ตอนที่ 4
วิหารเหนือ
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 3,656 ตัวอักษร
“พบกันที่วิหารเหนือ...”
ไอน์อ่านตัวอักษรบนเหรียญสีดำซ้ำอีกครั้ง
หัวใจของเธอเต้นแรง
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า...
มีใครบางคนกำลังรอเธออยู่
“ท่านพ่อ”
ไอน์เงยหน้าขึ้น
“วิหารเหนืออยู่ที่ไหน?”
ชายผู้เป็นพ่อไม่ได้ตอบทันที
เขามองเธอด้วยสายตาหนักใจ
“ไกลจากที่นี่มาก”
“ไกลแค่ไหน?”
“ประมาณสามสัปดาห์ หากเดินทางด้วยม้า”
ไอน์นิ่ง
“แล้วทำไมข้าถึงไปไม่ได้?”
“เพราะไม่มีใครกลับออกมาจากที่นั่นในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา”
คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบลง
อาร์คขมวดคิ้ว
“ไม่มีใครเลยหรือ?”
“ไม่มี”
พ่อของไอน์วางเหรียญลงบนโต๊ะ
“วิหารแห่งนั้นตั้งอยู่บนภูเขาทางเหนือสุดของอาณาจักร”
“เส้นทางถูกหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี”
“สัตว์เวทจำนวนมากอาศัยอยู่ที่นั่น”
เขาหยุด
“และสิ่งที่อันตรายที่สุด...ไม่ใช่สัตว์”
ไอน์มองเขา
“แล้วคืออะไร?”
“วิหารเอง”
คืนนั้น
ไอน์นอนไม่หลับ
เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างและมองหิมะ
คำพูดของพ่อยังวนอยู่ในหัว
“ไม่มีใครกลับออกมา”
แต่สิ่งที่ทำให้เธอกังวลที่สุดกลับเป็นข้อความบนเหรียญ
พบกันที่วิหารเหนือ
ใครเป็นคนเขียน?
เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอจะเห็นเหรียญ?
และที่สำคัญที่สุด...
ทำไมถึงรู้ว่าเธอจะอายุครบสิบเจ็ด?
ไอน์มองมือของตัวเอง
น้ำแข็งสีดำจาง ๆ เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เธอรีบกำมือ
“ข้าต้องหาคำตอบ”
เช้าวันต่อมา
ไอน์เดินเข้าห้องสมุดตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น
เธอค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับวิหารเหนือจนกระทั่งพบแผนที่เก่า
แผ่นกระดาษเกือบขาดออกจากกัน
แต่ยังมองเห็นเส้นทางได้
วิหารตั้งอยู่หลังเทือกเขา
ห่างจากเมืองหลวงหลายร้อยกิโลเมตร
ระหว่างทางมีสถานที่หนึ่งถูกทำเครื่องหมายด้วยหมึกสีแดง
ป่าลูเมียร์
ใต้ชื่อมีข้อความสั้น ๆ
“อย่าเดินตามเสียงร้อง”
ไอน์อ่านแล้วขมวดคิ้ว
“เสียงร้อง?”
“ถ้าเป็นเสียงร้องของสัตว์ก็ยังพอเข้าใจ”
เสียงหนึ่งดังจากด้านหลัง
“แต่ถ้าเป็นเสียงร้องของคนล่ะ?”
ไอน์สะดุ้ง
อาร์คยืนอยู่ตรงประตู
“เจ้าเข้ามาตอนไหน?”
“ตั้งแต่ตอนที่เจ้าพูดกับแผนที่”
“ข้าไม่ได้พูดกับแผนที่”
“เมื่อกี้เจ้าพูดว่า ‘เสียงร้อง?’”
ไอน์หน้าแดงเล็กน้อย
“ข้ากำลังคิด”
อาร์คหัวเราะ
“ข้ารู้”
เขาเดินเข้ามา
สายตาจับอยู่ที่แผนที่
“เจ้าจะไปจริง ๆ ใช่ไหม?”
ไอน์พยักหน้า
“ข้าต้องไป”
“เพราะข้อความบนเหรียญ?”
