ตอนที่ 4
วิหารเหนือ
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 3,656 ตัวอักษร
“พบกันที่วิหารเหนือ...”
ไอน์อ่านตัวอักษรบนเหรียญสีดำซ้ำอีกครั้ง
หัวใจของเธอเต้นแรง
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่า...
มีใครบางคนกำลังรอเธออยู่
“ท่านพ่อ”
ไอน์เงยหน้าขึ้น
“วิหารเหนืออยู่ที่ไหน?”
ชายผู้เป็นพ่อไม่ได้ตอบทันที
เขามองเธอด้วยสายตาหนักใจ
“ไกลจากที่นี่มาก”
“ไกลแค่ไหน?”
“ประมาณสามสัปดาห์ หากเดินทางด้วยม้า”
ไอน์นิ่ง
“แล้วทำไมข้าถึงไปไม่ได้?”
“เพราะไม่มีใครกลับออกมาจากที่นั่นในช่วงร้อยปีที่ผ่านมา”
คำตอบนั้นทำให้ห้องเงียบลง
อาร์คขมวดคิ้ว
“ไม่มีใครเลยหรือ?”
“ไม่มี”
พ่อของไอน์วางเหรียญลงบนโต๊ะ
“วิหารแห่งนั้นตั้งอยู่บนภูเขาทางเหนือสุดของอาณาจักร”
“เส้นทางถูกหิมะปกคลุมตลอดทั้งปี”
“สัตว์เวทจำนวนมากอาศัยอยู่ที่นั่น”
เขาหยุด
“และสิ่งที่อันตรายที่สุด...ไม่ใช่สัตว์”
ไอน์มองเขา
“แล้วคืออะไร?”
“วิหารเอง”
---
คืนนั้น
ไอน์นอนไม่หลับ
เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างและมองหิมะ
คำพูดของพ่อยังวนอยู่ในหัว
**“ไม่มีใครกลับออกมา”**
แต่สิ่งที่ทำให้เธอกังวลที่สุดกลับเป็นข้อความบนเหรียญ
**พบกันที่วิหารเหนือ**
ใครเป็นคนเขียน?
เขารู้ได้อย่างไรว่าเธอจะเห็นเหรียญ?
และที่สำคัญที่สุด...
ทำไมถึงรู้ว่าเธอจะอายุครบสิบเจ็ด?
ไอน์มองมือของตัวเอง
น้ำแข็งสีดำจาง ๆ เริ่มปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เธอรีบกำมือ
“ข้าต้องหาคำตอบ”
---
เช้าวันต่อมา
ไอน์เดินเข้าห้องสมุดตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น
เธอค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับวิหารเหนือจนกระทั่งพบแผนที่เก่า
แผ่นกระดาษเกือบขาดออกจากกัน
แต่ยังมองเห็นเส้นทางได้
วิหารตั้งอยู่หลังเทือกเขา
ห่างจากเมืองหลวงหลายร้อยกิโลเมตร
ระหว่างทางมีสถานที่หนึ่งถูกทำเครื่องหมายด้วยหมึกสีแดง
**ป่าลูเมียร์**
ใต้ชื่อมีข้อความสั้น ๆ
> “อย่าเดินตามเสียงร้อง”
ไอน์อ่านแล้วขมวดคิ้ว
“เสียงร้อง?”
“ถ้าเป็นเสียงร้องของสัตว์ก็ยังพอเข้าใจ”
เสียงหนึ่งดังจากด้านหลัง
“แต่ถ้าเป็นเสียงร้องของคนล่ะ?”
ไอน์สะดุ้ง
อาร์คยืนอยู่ตรงประตู
“เจ้าเข้ามาตอนไหน?”
“ตั้งแต่ตอนที่เจ้าพูดกับแผนที่”
“ข้าไม่ได้พูดกับแผนที่”
“เมื่อกี้เจ้าพูดว่า ‘เสียงร้อง?’”
ไอน์หน้าแดงเล็กน้อย
“ข้ากำลังคิด”
อาร์คหัวเราะ
“ข้ารู้”
เขาเดินเข้ามา
สายตาจับอยู่ที่แผนที่
“เจ้าจะไปจริง ๆ ใช่ไหม?”
ไอน์พยักหน้า
“ข้าต้องไป”
“เพราะข้อความบนเหรียญ?”
