ตอนที่ 12
เมืองของผู้รักษา
ชาลี · 30 ก.ย. 69 · 4,953 ตัวอักษร
หิมะเริ่มบางลงเมื่อไอน์กับอาร์คเดินพ้นแนวป่าลูเมียร์
ตลอดสองวันที่ผ่านมา พวกเขาแทบไม่ได้พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องใต้ดิน
ไม่ใช่เพราะไม่มีคำถาม
แต่เพราะคำถามนั้นมีมากเกินไป
ผู้หญิงผมสีเงินคนนั้นคือใคร
ทำไมถึงบอกว่าเคยอยู่ในร่างของไอน์
และที่สำคัญที่สุด—
“เลือดของสัตว์ที่ไม่มีฤดู” คืออะไรกันแน่
ไอน์กำจี้เงินของแม่ไว้แน่น
“อาร์ค”
“หืม?”
“เจ้าคิดว่า...ข้าควรเชื่อผู้หญิงคนนั้นไหม”
อาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง
“ไม่”
คำตอบสั้นจนไอน์หันมอง
“ตอบเร็วเกินไปแล้วนะ”
“เพราะนางบอกเจ้าเองว่าอย่าเชื่อผู้รักษาคนแรกที่พบ”
อาร์คยักไหล่
“คนที่พูดว่าอย่าเชื่อใคร มักไม่ได้หมายความว่าให้เราเชื่อนางแทน”
ไอน์หลุดหัวเราะเบา ๆ
“ฟังดูสมกับเจ้า”
“อย่างน้อยข้าก็ยังไม่โดนใครหลอก”
“จริงหรือ?”
“...เกือบทุกครั้ง”
ไอน์หัวเราะอีกครั้ง
เป็นครั้งแรกในหลายวันที่ความหนักอึ้งในอกของเธอเบาลงเล็กน้อย
แต่ทันใดนั้น—
เธอหยุดเดิน
มือข้างหนึ่งกุมหน้าอก
“อึก...”
ความเย็นแล่นผ่านร่างกาย
ไม่ใช่ความเย็นธรรมดา
มันเหมือนมีบางสิ่งกำลังตื่นอยู่ใต้ผิวหนัง
เส้นสีดำบนข้อมือค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
อาร์ครีบเข้ามาประคอง
“ไอน์!”
“ไม่เป็นไร...”
“นี่ไม่ใช่ไม่เป็นไร”
ไอน์กัดฟัน
ภาพบางอย่างแวบเข้ามาในหัว
เมืองที่เต็มไปด้วยหอคอยสีขาว
ผู้คนสวมเสื้อคลุมยาว
สมุนไพรแขวนอยู่ตามหน้าต่าง
และตรงกลางเมือง—
มีหอนาฬิกาขนาดใหญ่
บนยอดของมันมีรูปสัตว์ประหลาดคล้ายกวาง
แต่เขาของมันเป็นสีขาวบริสุทธิ์
เสียงหนึ่งดังขึ้น
“เอเวอร์ดัส...”
ไอน์ลืมตาขึ้น
ภาพหายไปแล้ว
“เมืองอยู่ข้างหน้า”
อาร์คมองเธอ
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
ไอน์ไม่ได้ตอบ
เพราะบนเส้นขอบฟ้า
เมืองหนึ่งกำลังปรากฏขึ้นจริง ๆ
กำแพงสีขาวสูงตระหง่านล้อมรอบเมือง
เหนือประตูมีตัวอักษรโบราณสลักเอาไว้
EVERDUST
เมืองของผู้รักษา
เมืองเอเวอร์ดัส
ทันทีที่ผ่านประตูเมือง ทั้งสองก็รู้สึกถึงความแตกต่าง
ที่นี่ไม่มีเสียงพ่อค้าเร่ขายอาวุธ
ไม่มีโรงตีเหล็ก
ไม่มีทหารลาดตระเวนจำนวนมาก
แต่มีร้านสมุนไพรอยู่แทบทุกมุม
กลิ่นใบไม้แห้ง ดอกไม้ และยาต้มลอยปะปนกันในอากาศ
บนถนนมีทั้งนักบวช นักเล่นแร่แปรธาตุ หมอ และผู้เดินทางที่บาดเจ็บ
บางคนมีผ้าพันแผลเต็มแขน
บางคนกำลังแบกคนป่วย
และบางคน...
ไม่มีแม้แต่เงา
ไอน์หยุดมองชายชราคนหนึ่งที่เดินผ่านไป
เงาของเขาบนพื้นกลับเคลื่อนไหวช้ากว่าตัวจริง
“อย่ามองนาน”
อาร์คกระซิบ
“ทำไม?”
“ที่นี่มีคนแปลก ๆ เยอะ”
“แล้วเจ้าล่ะ?”
“ข้าปกติที่สุดในเมืองนี้แล้ว”
ไอน์เลิกคิ้ว
“ข้าไม่แน่ใจนะ”
ทั้งสองเดินต่อ
ไม่นานก็พบอาคารขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง
เหนือประตูเขียนว่า
สมาคมผู้รักษาแห่งเอเวอร์ดัส
ไอน์สูดหายใจลึก
ลูเธียร์
ชื่อที่ปรากฏในตำราลึกลับ
คนที่เธอไม่ควรเชื่อ
และเป็นคนเดียวที่อาจรู้วิธีรักษาเธอ
เธอก้าวเข้าไป
ภายในสมาคมเต็มไปด้วยผู้คน
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังบดสมุนไพร
ชายวัยกลางคนกำลังตรวจคนไข้
เด็กชายสองคนกำลังถือขวดแก้ววิ่งไปมา
จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากชั้นบน
“ไอน์ ลอว์ริท”
ทุกอย่างเงียบลง
ไอน์ชะงัก
อาร์คหันไปมองบันได
ชายคนหนึ่งกำลังเดินลงมา
เขาอายุประมาณสามสิบกว่า
ผมสีดำสนิท
ดวงตาสีทอง
สวมเสื้อคลุมสีขาวที่ปักลวดลายสีเงิน
เขายิ้มอย่างสุภาพ
“ข้าคือ ลูเธียร์”
ไอน์กำมือแน่น
อาร์คขยับมายืนข้างเธอทันที
ลูเธียร์มองอาร์ค
จากนั้นมองกลับมาที่ไอน์
“เจ้าเดินทางมาไกลกว่าที่ข้าคิด”
“ท่านรู้ว่าข้าจะมา?”
“แน่นอน”
“ใครบอกท่าน?”
ลูเธียร์ยิ้ม
“แม่ของเจ้า”
ไอน์ตัวแข็ง
“เป็นไปไม่ได้”
“นางตายไปแล้ว”
“ใช่”
ลูเธียร์ตอบอย่างใจเย็น
“แต่ก่อนที่นางจะตาย นางฝากข้อความเอาไว้”
เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากเสื้อคลุม
แล้ววางลงบนโต๊ะ
ไอน์เดินเข้าไปใกล้
บนกระดาษมีลายมือที่เธอจำได้ทันที
ลายมือของแม่
“หากวันหนึ่งไอน์มาถึงเอเวอร์ดัส
จงช่วยนาง
อย่าถามว่านางเป็นใคร
อย่าถามว่าแก่นเหมันต์มาจากไหน
และอย่าพยายามเปิดผนึกในร่างของนาง”
ไอน์อ่านซ้ำอีกครั้ง
หัวใจเต้นแรง
“แม่รู้จักท่าน?”
“รู้จัก”
“สนิทกัน?”
ลูเธียร์ไม่ตอบทันที
เขามองออกไปนอกหน้าต่าง
“เราเคยเป็นเพื่อนกัน”
คำตอบนั้นทำให้ไอน์นิ่ง
“แล้วเหตุใดแม่ถึงไม่เคยพูดถึงท่าน?”
“เพราะหลังจากวันนั้น...”
ลูเธียร์หยุด
“เราไม่ใช่เพื่อนกันอีก”
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที
อาร์คจับด้ามดาบ
“ท่านทะเลาะกับแม่ของไอน์?”
“ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรถาม”
“ถ้าเกี่ยวกับชีวิตของไอน์ ข้าจะถาม”
ลูเธียร์มองเขาตรง ๆ
รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ หายไป
“อาร์ค เซวิล”
อาร์คชะงัก
“ท่านรู้ชื่อข้าด้วย?”
“ข้ารู้มากกว่านั้น”
สายตาของลูเธียร์เลื่อนลงไปยังแหวนของอาร์ค
แหวนตราประจำตระกูลเซวิล
เพียงเสี้ยววินาที—
สีหน้าของลูเธียร์เปลี่ยนไป
“ถอดแหวนนั่นออก”
อาร์คไม่ขยับ
“ทำไม?”
“เพราะมันกำลังตอบสนองต่อแก่นเหมันต์”
ทันใดนั้น—
แหวนบนมือของอาร์คเริ่มเรืองแสง
วงแหวนสีดำปรากฏขึ้นบนพื้น
เหมือนกับสัญลักษณ์ที่ไอน์เคยเห็น
วงกลม
ถูกพาดด้วยเส้นสามเส้น
ไอน์ถอยหลัง
“ไม่จริง...”
ลูเธียร์เดินเข้ามา
“ในที่สุดมันก็เริ่มทำงาน”
อาร์คกำหมัด
“หมายความว่าอะไร?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
เขามองไอน์ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ไม่ใช่สีหน้าของหมอที่กำลังมองคนไข้
แต่เป็นสีหน้าของคนที่กำลังมองบางสิ่งที่เขารอคอยมานานหลายปี
“สิบแปดปี...”
เขาพึมพำ
“ในที่สุดเจ้าก็กลับมา”
ไอน์หน้าซีด
คำพูดนั้น—
เหมือนกับผู้หญิงผมสีเงินในห้องใต้ดินไม่มีผิด
กลับมา
ไม่ใช่ “มาถึง”
ไม่ใช่ “เกิดมา”
แต่คือ—
กลับมา
ไอน์ถอยหนึ่งก้าว
“ท่านเคยพบข้ามาก่อนหรือ?”
ลูเธียร์นิ่ง
ก่อนจะตอบด้วยเสียงเบามาก
“เคย”
“เมื่อไหร่?”
เขามองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ
“ก่อนที่เจ้าจะเกิด”
ทันใดนั้น—
แก่นเหมันต์ในร่างไอน์ระเบิดความเย็นออกมา
น้ำแข็งพุ่งขึ้นจากพื้น
ผู้คนในสมาคมกรีดร้องและวิ่งหนี
แต่ลูเธียร์กลับไม่ขยับ
เขายืนอยู่ท่ามกลางเกล็ดน้ำแข็ง
และพูดเพียงประโยคเดียว
“ไอน์...เจ้ามาที่นี่เพื่อรักษาโรคของเจ้า”
เขาหยุด
“แต่สิ่งที่เจ้าต้องรักษาจริง ๆ...”
ดวงตาสีทองของเขาจับจ้องไปยังหน้าอกของเธอ
“ไม่ใช่แก่นเหมันต์”
ไอน์รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น
ลูเธียร์กล่าวต่อ
“แต่คือสิ่งที่อยู่ข้างในแก่นเหมันต์ต่างหาก”
และในวินาทีนั้น—
เสียงหัวเราะของหญิงสาวผมสีเงิน
ดังขึ้นในหัวของไอน์อีกครั้ง
“ข้าบอกแล้ว...”
“อย่าไว้ใจผู้รักษาคนแรกที่เจ้าพบ”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี