืออะไร”
ไอน์มองเส้นทางบนแผนที่
“แต่ข้ารู้ว่าข้ายังอยากมีชีวิตอยู่”
อาร์คยิ้มเล็กน้อย
“งั้นข้าจะไปด้วย”
ไอน์หันมอง
“เจ้ารู้ไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน?”
“รู้”
“อาจไม่มีใครกลับออกมา”
“ก็กลับออกมาด้วยกัน”
ไอน์นิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนยิ้ม
“ตกลง”
แต่ก่อนที่ทั้งสองจะออกเดิน—
ลูเธียร์พูดขึ้น
“มีเรื่องหนึ่งที่ข้ายังไม่ได้บอกเจ้า”
ไอน์หันกลับ
“อะไร?”
ลูเธียร์มองแผนที่
สีหน้าเคร่งเครียด
“อัลบาเรนไม่ใช่สัตว์ที่รักษาแก่นเหมันต์”
ไอน์ชะงัก
“แล้วมันทำอะไร?”
ลูเธียร์ตอบช้า ๆ
“มันสามารถบอกได้ว่าใครคือผู้ถือแก่นเหมันต์ที่แท้จริง”
ไอน์นิ่ง
“หมายความว่า?”
ลูเธียร์มองตรงเข้าไปในดวงตาเธอ
“ถ้าอัลบาเรนพบเจ้า...”
เขาหยุด
“มันอาจพิสูจน์ได้ว่าแก่นเหมันต์ในร่างเจ้าเป็นของเจ้าเอง”
ลูเธียร์กำหมัดแน่น
“หรือว่า...”
เขามองไปยังเงาสะท้อนของไอน์บนพื้นน้ำแข็ง
“เจ้ากำลังถือแก่นของคนอื่นอยู่”
ไอน์หันไปมองเงาของตัวเอง
แต่ในเงานั้น—
ไม่ได้มีเพียงเธอ
มีหญิงสาวผมสีเงินอีกคนยืนอยู่ด้านหลัง
และกำลังยิ้มให้เธอ
“ในที่สุด...”
“เจ้าก็เริ่มถามคำถามที่ถูกต้องแล้ว”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี