น้ำตาของอัลบาเรน

อัลบาเรนพาไอน์กับอาร์คเข้าไปลึกกว่าที่แผนที่ของลูเธียร์เคยระบุ

ไม่มีเส้นทาง

ไม่มีสะพาน

ไม่มีแม้แต่รอยเท้ามนุษย์

จนในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหุบเขาเล็ก ๆ ที่มีน้ำตกแข็งตัวอยู่กลางอากาศ

น้ำไม่ตกลงพื้น

มันลอยอยู่เป็นสายสีใส

อาร์คมองอย่างทึ่ง

“ที่นี่คืออะไร?”

อัลบาเรนเดินเข้าไปใต้สายน้ำ

จากนั้นหันกลับมามองไอน์

ไอน์ตามเข้าไป

ทันทีที่เธอผ่านม่านน้ำ—

ความเจ็บปวดในหน้าอกหายไป

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอไม่รู้สึกถึงความหนาวในร่างกาย

“มันหยุด...”

อาร์คมองเธอ

“อะไร?”

“ความเจ็บ”

อัลบาเรนเดินเข้ามา

หยดน้ำจากดวงตาของมันตกลงบนมือไอน์

ความอบอุ่นบางอย่างไหลเข้าสู่ร่างกาย

เส้นสีดำบนแขนจางลง

ไอน์เบิกตา

“นี่คือเลือดของมันหรือ?”

อาร์คส่ายหน้า

“ไม่ใช่”

หยดน้ำบนมือไอน์เปล่งแสง

ลูเธียร์เคยพูดว่าอัลบาเรนไม่ใช่ยารักษา

แต่สิ่งที่มันทำกำลังทำให้แก่นเหมันต์สงบ

ไอน์หลับตา

แล้วเห็นภาพอีกครั้ง

หญิงสาวผมเงิน

คราวนี้นางกำลังยืนอยู่หน้าประตูขนาดมหึมา

ประตูนั้นทำจากน้ำแข็งสีดำ

และมีผู้คนห้าคนยืนอยู่ด้านหน้า

หนึ่งในนั้นคือ—

ลูเธียร์

อีกคนคือชายที่มีตราตระกูลเซวิล

อีกคนเป็นหญิงสาวที่ไอน์ไม่รู้จัก

และคนสุดท้าย—

ใบหน้าถูกปิดบัง

หญิงสาวผมเงินหันกลับมา

“พวกเขากลัวข้า”

ไอน์ถาม

“ทำไม?”

“เพราะข้าปฏิเสธที่จะเป็นราชินี”

ภาพแตกสลาย

ไอน์ลืมตา

อัลบาเรนยื่นเขาของมันมาแตะหน้าอกเธอ

แสงสีขาวสว่างขึ้น

จากนั้นมีบางสิ่งตกลงบนฝ่ามือของไอน์

เกล็ดสีขาวเล็ก ๆ

มันไม่ละลาย

ไม่เย็น

แต่กลับอุ่นอย่างประหลาด

อาร์คมอง

“มันให้อะไรเจ้า?”

ไอน์กำเกล็ดนั้นไว้

“ข้าไม่รู้”

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอกหุบเขา

“เจอแล้ว!”

อาร์คชักดาบ

คนชุดดำกลุ่มใหม่กำลังเดินเข้ามา

แต่คราวนี้พวกเขาไม่ได้มองไอน์

พวกเขามองอัลบาเรน

หัวหน้ากลุ่มพูด

“จับมัน”

ไอน์ก้าวขวาง

“ไม่ได้”

“มันไม่ใช่สัตว์ธรรมดา”

ชายคนนั้นชักดาบ

“มันเป็นพยาน”

ไอน์ชะงัก

“พยาน?”

ชายคนนั้นมองเกล็ดในมือเธอ

สีหน้าตกใจ

“มันมอบเกล็ดให้เจ้าแล้ว?”

ไม่มีใครพูด

ชายคนนั้นค่อย ๆ ลดดาบลง

ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ถ้าอย่างนั้น...มันยอมรับเจ้าแล้ว”

อาร์คถาม

“ยอมรับว่าอะไร?”

ชายคนนั้นมองไอน์

“ผู้ถือแก่นเหมันต์ที่แท้จริง”