ผู้รักษาที่หายไป

เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง

กึก... กึก... กึก...

ไม่รีบร้อน

ไม่รุนแรง

แต่กลับทำให้ห้องใต้ดินเงียบกริบ

ลูเธียร์ยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปาก

“อย่าส่งเสียง”

อาร์คกำดาบแน่น

ไอน์มองประตู

น้ำแข็งบาง ๆ เริ่มเกาะตามพื้นใต้เท้าของเธอโดยไม่รู้ตัว

เสียงชายด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง

“ลูเธียร์”

“ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนนางไว้ข้างใน”

ลูเธียร์ไม่ตอบ

ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าเช่นนั้น ข้าจะเข้าไปเอง”

ตูม!

ประตูเหล็กสั่นสะเทือน

ไอน์สะดุ้ง

“พวกเขาจะพังเข้ามา”

“ใช่”

ลูเธียร์หันกลับมา

“และถ้าพวกเขาเข้ามาได้ เจ้าจะไม่มีโอกาสออกไป”

อาร์คถามทันที

“ทางหนีอยู่ไหน?”

“มี”

ลูเธียร์เดินไปยังผนังด้านหลัง

เขาวางมือบนกำแพงหิน

วงเวทสีทองปรากฏขึ้น

ครืด...

กำแพงเลื่อนออก

เผยให้เห็นทางเดินแคบ ๆ ที่มืดสนิท

“ไป”

อาร์คไม่ขยับ

“แล้วท่าน?”

“ข้าจะถ่วงเวลา”

“คนเดียว?”

ลูเธียร์ยิ้ม

“ข้าเป็นผู้รักษา ไม่ใช่นักรบ”

เขาหยิบขวดแก้วเล็ก ๆ จากโต๊ะ

“แต่ข้ารู้จักยาที่ทำให้คนปวดท้องได้เป็นสัปดาห์”

อาร์คมองเขานิ่ง

ไอน์เกือบหลุดหัวเราะ

“ท่านพูดจริงหรือ?”

“ไม่”

ลูเธียร์ตอบหน้าตาย

“แต่ข้าก็อยากพูดให้เจ้าสบายใจก่อนหนี”

ตูม!

ประตูเริ่มแตกร้าว

ลูเธียร์หันกลับไป

“ไปเดี๋ยวนี้”

ไอน์กับอาร์ควิ่งเข้าไปในทางลับ

ก่อนที่ลูเธียร์จะปิดกำแพงตามหลัง

ทางเดินใต้ดินแคบกว่าที่ไอน์คาด

ผนังสองข้างเต็มไปด้วยอักษรโบราณ

บางตัวเป็นภาษาที่เธออ่านไม่ออก

แต่บางคำกลับคุ้นอย่างประหลาด

แก่น

ผู้ถือ

วงจร

ไอน์หยุด

“อาร์ค”

“อะไร?”

“ดูนี่”

เธอชี้ไปยังภาพสลักบนกำแพง

เป็นรูปหญิงสาวคนหนึ่ง

ผมยาวสีเงิน

ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ

ด้านหน้าของนางมีคนหลายคนกำลังคุกเข่า

และตรงหน้าอกของหญิงสาว—

มีสัญลักษณ์วงกลมสามเส้น

เหมือนกับแก่นเหมันต์

อาร์คขมวดคิ้ว

“เหมือนเจ้า”

“ใช่”

ไอน์เอามือแตะภาพ

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหิน—

ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป

นางเห็นผู้คนกำลังวิ่งหนี

เมืองทั้งเมืองถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง

จากนั้น—

หญิงสาวผมเงินคนนั้นกำลังยืนอยู่บนกำแพง

น้ำแข็งไหลออกจากร่างของนาง

แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ไม่ใช่ความโกรธ

ไม่ใช่ความเกลียดชัง

แต่เป็นความเสียใจ

เสียงหนึ่งดังขึ้น

“หยุดมัน!”

ชายคนหนึ่งกำลังตะโกน

อีกคนถือดาบ

และตรงกลางระหว่างพวกเขา—

มีเด็กทารกคนหนึ่ง

ไอน์เบิกตา

“เด็ก...”

ภาพแตกกระจาย

เธอสะดุ้งกลับมา

อาร์ครีบจับไหล่เธอ

“ไอน์!”

“ข้าเห็นเด็ก”

“เด็กคนไหน?”

“ข้าไม่รู้”

เธอหันกลับไปมองภาพสลัก

แต่ตอนนี้มันกลับเป็นเพียงกำแพงหินธรรมดา

อาร์คถามเบา ๆ

“เด็กคนนั้น...เป็นเจ้าไหม?”

ไอน์ไม่ตอบ

เพราะคำถามนั้นเป็นสิ่งเดียวกับที่เธอเองกำลังกลัว

ทางเดินพาพวกเขามาถึงห้องกว้างใต้เมือง

ตรงกลางห้องมีโต๊ะหิน

บนโต๊ะวางขวดแก้วนับร้อย

บางขวดมีรากไม้

บางขวดมีเลือดสีแดงเข้ม

และบางขวด...

มีสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กกำลังลอยอยู่ในของเหลว

ไอน์มองอย่างตกตะลึง

“นี่คืออะไร?”

อาร์คหยิบขวดหนึ่งขึ้นมา

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น

ทั้งสองรีบหันกลับ

แต่ไม่มีใครอยู่

มีเพียงเสียงกระซิบ

“อย่าแตะต้องมัน”

ไอน์หันไปมองรอบห้อง

“ใคร?”

ไม่มีคำตอบ

เธอเดินไปตามเสียง

จนพบประตูไม้เก่า ๆ

บนประตูมีข้อความ

ห้องเก็บรักษาผู้ป่วยที่ไม่มีฤดู

ไอน์ชะงัก

“ผู้ป่วย...ที่ไม่มีฤดู?”

อาร์คเปิดประตู

ด้านในมืดสนิท

แต่เมื่อไอน์ก้าวเข้าไป—

ตะเกียงทั้งหมดสว่างขึ้นเอง

ห้องเต็มไปด้วยเตียง

สิบเตียง

ยี่สิบเตียง

สามสิบเตียง

แต่ไม่มีคน

มีเพียงชื่อบนแผ่นป้าย

เอเลีย

มาร์เรน

ซิล

โรเวน

และอีกหลายสิบชื่อ

ไอน์เดินผ่านเตียงอย่างช้า ๆ

จนหยุดอยู่ตรงเตียงสุดท้าย

บนแผ่นป้ายเขียนว่า

“ผู้ป่วยหมายเลข 0”

ไม่มีชื่อ

ไม่มีอายุ

ไม่มีวันที่รับการรักษา

มีเพียงข้อความสั้น ๆ

“อาการ: หนาวเย็นจากภายใน”

ไอน์รู้สึกเย็นวาบ

“เหมือนข้า”

อาร์คมองเธอ

“หรือคนพวกนี้เคยเป็นเหมือนเจ้า”

ไอน์ก้มลง

ใต้เตียงมีสมุดเล่มหนึ่ง

เธอหยิบขึ้นมาเปิด

หน้าแรกเขียนว่า

บันทึกการรักษา — ลูเธียร์

เธอพลิกหน้า

ผู้ป่วยหมายเลข 0 ไม่ตอบสนองต่อยาทุกชนิด

อุณหภูมิร่างกายลดลงทุกวัน

ความทรงจำบางส่วนหายไป

ผู้ป่วยเริ่มพูดถึงสถานที่ที่ไม่เคยไป

เริ่มเรียกชื่อของคนที่ไม่เคยพบ

และที่น่ากังวลที่สุด—

หน้าถัดไปถูกฉีกออก

ไอน์พลิกต่อ

มีข้อความอีกเพียงบรรทัดเดียว

ผู้ป่วยเริ่มจำชีวิตของคนอื่นได้

ไอน์นิ่งไป

คำพูดของหญิงสาวผมเงินผุดขึ้นในหัว

“ข้าเคยอยู่ในร่างนี้ก่อนเจ้า”

เธอกำสมุดแน่น

“หรือสิ่งที่อยู่ในแก่น...”

อาร์คพูดต่อ

“กำลังเอาความทรงจำของคนอื่นมาให้เจ้า?”

ยังไม่ทันที่ไอน์จะตอบ—

เสียงประตูด้านนอกดังขึ้น

ปัง!

ทั้งสองหันกลับ

เสียงคนตะโกนดังมาตามทางเดิน

“พวกมันอยู่ทางนี้!”

อาร์คชักดาบ

“มาแล้ว”

ไอน์มองสมุดในมือ

แล้วตัดสินใจฉีกหน้าที่เหลือออกมา

“เอาไปก่อน”

“ไอน์ เราต้องไปแล้ว”

“ข้ารู้”

เธอเก็บสมุดใส่เสื้อ

ทั้งสองวิ่งออกจากห้อง

แต่ก่อนจะพ้นประตู—

ไอน์เหลือบเห็นบางอย่างใต้เตียง

เป็นรอยขีดบนพื้น

เหมือนมีใครใช้เล็บเขียนข้อความเอาไว้

เธอหยุดชั่วครู่

ข้อความนั้นเขียนว่า

“ลูเธียร์ไม่ได้รักษาข้า”

ไอน์เบิกตา

“อาร์ค...”

“อะไร?”

เธอชี้ลงไป

แต่ก่อนที่อาร์คจะมอง—

เสียงระเบิดดังขึ้นจากอีกฝั่ง

กำแพงถล่มลงมา

ฝุ่นควันปกคลุมทั่วทางเดิน

ชายในชุดคลุมสีขาวหลายคนเดินออกมาจากควัน

ตรงกลางคือชายคนเดิม

ผู้ที่เคยเรียกไอน์ว่าเจ้าหญิงแห่งเหมันต์

เขามองไอน์

แล้วคุกเข่าลง

“ในที่สุดก็พบเจ้า”

อาร์คยกดาบ

“ถอยไป”

ชายคนนั้นไม่สนใจ

เขาหยิบตราสีดำออกมา

ตราเดียวกับที่อยู่บนเอกสารของอาร์เดน เซวิล

“ข้ามาในนามของผู้พิทักษ์ประตูเหนือ”

ไอน์จ้องตรานั้น

“ทำไมตระกูลเซวิลถึงมีตรานี้?”

ชายคนนั้นเงียบ

อาร์คก้าวไปข้างหน้า

“ตอบมา”

“เพราะตระกูลของเจ้า...”

ชายคนนั้นมองอาร์ค

“เคยเป็นผู้เฝ้าประตูเดียวกับพวกเรา”

อาร์คหน้าซีด

“ไม่จริง”

“บิดาของเจ้ารู้ความจริงทั้งหมด”

ไอน์มองอาร์ค

ชายคนนั้นพูดต่อ

“และเขาได้รับคำสั่งให้ฆ่าเด็กคนหนึ่งเมื่อสิบแปดปีก่อน”

อาร์คกำดาบแน่น

“เด็กคนนั้นคือใคร?”

ชายคนนั้นมองไอน์

“เจ้ารู้คำตอบอยู่แล้ว”

ทันใดนั้น—

เสียงปรบมือดังขึ้นจากด้านหลัง

แปะ... แปะ... แปะ...

ทุกคนหันกลับ

ลูเธียร์ยืนอยู่บนบันได

เสื้อคลุมของเขามีรอยเลือด

แต่ไม่ใช่เลือดของเขา

เขามองชายชุดขาว

“พวกเจ้ายังไม่เปลี่ยนเลย”

ชายคนนั้นยิ้ม

“และเจ้าก็ยังโกหกเหมือนเดิม ลูเธียร์”

ไอน์หันมองทั้งสอง

“พวกท่านรู้จักกัน?”

ลูเธียร์ไม่ตอบ

ชายชุดขาวเป็นฝ่ายพูด

“เขาไม่ได้เป็นผู้รักษาอย่างที่เจ้าคิด”

“แล้วเขาเป็นใคร?”

ชายคนนั้นมองไอน์

ก่อนตอบช้า ๆ

“เขาคือหนึ่งในคนที่ช่วยสร้างแก่นเหมันต์ขึ้นมา”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

ลูเธียร์หลับตาลง

ราวกับคำพูดนั้นคือสิ่งที่เขาพยายามปิดบังมานานสิบแปดปี

ส่วนไอน์—

มองชายที่เธอเพิ่งฝากชีวิตไว้กับเขา

แล้วถามด้วยเสียงสั่น

“ท่าน...เป็นคนสร้างสิ่งที่กำลังฆ่าข้า?”

ลูเธียร์ลืมตาขึ้น

และคำตอบของเขากลับทำให้ทุกคนเงียบยิ่งกว่าเดิม

“ใช่”