สิ่งที่อยู่ในแก่นเหมันต์

ห้องรักษาชั้นใต้ดินของสมาคมผู้รักษาเงียบกว่าที่ไอน์คิด

ไม่มีหน้าต่าง

ไม่มีแสงจากภายนอก

มีเพียงตะเกียงสีฟ้าหลายดวงที่ลอยอยู่เหนือพื้น และวงแหวนเวทขนาดใหญ่ซึ่งถูกสลักไว้กลางห้อง

ไอน์นั่งอยู่บนเก้าอี้หิน

มือทั้งสองวางบนที่พักแขน

อาร์คยืนอยู่ข้างประตู

ส่วนลูเธียร์กำลังเตรียมอุปกรณ์บางอย่างอยู่ตรงโต๊ะด้านหน้า

“ถอดเสื้อคลุมออก”

ไอน์ชะงัก

“ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยหรือ?”

“ข้าต้องเห็นเส้นทางของแก่นเหมันต์”

ลูเธียร์ชี้ไปยังแขนของเธอ

เส้นสีดำที่เคยปรากฏบนข้อมือ ตอนนี้เริ่มลามขึ้นมาถึงข้อศอกแล้ว

“ถ้ามันเข้าใกล้หัวใจมากกว่านี้ การรักษาจะยากขึ้น”

ไอน์เงียบ

ก่อนจะค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมออก

อาร์คหันหน้าหนีทันที

“ข้าไม่มอง”

ไอน์มองเขาแล้วถอนหายใจ

“ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรเลย”

“ข้าป้องกันตัวไว้ก่อน”

ลูเธียร์หัวเราะเบา ๆ

“ดูเหมือนเจ้าจะไว้ใจเขามาก”

ไอน์ไม่ได้ตอบ

เพราะคำพูดนั้นทำให้เธอนึกถึงประโยคในตำรา

อย่าไว้ใจผู้ถือดาบ

รวมถึงคำเตือนจากหญิงสาวผมสีเงิน

อย่าไว้ใจอาร์ค

เธอมองแหวนตระกูลเซวิลบนมือของเขา

ความสงสัยยังไม่หายไป

แต่ในตอนนี้—

เธอยังเลือกที่จะเชื่อเขา

ลูเธียร์วางผลึกใสสามก้อนรอบตัวไอน์

ทันทีที่ผลึกก้อนแรกแตะพื้น—

ฟู่ว!

ไอเย็นพุ่งออกจากร่างของเธอ

ผลึกกลายเป็นสีขาว

ก้อนที่สองกลายเป็นสีเทา

แต่ก้อนที่สาม—

แตกออกทันที

ลูเธียร์หยุดมือ

“น่าสนใจ”

“มันเกิดอะไรขึ้น?”

“ผลึกก้อนที่สามตรวจจับพลังที่ไม่ควรมีอยู่ในร่างเจ้า”

ไอน์ขมวดคิ้ว

“หมายความว่า?”

“แก่นเหมันต์ไม่ใช่สิ่งเดียวที่อยู่ในตัวเจ้า”

ห้องทั้งห้องเงียบลง

อาร์คหันกลับมา

“มีอะไรอีก?”

ลูเธียร์ไม่ตอบ

เขาหยิบมีดเล่มเล็กขึ้นมา

“ข้าต้องเจาะเข้าไปในชั้นพลัง”

อาร์คก้าวออกจากประตู

“ไม่ได้”

ลูเธียร์หันมอง

“ถ้าไม่ทำ เราจะไม่รู้ว่าไอน์กำลังสูญเสียอะไร”

“วิธีอื่นไม่มีหรือ?”

“มี”

ลูเธียร์วางมีดลง

“แต่ต้องใช้เวลาหลายเดือน”

ไอน์มองเขา

“ข้าทำ”

“เจ้ามีเวลาไม่ถึงเดือน”

คำตอบนั้นทำให้เธอนิ่งไป

“อะไรนะ?”

ลูเธียร์ชี้ไปที่เส้นสีดำบนแขน

“มันกำลังเคลื่อนเข้าหาหัวใจ”

“ถ้ามันถึงหัวใจ?”

“เจ้าจะไม่สามารถใช้พลังชีวิตของตัวเองได้อีก”

อาร์คถามทันที

“แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”

ลูเธียร์มองไอน์

“ร่างกายของนางจะกลายเป็นน้ำแข็ง”

ไม่มีใครพูดอะไร

ไอน์หลับตาลง

เธอเคยรู้ว่าตัวเองกำลังป่วย

แต่ไม่เคยคิดว่าเวลาของเธอจะเหลือน้อยขนาดนี้

ลูเธียร์พูดต่อ

“ถ้าเจ้าต้องการมีชีวิตอยู่ เจ้าต้องให้ข้าตรวจแก่นเหมันต์โดยตรง”

ไอน์เปิดตา

“ทำ”

อาร์คหันมาทันที

“ไอน์”

“ข้าตัดสินใจแล้ว”

เธอมองเขา

“ถ้าข้ากลัวทุกครั้งที่ต้องเสี่ยง ข้าคงไม่มีวันรู้ความจริง”

อาร์คกำหมัด

ก่อนจะพยักหน้า

“งั้นข้าจะอยู่ตรงนี้”

“ข้ารู้”

ลูเธียร์วางมือบนหน้าอกของไอน์

วงเวทใต้เท้าสว่างขึ้น

ความเย็นไหลผ่านห้อง

จากปลายนิ้ว

เข้าสู่แขน

ไหล่

หน้าอก

และลึกลงไปถึงหัวใจ

ไอน์กัดฟัน

ความรู้สึกเหมือนถูกดึงบางสิ่งออกจากร่างทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก

“อย่าขยับ”

ลูเธียร์พูด

“ข้ากำลังมองเข้าไปข้างใน”

ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นกลางอากาศ

มันคือภาพหัวใจของไอน์

ล้อมรอบด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีดำ

ตรงกลางมีแก่นสีขาวขนาดเท่ากำปั้น

มันเต้นเป็นจังหวะ

เหมือนหัวใจอีกดวง

อาร์คมองภาพนั้นอย่างตกตะลึง

“นั่นคือแก่นเหมันต์?”

“ใช่”

ลูเธียร์ตอบ

แต่แล้ว—

เขานิ่งไป

เพราะมีบางสิ่งอยู่ด้านหลังแก่นนั้น

เงาสีดำ

เล็กมากในตอนแรก

แต่เมื่อวงเวททำงานต่อ—

มันค่อย ๆ ขยาย

เป็นรูปร่างของมนุษย์

หญิงสาวผมยาว

กำลังหลับตา

ไอน์เบิกตากว้าง

“นาง...”

ลูเธียร์พึมพำ

“เป็นไปไม่ได้”

อาร์คเดินเข้ามา

“ท่านเห็นอะไร?”

ลูเธียร์ไม่ตอบ

หญิงสาวในภาพค่อย ๆ ลืมตา

ดวงตาสีเงิน

เหมือนกับไอน์

จากนั้นนางก็หันหน้ามองออกมาจากภาพ

ราวกับมองเห็นทุกคนในห้อง

ริมฝีปากของนางขยับ

“ลูเธียร์...”

ลูเธียร์หน้าซีด

ไอน์ได้ยินเสียงนั้นชัดเจน

“นางเรียกชื่อท่าน”

ลูเธียร์รีบยกมือปิดวงเวท

ภาพทั้งหมดหายไป

“หยุดการตรวจ”

“ทำไม?”

“พอแล้ว”

“แต่ข้ายังไม่รู้—”

“ข้าบอกว่าพอแล้ว!”

เสียงของลูเธียร์ดังจนสะท้อนทั่วห้อง

ไอน์นิ่งไป

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาเสียการควบคุม

อาร์คชักดาบออกครึ่งหนึ่ง

“ท่านกำลังปิดบังอะไร?”

ลูเธียร์มองเขา

“ถ้าข้าบอกว่าใช่ เจ้าจะทำอะไร?”

“ถามต่อ”

“แล้วถ้าคำตอบทำให้เจ้าต้องฆ่าข้า?”

อาร์คนิ่ง

ลูเธียร์เดินไปยังโต๊ะ

หยิบกล่องไม้เก่าออกมา

บนฝากล่องมีตราเดียวกับแหวนของตระกูลเซวิล

อาร์คมองมัน

สีหน้าเปลี่ยนทันที

“นั่น...ตราตระกูลข้า”

ลูเธียร์ไม่ได้ปฏิเสธ

“บิดาของเจ้าเคยมาที่นี่”

“เมื่อไหร่?”

“สิบแปดปีก่อน”

ไอน์รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

สิบแปดปีก่อน

ปีเดียวกับที่เธอเกิด

“เขามาทำอะไร?”

ลูเธียร์เปิดกล่อง

ด้านในมีเอกสารเก่า ๆ หลายแผ่น

และของชิ้นหนึ่ง—

เศษคริสตัลสีดำ

เหมือนกับเศษที่ไอน์เคยเห็นในห้องใต้ดินของหญิงชรา

อาร์คเดินเข้าไป

“พ่อข้ามาทำอะไรกับมัน?”

ลูเธียร์มองอาร์ค

“เขาไม่ได้มาหาข้า”

“แล้วมาหาใคร?”

“มาหาแม่ของไอน์”

ความเงียบปกคลุมห้อง

ไอน์มองอาร์ค

อาร์คมองเธอ

ไม่มีใครพูด

จนกระทั่งลูเธียร์พูดประโยคสุดท้าย

“และคืนที่แม่ของเจ้าถูกฆ่า...”

เขามองไปยังคริสตัลสีดำ

“พ่อของอาร์คก็อยู่ที่นั่นด้วย”

อาร์คหน้าซีด

“เป็นไปไม่ได้”

ลูเธียร์เลื่อนเอกสารแผ่นหนึ่งออกมา

ตรงมุมกระดาษมีตราประจำตระกูลเซวิล

และลายมือของชายคนหนึ่ง

อาร์เดน เซวิล

ชื่อของบิดาอาร์ค

ใต้ชื่อมีข้อความสั้น ๆ เพียงประโยคเดียว

“หากเด็กคนนั้นเกิดมา จงกำจัดแก่นเหมันต์ก่อนที่มันจะตื่น”

อาร์คจ้องข้อความนั้นอยู่นาน

ก่อนจะกำกระดาษจนยับ

“พ่อข้า...”

เสียงของเขาแผ่วลง

“เคยคิดจะฆ่าไอน์?”

ไอน์ไม่ตอบ

เพราะในหัวของเธอมีเพียงคำถามเดียว

ถ้าพ่อของอาร์คเกี่ยวข้องกับคืนที่แม่ของเธอตายจริง—

แล้วอาร์คเองล่ะ?

ทันใดนั้น เสียงระฆังจากด้านบนดังขึ้น

กัง—!

ลูเธียร์เงยหน้าขึ้น

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป

“พวกเขามาถึงแล้ว”

อาร์คถาม

“ใคร?”

ลูเธียร์รีบดับตะเกียงทั้งหมด

“คนที่ตามหาแก่นเหมันต์”

ไอน์ลุกขึ้น

“พวกเขารู้ว่าข้าอยู่ที่นี่?”

ลูเธียร์มองเธอ

“ไม่ใช่”

เขาหยิบคริสตัลสีดำใส่กระเป๋า

“พวกเขารู้ว่า ข้า พบเจ้าแล้ว”

เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังมาจากชั้นบน

หนึ่งเสียง

สองเสียง

สิบเสียง

และเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

อาร์คชักดาบเต็มเล่ม

ไอน์ปล่อยไอเย็นออกจากปลายนิ้ว

แต่ก่อนที่ทั้งสองจะเตรียมตัว—

เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นจากอีกฝั่งของประตู

“ลูเธียร์”

“ส่งเจ้าหญิงแห่งเหมันต์ออกมา”

เสียงนั้นทำให้ไอน์ใจหาย

เพราะเธอจำได้

มันคือเสียงเดียวกับชายที่เคยพูดในคืนที่บ้านลอว์ริทถูกโจมตี

และคราวนี้—

เสียงนั้นไม่ได้อยู่ไกลอีกต่อไป

มันอยู่หลังประตู

“เรามารับตัวนางกลับบ้าน”