“เพราะข้าอยากรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร”
อาร์คเงียบ
ไอน์มองเขา
“ถ้าข้าไม่ไป ข้าก็ต้องนั่งรอวันที่พลังนี้ฆ่าข้า”
อาร์คกำมือแน่น
“งั้นข้าจะไปด้วย”
“ไม่ได้”
“ทำไม?”
“มันอันตราย”
“ข้ารู้”
“อาจมีสัตว์เวท”
“ข้ารู้”
“อาจมีคนตามล่าเรา”
“ข้าก็รู้”
ไอน์มองเขา
“แล้วเจ้าจะไปทำไม?”
อาร์คตอบโดยไม่ลังเล
“เพราะเจ้าไป”
ไอน์นิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะหลบสายตา
“...เจ้าดื้อจริง ๆ”
“เจ้าก็เหมือนกัน”
---
คืนนั้น
ไอน์เตรียมสัมภาระอย่างเงียบ ๆ
ยารักษา
อาหารแห้ง
เสื้อคลุมหนา
มีดสั้น
หนังสือต้องห้าม
และเหรียญสีดำ
เธอเก็บทุกอย่างลงกระเป๋า
แต่ก่อนจะปิดกระเป๋า
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“จะหนีออกจากบ้านตอนกลางคืนหรือ?”
ไอน์ชะงัก
เธอหันกลับไป
พ่อของเธอยืนอยู่ตรงประตู
ไม่มีทหาร
ไม่มีคนรับใช้
มีเพียงเขาคนเดียว
“ข้าจะไปวิหารเหนือ”
“ข้ารู้”
“ท่านจะห้ามข้าหรือ?”
เขาเดินเข้ามาช้า ๆ
แล้ววางบางอย่างลงบนโต๊ะ
มันคือมีดสั้นเล่มหนึ่ง
ด้ามทำจากโลหะสีเงิน
“เอาไป”
ไอน์มองมันอย่างประหลาดใจ
“นี่คือ...?”
“ของแม่เจ้า”
เธอชะงัก
แม่ของไอน์เสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก
เธอแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับแม่เลย
“ทำไมท่านถึงให้ข้า?”
“เพราะบางที...”
เขาหยุด
“สิ่งที่เจ้ากำลังตามหาอาจเกี่ยวข้องกับแม่ของเจ้าด้วย”
ไอน์เงยหน้าขึ้น
“ท่านรู้อะไรเกี่ยวกับแม่?”
แต่พ่อของเธอกลับไม่ตอบ
เขาเพียงเดินออกจากห้อง
ก่อนจะหยุดตรงประตู
“ไอน์”
“คะ?”
“ถ้าไปถึงวิหารแล้ว...”
เขาหันกลับมา
“อย่าเชื่อทุกสิ่งที่เจ้ามองเห็น”
ประตูปิดลง
ไอน์ยืนอยู่คนเดียว
เธอก้มมองมีดของแม่
ทันใดนั้น—
**กึก**
เหรียญสีดำในกระเป๋าของเธอสั่นขึ้นมา
ไอน์หยิบมันออกมา
ตัวอักษรที่เคยอยู่บนเหรียญหายไปแล้ว
แทนที่ด้วยข้อความใหม่
> **“เขาโกหกเจ้า”**
ไอน์ตัวแข็ง
“ใคร...?”
ไม่มีเสียงตอบ
แต่บนพื้นห้องกลับมีรอยน้ำแข็งปรากฏขึ้น
มันลากเป็นเส้นยาวจากปลายเท้าของเธอ...
ไปจนถึงหน้าต่าง
ไอน์เดินตามรอยนั้นไป
เมื่อเปิดหน้าต่างออก—
ไม่มีใครอยู่ข้างนอก
มีเพียงหิมะที่ตกลงมาอย่างเงียบงัน
และไกลออกไปบนยอดหอคอยของคฤหาสน์...
ชายในชุดคลุมสีดำยืนอยู่บนหลังคา
เขามองตรงมายังเธอ
ก่อนจะยกมือขึ้นแตะหน้ากาก
จากนั้น—
เขาก็หายไปกับหิมะ
ไอน์กำเหรียญแน่น
เป็นครั้งแรกที่เธอเริ่มสงสัยว่า...
**คนที่เธอควรกลัวที่สุด อาจไม่ใช่คนที่กำลังตามล่าเธอ**
**แต่อาจเป็นคนในครอบครัวของเธอเอง**
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel