เสียงร้องในป่าลูเมียร์

“ข้าอยู่ที่นี่...ก่อนที่เจ้าจะเกิด”

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง

ไอน์หยุดเดิน

เบื้องหน้าคือป่าที่มืดกว่าบริเวณอื่นอย่างผิดปกติ

ต้นไม้สูงใหญ่บดบังแสงจันทร์จนแทบมองไม่เห็นทาง

อาร์คเดินเข้ามาข้าง ๆ

“เจ้าแน่ใจหรือว่าได้ยินเสียง?”

ไอน์พยักหน้า

“มันเรียกชื่อข้า”

“ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย”

ทั้งสองยืนเงียบ

ลมพัดผ่านใบไม้

ไม่มีเสียงร้อง

ไม่มีเสียงสัตว์

ไม่มีแม้แต่เสียงแมลง

ไอน์มองเข้าไปในความมืด

“มันอยู่ข้างใน”

อาร์คจับด้ามดาบ

“ถ้าอย่างนั้นเราจะเข้าไปด้วยกัน”

พวกเขาเดินลึกเข้าไป

สิบก้าว

ยี่สิบก้าว

สามสิบก้าว

แต่เสียงร้องกลับไม่มีทีท่าว่าจะใกล้ขึ้น

กลับกัน...

มันเหมือนกำลังเคลื่อนที่หนีออกไปเรื่อย ๆ

ไอน์หยุด

“แปลก”

“อะไร?”

“เสียงไม่ได้อยู่ข้างหน้า”

อาร์คมองรอบตัว

“แล้วอยู่ที่ไหน?”

ไอน์แตะจี้ของแม่

ความเย็นไหลผ่านปลายนิ้ว

ทันใดนั้น—

นางได้ยินเสียงกระซิบ

“ข้างล่าง...”

ไอน์มองพื้น

“ข้างล่าง?”

อาร์คย่อตัวลง

พื้นใต้เท้ามีรอยวงกลมจาง ๆ

“นี่ไม่ใช่รอยธรรมชาติ”

เขาใช้ปลายดาบขูดดินออก

ใต้ดินมีแผ่นหินอยู่

บนแผ่นหินมีสัญลักษณ์วงกลมสามเส้น

ไอน์แตะมัน

ครืด...

พื้นเปิดออก

เผยให้เห็นบันไดหินที่ทอดลงไปใต้ป่า

อาร์คถอนหายใจ

“ข้าเริ่มไม่ชอบบันไดพวกนี้แล้ว”

ไอน์เกือบหัวเราะ

“แต่เจ้าก็ยังเดินตามข้ามาทุกครั้ง”

“เพราะปล่อยเจ้าไว้คนเดียวอันตรายกว่า”

ทั้งสองเดินลงไป

บันไดทอดลึกลงไปเรื่อย ๆ

อากาศด้านล่างเย็นจัด

แต่ความเย็นครั้งนี้แตกต่างจากพลังของไอน์

มันเป็นความเย็นของสถานที่ที่ถูกทิ้งร้างมานาน

เมื่อถึงด้านล่าง พวกเขาพบห้องหินขนาดใหญ่

บนผนังเต็มไปด้วยภาพวาด

ผู้คนกำลังยืนล้อมเด็กหญิงคนหนึ่ง

เหนือศีรษะของเด็กมีวงกลมสีดำ

ไอน์เดินเข้าไปใกล้

“นี่คืออะไร?”

อาร์คมองภาพ

“ดูเหมือนพิธีกรรม”

“หรือการรักษา”

ไอน์สังเกตเห็นข้อความใต้ภาพ

ตัวอักษรเก่าเลือนรางจนแทบอ่านไม่ออก

แต่คำหนึ่งยังคงชัดเจน

แก่นเหมันต์

ไอน์ใจเต้นแรง

บนโต๊ะหินด้านข้างมีหนังสือเก่าเล่มหนึ่งวางอยู่

นางหยิบขึ้นมา

หน้าปกเขียนว่า

ตำราผู้รักษาแห่งลูเมียร์

ไอน์เปิดหน้าแรก

ข้อความด้านในกล่าวถึงโรคและคำสาปหลายชนิด

จนมาถึงหน้าหนึ่ง

มีภาพหัวใจที่ถูกน้ำแข็งล้อมรอบ

ใต้ภาพเขียนว่า

“เมื่อแก่นเหมันต์ฝังตัวในมนุษย์ มันจะไม่ฆ่าร่างนั้นในทันที

มันจะค่อย ๆ ดูดความอบอุ่น

ความทรงจำ

และสุดท้าย...ชีวิต”

ไอน์อ่านจนจบ

มือเริ่มสั่น

อาร์คมองนาง

“ไอน์...”

นางพลิกหน้าต่อ

มีข้อความอีกบรรทัด

“การรักษามีอยู่สามวิธี”

หัวใจของไอน์เต้นแรง

“สามวิธี...”

นางอ่านต่อ

หนึ่ง — ถอนแก่นออกจากร่าง

สอง — ทำลายแก่นจากภายใน

สาม — แลกชีวิตของผู้ถือกับชีวิตของผู้สร้าง

ไอน์นิ่ง

อาร์คอ่านตาม

“ข้อสามหมายความว่าอะไร?”

ไอน์ส่ายหน้า

“ข้าไม่รู้”

นางพลิกไปหน้าถัดไป

หน้ากระดาษถูกฉีกออก

“หายไป”

อาร์คมองหนังสือ

“มีใครฉีกมันออก”

ไอน์มองพื้น

ตรงนั้นมีเศษกระดาษชิ้นหนึ่งตกอยู่

นางหยิบขึ้นมา

ข้อความที่เหลืออยู่เพียงครึ่งประโยค

“หากผู้ถือเป็นผู้เกิดใหม่จากวงจรเดิม...”

ไอน์ชะงัก

“เกิดใหม่?”

เสียงร้องของเด็กดังขึ้นอีกครั้ง

“ช่วยด้วย...”

คราวนี้มันดังมาจากอีกห้องหนึ่ง

อาร์คชักดาบ

“ไปกัน”

ทั้งสองเดินตามเสียง

หลังประตูหินมีห้องเล็ก ๆ

เด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงมุมห้อง

ผมสีขาว

ชุดเก่าสีเทา

ตัวสั่นด้วยความหนาว

ไอน์รีบเข้าไปหา

“เจ้าเป็นอะไร?”

เด็กหญิงเงยหน้า

ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา

“หนาว...”

ไอน์ถอดเสื้อคลุมของตัวเองให้

แต่ทันทีที่นางแตะตัวเด็ก—

เด็กกลับหายไป

ฟึ่บ!

เหลือเพียงหมอกสีขาว

อาร์คยกดาบ

“ภาพลวงตา!”

ไอน์มองรอบห้อง

ไม่มีเด็ก

ไม่มีประตู

ไม่มีทางออก

แล้วเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้น

“เจ้าเชื่อข้าง่ายเกินไป”

ไอน์หันกลับ

เด็กหญิงยืนอยู่ด้านหลัง

แต่คราวนี้ใบหน้าของนางเปลี่ยนไป

กลายเป็นหญิงสาวผมสีเงิน

คนเดียวกับที่ไอน์เห็นในคริสตัล

“เจ้า!”

ไอน์ถอยหลัง

หญิงสาวยิ้ม

“ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีก”

“เจ้าเป็นใคร?”

“เจ้ารู้คำตอบอยู่แล้ว”

“ไม่!”

ไอน์ตะโกน

“ข้าไม่ใช่เจ้า!”

หญิงสาวเงียบไป

รอยยิ้มค่อย ๆ หายจากใบหน้า

“ใช่”

“...อะไร?”

“เจ้ากับข้าไม่ใช่คนเดียวกัน”

ไอน์นิ่ง

“แล้วเจ้าเป็นใคร?”

หญิงสาวมองตรงไปที่หัวใจของไอน์

“ข้าเป็นคนที่เคยอยู่ในร่างนี้ก่อนเจ้า”

อาร์คยกดาบขึ้น

“ออกไปจากนาง”

หญิงสาวหันไปมองเขา

แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา

“เจ้า...”

นางพูดเบา ๆ

“ยังไม่ควรอยู่ที่นี่”

อาร์คชะงัก

“เจ้ารู้จักข้า?”

หญิงสาวไม่ตอบ

เพียงยกมือขึ้น

น้ำแข็งพุ่งออกมา

อาร์คใช้ดาบรับ

เคร้ง!

เขาถูกแรงกระแทกผลักถอยไปหลายก้าว

“อาร์ค!”

ไอน์ยกมือขึ้น

น้ำแข็งของทั้งสองฝ่ายปะทะกัน

ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือน

หญิงสาวมองไอน์

“เจ้ากำลังใช้มันผิดวิธี”

“อะไร?”

“แก่นเหมันต์”

“แล้วต้องใช้ยังไง?”

หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้

“เจ้าต้องหยุดต่อต้านมัน”

“ถ้าข้าหยุด...มันจะฆ่าข้า”

“ไม่”

หญิงสาวส่ายหน้า

“มันจะทำให้เจ้ากลายเป็นสิ่งที่เจ้าเกิดมาเพื่อเป็น”

ไอน์กำมือ

“อะไร?”

หญิงสาวมองนางด้วยสายตาเศร้า

“ราชินีแห่งฤดูหนาว”

ทันใดนั้น—

เสียงระฆังดังขึ้นจากส่วนลึกของสถานที่แห่งนี้

กัง...

หญิงสาวหันไป

สีหน้าของนางเปลี่ยนไปทันที

“พวกมันมาแล้ว”

อาร์คถาม

“ใคร?”

หญิงสาวมองเขา

“คนที่กำลังตามหาเจ้า”

อาร์คชะงัก

“ข้า?”

“ใช่”

เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังขึ้นจากบันได

หนึ่งคน

ห้าคน

สิบคน

มากขึ้นเรื่อย ๆ

หญิงสาวเริ่มจางหาย

ไอน์รีบถาม

“เดี๋ยวก่อน!”

“เจ้าจะรักษาแก่นเหมันต์ได้”

หญิงสาวพูด

“แต่ไม่ใช่ด้วยสมุนไพร”

ไอน์ถามอย่างรวดเร็ว

“แล้วต้องใช้อะไร?”

หญิงสาวมองไปยังหนังสือในมือของไอน์

“เลือดของสัตว์ที่ไม่มีฤดู”

ไอน์ขมวดคิ้ว

“มันคืออะไร?”

หญิงสาวยิ้ม

“เจ้าจะพบมันในเมืองของผู้รักษา”

ร่างของนางเริ่มสลาย

ก่อนหายไป นางพูดประโยคสุดท้าย

“จงไปที่เมืองเอเวอร์ดัส”

ไอน์ทวนชื่อ

“เอเวอร์ดัส...”

เสียงประตูด้านบนถูกเปิดออก

ชายสวมหน้ากากหลายคนกำลังลงมา

อาร์คจับมือไอน์

“เราต้องไปแล้ว”

ไอน์เก็บตำราใส่กระเป๋า

ทั้งสองวิ่งไปอีกทางหนึ่ง

ก่อนที่ประตูหินจะปิดลงด้านหลัง

เช้าวันต่อมา

พวกเขาออกจากป่าลูเมียร์ได้สำเร็จ

ด้านหน้าเป็นถนนสายใหญ่

มีป้ายไม้เก่าเขียนชื่อเมืองเอาไว้

เอเวอร์ดัส

ไอน์มองตำราที่ถืออยู่

นี่เป็นครั้งแรกที่นางมีบางอย่างที่ใกล้เคียงกับคำว่า “วิธีรักษา”

แต่ขณะที่นางกำลังจะก้าวไปข้างหน้า—

บนหน้าสุดท้ายของตำรา

ตัวอักษรที่ไม่เคยมีมาก่อนค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

ทีละคำ

ทีละคำ

จนกลายเป็นประโยคว่า

“อย่าเชื่อผู้รักษาคนแรกที่เจ้าพบ”

ไอน์หยุดเดิน

อาร์คหันมา

“มีอะไร?”

ไอน์ปิดหนังสือ

“ไม่มีอะไร”

แต่บนหน้ากระดาษนั้น...

มีชื่อหนึ่งปรากฏขึ้นแล้ว

“ลูเธียร์”

ชื่อของผู้รักษาที่กำลังรอพวกเขาอยู่ในเมืองเอเวอร์ดัส