สัตว์ที่ไม่มีฤดู

ภาพหญิงสาวผมสีเงินในเงาน้ำแข็งหายไปแล้ว

เหลือเพียงใบหน้าของไอน์ที่สะท้อนอยู่บนพื้น

แต่เธอยังรู้สึกถึงรอยยิ้มนั้น

ราวกับอีกคนยังคงยืนอยู่ตรงนั้น

“ไอน์”

เสียงของอาร์คทำให้เธอได้สติ

“เจ้าเห็นอะไร?”

ไอน์ส่ายหน้า

“ไม่มีอะไร”

อาร์คมองพื้นน้ำแข็ง

จากนั้นมองเธอ

เขาไม่เชื่อ

แต่ก็ไม่ได้ถามต่อ

ลูเธียร์เก็บแผนที่ลงบนโต๊ะ

“ถ้าจะตามหาอัลบาเรน เจ้าต้องออกจากเอเวอร์ดัสก่อนพระอาทิตย์ตก”

“ทำไม?”

“หลังพระอาทิตย์ตก ประตูเมืองจะถูกปิด”

อาร์คถาม

“เพราะสัตว์ป่า?”

“ไม่”

ลูเธียร์มองไปทางหน้าต่าง

“เพราะบางอย่างที่ออกมาจากป่า”

ออกจากเมือง

ทั้งสองออกจากสมาคมผู้รักษาช่วงบ่าย

อากาศด้านนอกเย็นกว่าตอนเข้ามา

ผู้คนในเมืองเริ่มปิดร้านเร็วกว่าปกติ

หน้าต่างหลายบานถูกปิดด้วยไม้

และบนกำแพงเมืองมีทหารเพิ่มขึ้น

ไอน์เดินผ่านประตูเมือง

ก่อนจะหันกลับไปมองเอเวอร์ดัส

เมืองของผู้รักษา

เมืองที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยคำตอบ

แต่กลับมีคำโกหกซ่อนอยู่ทุกมุม

อาร์คเดินมาข้าง ๆ

“เสียใจไหมที่ไม่ได้คำตอบทั้งหมด?”

“ไม่”

ไอน์ตอบ

“อย่างน้อยตอนนี้ข้ารู้ว่าตัวเองต้องตามหาอะไร”

“อัลบาเรน”

“ใช่”

อาร์คยิ้ม

“ฟังดูเหมือนชื่อขนม”

ไอน์หันมอง

“ถ้าเจอมัน ข้าจะถามก่อนเลยว่ากินได้ไหม”

“ถ้าเจ้ากินมัน ข้าจะไม่ช่วย”

“ใจร้าย”

ทั้งสองเดินต่อ

แต่เดินไปได้ไม่ถึงชั่วโมง—

เสียงกีบเท้าก็ดังมาจากด้านหลัง

ตึก... ตึก... ตึก...

อาร์คหันกลับทันที

บนถนนมีม้าสีดำตัวหนึ่งกำลังวิ่งมา

ชายบนหลังม้าสวมชุดของผู้รักษา

เขาหยุดตรงหน้าไอน์

“ลูเธียร์ฝากข้อความมา”

ไอน์รับกระดาษ

มีเพียงประโยคเดียว

“อย่าเข้าไปในป่าถ้าหิมะตก”

ไอน์ขมวดคิ้ว

“ทำไม?”

ชายคนนั้นส่ายหน้า

“เขาไม่ได้บอก”

“แล้วท่านรู้ไหม?”

“ไม่”

ชายคนนั้นตอบ

ก่อนจะหันม้า

“แต่ข้ารู้ว่าควรทำตามคำเตือนของลูเธียร์”

เขาควบม้ากลับไป

อาร์คมองตาม

“เราจะทำตามไหม?”

ไอน์มองท้องฟ้า

เมฆสีเทากำลังเคลื่อนเข้ามา

“ถ้าหิมะไม่ตก ก็เข้าไปได้”

อาร์คหัวเราะ

“เจ้าชอบหาช่องว่างในคำเตือนจริง ๆ”

พวกเขาเดินต่อจนถึงชายป่า

ไม่มีหิมะ

แต่พื้นดินกลับเย็นผิดปกติ

ต้นไม้สูงใหญ่เรียงตัวแน่น

กิ่งก้านของมันไม่มีใบ

แต่มีดอกไม้สีขาวเล็ก ๆ ขึ้นอยู่แทน

ไอน์หยุดทันที

“ดอกไม้”

อาร์คมอง

“ดอกเดียวกับในหนังสือ”

ไอน์ก้มลง

ดอกไม้สีขาวมีเกสรสีฟ้า

เธอยื่นมือออกไป

แต่ยังไม่ทันแตะ—

ดอกไม้นั้นก็หุบตัว

ฟุบ

แล้วพื้นดินรอบตัวก็สั่น

อาร์คชักดาบ

“ถอย!”

รากไม้พุ่งขึ้นจากพื้น

แต่ไม่ได้โจมตี

มันค่อย ๆ ขยับเข้าหาดอกไม้

เหมือนกำลังปกป้องมัน

ไอน์มองอย่างประหลาดใจ

“มันกลัวข้า”

“หรือกำลังปกป้องดอกไม้จากเจ้า”

ไอน์ชักมือกลับ

รากไม้จึงสงบลง

เธอพูดเบา ๆ

“ดูเหมือนทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับแก่นเหมันต์จะไม่ชอบข้า”

อาร์คมองเธอ

“บางทีพวกมันอาจไม่ได้ไม่ชอบเจ้า”

“แล้ว?”

“บางทีพวกมันอาจกลัวสิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า”

คำพูดนั้นทำให้ไอน์เงียบ

หิมะที่ไม่ควรตก

พวกเขาเดินเข้าไปในป่า

ยิ่งเข้าไปลึกเท่าไร อากาศก็ยิ่งเงียบ

ไม่มีเสียงนก

ไม่มีเสียงแมลง

แม้แต่ลมก็ไม่มี

จนกระทั่ง—

เกล็ดสีขาวตกลงมาจากท้องฟ้า

ไอน์เงยหน้า

“หิมะ”

อาร์คมองเธอ

“ดูเหมือนเราจะทำผิดคำเตือนแล้ว”

ไอน์กำลังจะตอบ

แต่เกล็ดหิมะกลับหยุดอยู่กลางอากาศ

ไม่ตกลงพื้น

ทุกเกล็ดลอยนิ่ง

ราวกับเวลาถูกหยุด

อาร์คมองรอบตัว

“นี่มัน...”

ไอน์รู้สึกเจ็บหน้าอก

แก่นเหมันต์กำลังเต้น

ตุบ

ตุบ

ตุบ

จากนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

ไม่ใช่เสียงในหัว

แต่เป็นเสียงจริง

กริ๊ง...

เหมือนกระดิ่งเล็ก ๆ

ดังมาจากส่วนลึกของป่า

อาร์คมองไอน์

“ได้ยินไหม?”

“ได้ยิน”

เสียงกระดิ่งดังอีกครั้ง

กริ๊ง...

ไอน์เดินตามเสียง

อาร์ครีบตาม

พวกเขาเดินผ่านต้นไม้หลายสิบต้น

จนมาถึงลานกว้าง

กลางลานมีรอยเท้าสัตว์

รอยเท้าขนาดใหญ่

และทุกก้าวมีดอกไม้สีขาวงอกขึ้นตามหลัง

อาร์คก้มลงดู

“มันเพิ่งผ่านไป”

ไอน์มองรอยเท้า

หัวใจเต้นแรง

“อัลบาเรน”

พวกเขาตามรอยเท้าไป

แต่ยิ่งตาม—

รอยเท้ายิ่งแปลก

มันไม่ได้มุ่งไปข้างหน้า

บางช่วงกลับเดินเป็นวงกลม

บางช่วงเดินขึ้นต้นไม้

บางช่วงหายไปกลางอากาศ

จนในที่สุด—

รอยเท้าหยุดอยู่หน้าต้นไม้ต้นหนึ่ง

ไอน์เดินเข้าไปใกล้

ต้นไม้ต้นนั้นไม่มีใบ

มีเพียงประตูไม้เล็ก ๆ อยู่กลางลำต้น

อาร์คมองอย่างไม่เข้าใจ

“ต้นไม้มีประตู?”

ไอน์วางมือบนมัน

ทันใดนั้น—

ประตูก็เปิดออกเอง

ข้างในไม่ใช่โพรงต้นไม้

แต่เป็นห้องขนาดใหญ่

มีแสงสีฟ้าส่องอยู่จากด้านใน

และบนกำแพงเต็มไปด้วยภาพวาดของสัตว์ชนิดเดียวกัน

อัลบาเรน

ตัวหนึ่ง

สองตัว

สิบตัว

นับร้อย

แต่ภาพสุดท้ายกลับต่างออกไป

เป็นภาพอัลบาเรนตัวหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าเด็กหญิงผมสีเงิน

เด็กหญิงคนนั้นคือไอน์

หรืออย่างน้อย—

หน้าตาของนางเหมือนไอน์ทุกอย่าง

ไอน์เดินเข้าไปใกล้ภาพ

“นี่...”

อาร์คมองภาพ

“เจ้าหรือ?”

“ข้าไม่รู้”

ใต้ภาพมีข้อความ

ไอน์ค่อย ๆ อ่าน

“อัลบาเรนจะยอมปรากฏต่อผู้ถือที่แท้จริงเท่านั้น”

เธอขมวดคิ้ว

“ผู้ถือที่แท้จริง”

ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าดังขึ้น

ตึก...

ตึก...

ทั้งสองหันกลับ

เงาสีขาวขนาดใหญ่ยืนอยู่ตรงปากประตู

ดวงตาสีฟ้าส่องประกาย

เขาสองข้างเหมือนกิ่งไม้สีเงิน

อัลบาเรน

มันมองไอน์

ไม่ขยับ

ไอน์ก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว

มันถอยหนึ่งก้าว

“อย่ากลัว”

เธอพูดเบา ๆ

อัลบาเรนยังคงมองเธอ

ไอน์ยื่นมือออกไป

ทันใดนั้น—

แก่นเหมันต์ในร่างเธอเริ่มทำงาน

ความเย็นพุ่งออกจากร่าง

อัลบาเรนคำราม

กรี๊ยววว!

พื้นทั้งห้องสั่นสะเทือน

อาร์ครีบดึงไอน์กลับ

“ถอย!”

แต่ไอน์กลับสังเกตเห็นบางอย่าง

อัลบาเรนไม่ได้กำลังโจมตี

มันกำลังร้องไห้

หยดน้ำใสไหลออกจากดวงตาสีฟ้า

เมื่อหยดน้ำตกลงพื้น—

ดอกไม้สีขาวก็ผลิบาน

ไอน์พูดเบา ๆ

“มันไม่ได้กลัวข้า”

“แล้วมันเป็นอะไร?”

“มันกำลังเสียใจ”

เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปหา

ครั้งนี้อัลบาเรนไม่ถอย

ปลายจมูกของมันแตะมือเธอ

ทันใดนั้น—

โลกทั้งใบของไอน์ก็ดับวูบ

เธอยืนอยู่กลางทุ่งหิมะ

ตรงหน้าเป็นหญิงสาวผมสีเงิน

คนเดิม

คนที่อยู่ในแก่นเหมันต์

แต่คราวนี้นางไม่ได้ยิ้ม

นางกำลังอุ้มเด็กทารก

เด็กคนนั้นกำลังร้องไห้

“นี่คือ...”

ไอน์พูด

หญิงสาวมองเธอ

“นี่คือวันที่ข้าตาย”

ไอน์นิ่ง

“อะไรนะ?”

“วันที่ข้าถูกแยกออกจากร่าง”

หญิงสาวมองเด็กในอ้อมแขน

“และวันที่เจ้าถูกเลือก”

ไอน์เดินเข้าไป

“เลือกโดยใคร?”

หญิงสาวไม่ตอบ

นางวางเด็กลงบนหิมะ

แล้วหันกลับมา

“เจ้าตามหาอัลบาเรนเพราะคิดว่ามันจะรักษาเจ้า”

ไอน์พยักหน้า

“ใช่”

“มันรักษาเจ้าได้”

หัวใจของไอน์เต้นแรง

“จริงหรือ?”

“แต่ไม่ใช่ด้วยเลือดของมัน”

หญิงสาวเอื้อมมือมาแตะหน้าอกของไอน์

“สิ่งที่มันจะทำคือบอกความจริง”

“ความจริงอะไร?”

หญิงสาวมองเธอด้วยสายตาเศร้า

“ว่าแก่นเหมันต์ในร่างเจ้า...”

เสียงของนางค่อย ๆ เบาลง

“ไม่เคยเป็นของเจ้าเลย”

ไอน์เบิกตา

ทันใดนั้นภาพทุกอย่างแตกสลาย

“ไอน์!”

เสียงอาร์คดังขึ้น

เธอลืมตา

พบว่าตัวเองนอนอยู่บนพื้น

อัลบาเรนยืนอยู่ตรงหน้า

แต่ที่เขาของมัน—

มีหยดเลือดสีดำไหลลงมา

อาร์คมองอย่างตกใจ

“มันบาดเจ็บ!”

ไอน์ลุกขึ้น

“ไม่ใช่...”

เธอมองเขาของอัลบาเรน

มีบางสิ่งฝังอยู่ตรงกลางเขา

เป็นลูกศรสีดำ

อาร์คจับมัน

“มีคนยิงมัน”

ไอน์มองไปยังป่าด้านหลัง

รอยเท้าหลายคู่ปรากฏบนหิมะ

คนจำนวนมากกำลังเข้ามา

เสียงหนึ่งดังจากระหว่างต้นไม้

“อย่าแตะต้องอัลบาเรน”

ชายในชุดคลุมสีดำก้าวออกมา

ด้านหลังเขามีคนอีกหลายคน

อาร์คชักดาบ

ไอน์ยืนขึ้น

ชายคนนั้นมองเธอ

แล้วพูดประโยคที่ทำให้ไอน์รู้ว่า—

พวกเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าเธอ

“เรามาที่นี่เพื่อฆ่าสัตว์ตัวนั้น ก่อนที่มันจะบอกความจริงกับเจ้า”

อัลบาเรนเงยหน้าขึ้น

และส่งเสียงร้องครั้งหนึ่ง

กรี๊ยววว—!

ทั้งป่าตอบรับด้วยเสียงคำรามนับร้อย