ผู้ถือคนแรก

ประตูยังคงสั่นอยู่ตรงหน้าไอน์

คำว่า

“ผู้ถือคนแรก”

ยังคงเรืองแสงอยู่บนผนัง

ลูเธียร์มองมันด้วยสีหน้าที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

ความกลัว

ไม่ใช่ความกังวล

แต่เป็นความกลัวของคนที่รู้ว่ากำลังจะได้เห็นสิ่งที่ไม่ควรถูกค้นพบ

“ถอยออกมา ไอน์”

“ทำไม?”

“เพราะถ้าประตูนี้เปิด วงจรจะรู้ว่าเจ้าตื่นแล้ว”

ไอน์ขมวดคิ้ว

“วงจร?”

ลูเธียร์ยังไม่ทันตอบ

อาร์คก็เดินเข้ามายืนข้างไอน์

“ถ้ารู้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”

ลูเธียร์มองทั้งสองคน

“มันจะเริ่มตามหาเจ้า”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหลังประตู

ครืด...

เหมือนเล็บกำลังลากไปตามพื้นหิน

ไอน์ไม่ถอย

“มันตามหาข้ามาตลอดอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

ลูเธียร์นิ่งไป

ไอน์ยื่นมือออกไปอีกครั้ง

แต่ก่อนที่เธอจะจับลูกบิด—

ตราเซวิลบนกำแพงก็สว่างขึ้น

แสงสีเงินพุ่งออกมาเป็นเส้น

แล้วก่อตัวเป็นภาพชายคนหนึ่ง

ชายหนุ่มในชุดเกราะเก่า

บนหน้าอกมีตราเดียวกับแหวนของอาร์ค

อาร์คเบิกตากว้าง

“นั่น...”

ลูเธียร์ตอบแทน

“อาร์เดน”

พ่อของอาร์ค

ภาพชายหนุ่มในความทรงจำกำลังยืนอยู่หน้าประตูเดียวกัน

แต่ตอนนั้นยังไม่มีรอยแตกบนประตู

ตรงหน้าเขาคือหญิงสาวผมสีเงิน

ผู้ถือคนแรก

นางไม่ได้ดูเหมือนนักรบ

ไม่มีชุดเกราะ

ไม่มีอาวุธ

เพียงสวมชุดสีขาวเรียบง่าย

และกำลังอุ้มเด็กทารกคนหนึ่ง

อาร์คมองภาพนั้นด้วยสีหน้าสับสน

“พ่อของข้า...รู้จักนาง?”

ลูเธียร์ไม่ตอบ

ภาพดำเนินต่อไป

อาร์เดนพูดกับหญิงสาว

“ถ้าท่านอยู่ต่อ โลกนี้จะไม่มีฤดูอื่นอีก”

หญิงสาวมองเด็กในอ้อมแขน

“ข้ารู้”

“แล้วทำไมไม่หนี?”

“เพราะถ้าข้าหนี...คนอื่นจะกลายเป็นข้า”

ไอน์ชะงัก

“หมายความว่าอะไร?”

ภาพเปลี่ยน

เด็กทารกถูกวางลงบนแท่นหิน

รอบแท่นมีวงแหวนสิบสามวง

วงแรกสว่างขึ้น

จากนั้นวงที่สอง

วงที่สาม

จนถึงวงที่สิบสอง

แต่มีเพียงวงที่สิบสามที่ยังมืดสนิท

อาร์คกำดาบแน่น

“นี่มัน...”

ลูเธียร์หลับตา

“นั่นคือสิ่งที่เราเรียกว่า ‘วงจร’”

ไอน์หันไปหาเขา

“พูดให้ข้าเข้าใจ”

ลูเธียร์สูดลมหายใจ

“แก่นเหมันต์ไม่ได้สร้างผู้ถือขึ้นมา”

“มันกำลังค้นหาผู้ถือใหม่ทุกครั้งที่คนก่อนตาย”

ไอน์มองวงแหวนทั้งสิบสาม

“แล้วผู้ถือคนแรก?”

ลูเธียร์เงียบไปนาน

ก่อนตอบ

“นางไม่ใช่ผู้ถือ”

“นางคือคนที่สร้างมัน”

ไอน์นิ่งไป

คำตอบนั้นต่างจากทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อ

หญิงสาวในภาพไม่ได้ถูกเลือก

ไม่ได้ถูกสาป

นางเป็นคนสร้างแก่นเหมันต์ขึ้นมาเอง

แต่ทำไม?

ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง

โลกทั้งใบถูกปกคลุมด้วยพายุหิมะ

เมืองถูกแช่แข็ง

ผู้คนหนีตาย

ตรงกลางพายุมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนตัว

ไม่ใช่มนุษย์

ไม่ใช่สัตว์

แต่เป็นเงาขนาดมหึมา

ดวงตาสีเงินนับร้อยเปิดขึ้นกลางพายุ

หญิงสาวยืนอยู่ตรงหน้ามัน

มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเลือด

และพูดเพียงคำเดียว

“หยุด”

แก่นเหมันต์ปรากฏขึ้นในมือของนาง

จากนั้น—

โลกทั้งใบก็กลายเป็นน้ำแข็ง

ไอน์เบิกตากว้าง

“นาง...แช่แข็งโลกเพื่อหยุดมัน?”

“ใช่”

ลูเธียร์ตอบ

“แต่สิ่งที่นางไม่รู้...คือการผนึกสิ่งนั้นต้องใช้ชีวิตของผู้ถือ”

ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง

หญิงสาวนั่งอยู่คนเดียวในห้องสีขาว

ผมของนางเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเงิน

เส้นเลือดสีดำค่อย ๆ ปรากฏบนแขน

เหมือนสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับไอน์

หญิงสาวมองมือของตัวเอง

ก่อนพูดกับใครบางคนที่อยู่นอกภาพ

“ถ้าวันหนึ่งข้าตาย...อย่าให้มันเลือกคนต่อไป”

ภาพหยุด

ไอน์จ้องหญิงสาว

“แล้วใครเป็นคนทำให้วงจรเริ่มขึ้น?”

ไม่มีคำตอบ

ประตูตรงหน้าสั่นแรงขึ้น

คราวนี้เสียงผู้หญิงดังออกมาชัดเจนกว่าเดิม

“ข้า...”

ไอน์ชะงัก

เสียงนั้นมาจากแก่นเหมันต์

“ข้าเป็นคนเริ่มมัน”

ลูเธียร์หน้าซีด

“ไม่...”

หญิงสาวในภาพค่อย ๆ หันหน้ามา

และเป็นครั้งแรกที่ไอน์เห็นใบหน้าของนางชัดเจน

มันเหมือนใบหน้าของไอน์

แต่ไม่ใช่ใบหน้าเดียวกันทั้งหมด

ดวงตาของนางเป็นสีเงินเข้ม

เหมือนดวงตาของชายคนนั้น

ไอน์รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

“เจ้าเป็นใคร?”

หญิงสาวยิ้มเศร้า

“ข้าคือคนแรก”

“และข้าคือเหตุผลที่เจ้าต้องมาเกิด”

ทันใดนั้น—

ประตูเปิดออกเอง

ความมืดทะลักเข้ามาในห้อง

อาร์คดึงดาบออกจากฝัก

ลูเธียร์ตะโกน

“อย่ามองเข้าไป!”

แต่สายเกินไป

ไอน์มองเห็นบางสิ่งอยู่หลังประตู

หญิงสาวผมสีเงินคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ในความมืด

ไม่ใช่ภาพ

ไม่ใช่ความทรงจำ

นางมีตัวตนจริง

และกำลังมองไอน์อยู่

“ในที่สุด...”

นางพูด

“ผู้ถือคนที่สิบสามก็มาถึง”

ไอน์กำลังจะถามว่าเป็นใคร

แต่หญิงสาวกลับยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก

“อย่าเรียกข้าว่าแม่”

ไอน์ตัวแข็ง

หญิงสาวยิ้ม

ก่อนพูดประโยคสุดท้าย

“เพราะแม่ของเจ้าตายไปแล้ว”

ประตูปิดลงทันที

และเสียงกรีดร้องจากแก่นเหมันต์ก็ดังขึ้นทั่ววิหารเหนือ

“นางกำลังโกหกเจ้า!”