“เพราะข้าอยากรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร”
อาร์คเงียบ
ไอน์มองเขา
“ถ้าข้าไม่ไป ข้าก็ต้องนั่งรอวันที่พลังนี้ฆ่าข้า”
อาร์คกำมือแน่น
“งั้นข้าจะไปด้วย”
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
“มันอันตราย”
“ข้ารู้”
“อาจมีสัตว์เวท”
“ข้ารู้”
“อาจมีคนตามล่าเรา”
“ข้าก็รู้”
ไอน์มองเขา
“แล้วเจ้าจะไปทำไม?”
อาร์คตอบโดยไม่ลังเล
“เพราะเจ้าไป”
ไอน์นิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะหลบสายตา
“...เจ้าดื้อจริง ๆ”
“เจ้าก็เหมือนกัน”
คืนนั้น
ไอน์เตรียมสัมภาระอย่างเงียบ ๆ
ยารักษา
อาหารแห้ง
เสื้อคลุมหนา
มีดสั้น
หนังสือต้องห้าม
และเหรียญสีดำ
เธอเก็บทุกอย่างลงกระเป๋า
แต่ก่อนจะปิดกระเป๋า
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“จะหนีออกจากบ้านตอนกลางคืนหรือ?”
ไอน์ชะงัก
เธอหันกลับไป
พ่อของเธอยืนอยู่ตรงประตู
ไม่มีทหาร
ไม่มีคนรับใช้
มีเพียงเขาคนเดียว
“ข้าจะไปวิหารเหนือ”
“ข้ารู้”
“ท่านจะห้ามข้าหรือ?”
เขาเดินเข้ามาช้า ๆ
แล้ววางบางอย่างลงบนโต๊ะ
มันคือมีดสั้นเล่มหนึ่ง
ด้ามทำจากโลหะสีเงิน
“เอาไป”
ไอน์มองมันอย่างประหลาดใจ
“นี่คือ...?”
“ของแม่เจ้า”
เธอชะงัก
แม่ของไอน์เสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก
เธอแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่เลย
“ทำไมท่านถึงให้ข้า?”
“เพราะบางที...”
เขาหยุด
“สิ่งที่เจ้ากำลังตามหาอาจเกี่ยวข้องกับแม่ของเจ้าด้วย”
ไอน์เงยหน้าขึ้น
“ท่านรู้อะไรเกี่ยวกับแม่?”
แต่พ่อของเธอกลับไม่ตอบ
เขาเพียงเดินออกจากห้อง
ก่อนจะหยุดตรงประตู
“ไอน์”
“คะ?”
“ถ้าไปถึงวิหารแล้ว...”
เขาหันกลับมา
“อย่าเชื่อทุกสิ่งที่เจ้ามองเห็น”
ประตูปิดลง
ไอน์ยืนอยู่คนเดียว
เธอก้มมองมีดของแม่
ทันใดนั้น—
กึก
เหรียญสีดำในกระเป๋าของเธอสั่นขึ้นมา
ไอน์หยิบมันออกมา
ตัวอักษรที่เคยอยู่บนเหรียญหายไปแล้ว
แทนที่ด้วยข้อความใหม่
“เขาโกหกเจ้า”
ไอน์ตัวแข็ง
“ใคร...?”
ไม่มีเสียงตอบ
แต่บนพื้นห้องกลับมีรอยน้ำแข็งปรากฏขึ้น
มันลากเป็นเส้นยาวจากปลายเท้าของเธอ...
ไปจนถึงหน้าต่าง
ไอน์เดินตามรอยนั้นไป
เมื่อเปิดหน้าต่างออก—
ไม่มีใครอยู่ข้างนอก
มีเพียงหิมะที่ตกลงมาอย่างเงียบงัน
และไกลออกไปบนยอดหอคอยของคฤหาสน์...
ชายในชุดคลุมสีดำยืนอยู่บนหลังคา
เขามองตรงมายังเธอ
ก่อนจะยกมือขึ้นแตะหน้ากาก
จากนั้น—
เขาก็หายไปกับหิมะ
ไอน์กำเหรียญแน่น
เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มสงสัยว่า...
คนที่เธอควรกลัวที่สุด อาจไม่ใช่คนที่กำลังตามล่าเธอ
แต่อาจเป็นคนในครอบครัวของเธอเอง
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี