ห้องความทรงจำของผู้ถือ

ประตูที่มีตราเซวิลเปิดออกช้า ๆ

ไม่มีแสงสว่างอยู่ด้านหลัง

มีเพียงความมืดที่ลึกจนไอน์มองไม่เห็นแม้แต่พื้นห้อง

“ห้องความทรงจำ...” ลูเธียร์พึมพำ

อาร์คขยับเข้ามาข้างไอน์ทันที

“ถ้าอันตราย เราไม่จำเป็นต้องเข้าไป”

ไอน์มองตราบนประตู

ตราเดียวกับแหวนของอาร์ค

แต่ครั้งนี้ เธอไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว

กลับรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่หน้าสถานที่ที่รอเธอมานานแล้ว

“ข้าจะเข้าไป”

อาร์คหันมามอง

“ไอน์”

“ถ้าความทรงจำของข้าถูกลบไปจริง...ข้าต้องรู้ว่าทำไม”

เธอก้าวเข้าไป

ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ความมืดรอบตัวก็หายไป

ห้องทั้งห้องกลายเป็นสีขาว

ผนังไม่มีหน้าต่าง ไม่มีประตู

มีเพียงภาพนับสิบลอยอยู่กลางอากาศ

ภาพของผู้หญิงผมสีเงิน

บางคนกำลังร้องไห้

บางคนกำลังยืนอยู่หน้าประตูวิหาร

บางคนกำลังถือแก่นผลึกสีดำ

และทุกคน...

มีใบหน้าเหมือนกัน

“นี่คือผู้ถือทั้งหมด...” ลูเธียร์พูดจากด้านหลัง

ไอน์เดินเข้าไปใกล้ภาพหนึ่ง

ผู้หญิงในภาพกำลังอุ้มเด็กทารก

เด็กคนนั้นมีผมสีเงิน

เธอจำได้ทันที

“ข้า...”

ภาพเปลี่ยน

ผู้หญิงคนนั้นส่งเด็กให้ชายคนหนึ่ง

ชายผมสีดำ ดวงตาสีเงิน

ชายคนเดียวกับที่อยู่บนเรือเหาะ

ไอน์กำหมัดแน่น

“เขา...”

ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง

ครั้งนี้ไม่มีเด็ก

มีเพียงหญิงสาวคนนั้นยืนอยู่กลางห้อง

ตรงหน้าเธอคือแก่นเหมันต์

เสียงของใครบางคนดังขึ้น

“ผู้ถือทุกคนต้องจบลงที่นี่”

หญิงสาวส่ายหน้า

“ไม่”

“ข้าจะไม่เป็นภาชนะให้มันอีกแล้ว”

แก่นเหมันต์เริ่มแตกออก

รอยร้าวสีดำลามไปทั่วห้อง

จากนั้นภาพก็ดับลง

ไอน์ยืนนิ่ง

“ผู้ถือคนก่อนพยายามทำลายมัน...”

ลูเธียร์ตอบ

“ใช่”

“แล้วนางทำสำเร็จไหม?”

ลูเธียร์เงียบ

นั่นก็เพียงพอสำหรับคำตอบ

ทันใดนั้น ภาพอีกภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

เป็นโลกที่ไอน์ไม่เคยเห็น

เมืองเต็มไปด้วยแสงไฟ

ถนนเปียกฝน

ผู้คนเดินผ่านไปมา

หัวใจของเธอเต้นแรง

“นี่...”

ไอน์ก้าวเข้าไปใกล้

เธอเห็นเด็กสาวคนหนึ่งยืนอยู่ริมถนน

เด็กสาวคนนั้นคือเธอ

ไม่ใช่ไอน์ ลอว์ริท

แต่เป็นตัวเธอก่อนที่จะมายังโลกนี้

เธอกำลังถือร่ม

กำลังมองโทรศัพท์ในมือ

และกำลังรอใครบางคน

อาร์คมองภาพนั้นด้วยความตกใจ

“นั่นคือ...โลกเดิมของเจ้า?”

ไอน์พยักหน้า

แต่สิ่งที่ทำให้เธอพูดไม่ออก...

คือชายที่ยืนอยู่อีกฝั่งของถนน

ดวงตาสีเงิน

เขากำลังมองเธออยู่

ภาพในห้องไม่ได้แสดงเพียงเหตุการณ์ก่อนการตาย

มันแสดงช่วงเวลาก่อนหน้านั้น

หลายวัน

หลายสัปดาห์

ชายคนนั้นปรากฏตัวอยู่ในภาพซ้ำแล้วซ้ำเล่า

บนรถไฟ

หน้าร้านค้า

ใต้ตึก

แม้แต่ในเงาสะท้อนของกระจก

เขาอยู่ที่นั่นมาตลอด

“เป็นไปไม่ได้...” ไอน์กระซิบ

ลูเธียร์หน้าซีด

“อะไร?”

ไอน์ชี้ไปที่ภาพ

“เขาไม่ได้เพิ่งเจอข้าตอนข้าตาย”

ไม่มีใครตอบ

ภาพสุดท้ายปรากฏขึ้น

คืนฝนตก

ถนนว่างเปล่า

ไอน์ในโลกเดิมกำลังเดินกลับบ้าน

โทรศัพท์ของเธอดับลง

จากนั้นชายตาสีเงินก็เดินออกมาจากเงามืด

เขาไม่ได้เข้าหาเธอ

เพียงยืนมองอยู่ไกล ๆ

แล้วพูดบางอย่าง

แม้ไม่มีเสียง แต่ไอน์อ่านริมฝีปากได้

“ถึงเวลาแล้ว”

ภาพดับลง

ไอน์ถอยหลังหนึ่งก้าว

“เขารู้...”

เธอก้มมองมือของตัวเอง

ความทรงจำที่หายไปกำลังกลับมา

แต่ไม่ใช่ทั้งหมด

มีบางอย่างถูกซ่อนไว้ลึกกว่านั้น

ประตูอีกบานปรากฏขึ้นตรงสุดปลายห้อง

ไม่มีตราเซวิล

ไม่มีตราของวิหารเหนือ

มีเพียงสัญลักษณ์รูปวงแหวนที่ถูกแบ่งออกเป็นสิบสามส่วน

ลูเธียร์มองมันแล้วหน้าถอดสี

“อย่าเปิดประตูนั้น”

ไอน์หันกลับมา

“ทำไม?”

“เพราะห้องนี้เก็บความทรงจำของผู้ถือ”

เขาหยุด

“แต่ประตูนั้น...ไม่ได้เก็บความทรงจำ”

อาร์คกำดาบแน่น

“แล้วมันเก็บอะไร?”

ลูเธียร์มองไอน์

“เก็บเหตุผลที่ผู้ถือทุกคนต้องตาย”

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นจากอีกฝั่งของประตู

เสียงผู้หญิง

แผ่วเบา...

แต่เหมือนกับเสียงที่อยู่ในแก่นเหมันต์

“อย่าเปิด...”

ไอน์นิ่งไป

แต่แล้วเสียงอีกเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นตามมา

เสียงชายตาสีเงิน

“ถ้าเจ้าอยากรู้ว่าทำไมเจ้าถึงตาย...”

“จงเปิดมัน”

ไอน์เงยหน้าขึ้น

มือของเธอค่อย ๆ แตะลูกบิดประตู

และในวินาทีนั้นเอง—

เสียงจากแก่นเหมันต์กรีดร้องออกมา

“ไอน์!”

พื้นทั้งห้องแตกออก

ตัวเลขสิบสามปรากฏขึ้นบนผนัง

ก่อนที่ตัวเลขจะเปลี่ยนเป็นคำเพียงคำเดียว

“ผู้ถือคนแรก”

ไอน์มองมันด้วยหัวใจที่เต้นแรง

เพราะเธอเพิ่งเข้าใจสิ่งหนึ่ง

ถ้าเธอคือผู้ถือคนที่สิบสาม...

แปลว่า...

ยังมีผู้ถือคนแรกอยู่ที่ไหนสักแห่ง

และบางที—

นางอาจยังมีชีวิตอยู่