เด็กหญิงที่เกิดมาพร้อมฤดูหนาว

คืนที่เด็กหญิงถือกำเนิด หิมะตกหนักที่สุดในรอบหลายสิบปี

มันเป็นเรื่องประหลาด เพราะคฤหาสน์ลอว์ริทตั้งอยู่ทางตอนใต้ของอาณาจักร ดินแดนที่แทบไม่เคยเห็นหิมะตลอดทั้งปี

แต่ในคืนเดียวกันนั้น—

หิมะกลับปกคลุมสวนทั้งสวน

ต้นไม้ทุกต้นกลายเป็นสีขาว

บ่อน้ำแข็งตัวจนหมด

แม้แต่เปลวไฟในเตาผิงก็ยังถูกเกล็ดน้ำแข็งเกาะจนสั่นไหว

และภายในห้องคลอดของคฤหาสน์

เสียงร้องของเด็กทารกก็ดังขึ้น

“อุแว้...!”

สาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างเตียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เป็นเด็กผู้หญิงค่ะ นายท่าน”

ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ปลายเตียงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

เขาคือ ลอว์ริท หัวหน้าตระกูลขุนนางผู้มั่งคั่ง

สายตาของเขาจับจ้องไปยังเด็กน้อยในอ้อมแขนของภรรยา

เด็กหญิงตัวเล็กมีผมสีเงินอ่อน

ผิวของเธอขาวกว่าทารกทั่วไปจนแทบเหมือนหิมะ

“ลูกของเรา...”

เขายื่นมือออกไป

แต่ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสแก้มของเด็ก

แกร๊ก...

น้ำแข็งบาง ๆ กลับปรากฏขึ้นบนปลายนิ้วของเขา

ชายคนนั้นชะงัก

“นี่มัน...”

สาวใช้รีบถอยหลัง

บนพื้นห้องเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งกระจายออกจากเปลเด็ก

ทีละน้อย...

ทีละน้อย...

จนกระทั่งทั้งห้องเริ่มเย็นลงอย่างผิดธรรมชาติ

หญิงผู้เป็นแม่มองลูกของตัวเองด้วยสายตาสั่นไหว

“เธอ...มีพลังเวทตั้งแต่เกิดงั้นหรือ?”

ไม่มีใครตอบ

เพราะไม่มีใครรู้คำตอบ

หลายปีต่อมา

เด็กหญิงคนนั้นเติบโตขึ้น

ชื่อของเธอคือ

ไอน์ ลอว์ริท

และในวันที่เธออายุครบห้าขวบ เธอก็ได้รู้ว่า...

ตัวเธอไม่เหมือนคนอื่น

“ไอน์ อย่าเข้าไปใกล้ต้นไม้นะ!”

เสียงสาวใช้ดังขึ้นจากด้านหลัง

เด็กหญิงหยุดเดิน

“ทำไมล่ะ?”

“คุณหนู...แค่กลับเข้าบ้านเถอะค่ะ”

ไอน์มองต้นไม้ตรงหน้า

มันเป็นต้นแอปเปิลที่เธอชอบมากที่สุด

เมื่อวานมันยังเต็มไปด้วยดอกสีขาว

แต่วันนี้—

ดอกทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็ง

ไอน์ยื่นมือออกไปอย่างไม่เข้าใจ

“ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ...”

ทันทีที่ปลายนิ้วแตะกิ่งไม้

กร๊อบ!

น้ำแข็งแผ่กระจายไปทั่วต้นไม้

จากกิ่งหนึ่ง...

เป็นสองกิ่ง...

แล้วลามไปทั้งต้น

ดอกไม้ที่เคยสวยงามกลายเป็นผลึกน้ำแข็งในพริบตา

ไอน์รีบชักมือกลับ

“ข้า...ขอโทษ”

สาวใช้ไม่ได้ตอบ

เธอเพียงมองเด็กหญิงด้วยสีหน้าหวาดกลัว

คำว่า “ขอโทษ” นั้น ไอน์ได้ยินมันบ่อยขึ้นทุกวัน

เมื่ออายุได้แปดขวบ

เธอไม่มีเพื่อน

เมื่ออายุสิบขวบ

สาวใช้บางคนเริ่มขอลาออก

เมื่ออายุสิบสอง

คนในคฤหาสน์เริ่มหลีกเลี่ยงไม่ให้เธอเข้าใกล้

และเมื่ออายุสิบห้า...

ไอน์เริ่มสังเกตเห็นสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น

ร่างกายของเธอกำลังเย็นลง

ไม่ใช่เพียงมือหรือเท้า

แต่เป็นทั้งร่างกาย

หมอประจำตระกูลตรวจชีพจรของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“หัวใจเต้นช้าลงเรื่อย ๆ”

“แล้วรักษาได้ไหม?”

หมอเงียบ

ไอน์จึงถามอีกครั้ง

“ข้าจะตายหรือ?”

ชายชราก้มหน้าลง

ไม่มีคำตอบ

แต่ความเงียบของเขาก็คือคำตอบอยู่แล้ว

คืนหนึ่ง

ไอน์นั่งอยู่ริมหน้าต่าง

หิมะกำลังตกนอกคฤหาสน์

ทั้งที่เป็นช่วงต้นฤดูร้อน

เธอมองมือของตัวเอง

ปลายนิ้วเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งบาง ๆ ปรากฏขึ้น

“ข้าไม่อยากเป็นแบบนี้...”

เธอกำมือแน่น

“ข้าอยากมีชีวิตเหมือนคนอื่น”

ทันใดนั้น

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ไอน์หันไป

“ใคร?”

ประตูเปิดออก

เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา

เขามีผมสีเข้มและสวมเสื้อคลุมของตระกูลอัศวิน

เด็กหนุ่มยิ้มให้เธอ

“ยังไม่นอนอีกหรือ ไอน์?”

ไอน์มองเขา

“อาร์ค...”

อาร์ค เซวิล

เพื่อนสมัยเด็กเพียงคนเดียวที่ยังกล้าเข้าหาเธอ

อาร์คเดินมานั่งข้างหน้าต่าง

แต่ทันทีที่เขานั่งลง—

น้ำแข็งบาง ๆ ก็เริ่มเกาะตามขอบหน้าต่าง

อาร์คมองมัน

แล้วหัวเราะเบา ๆ

“วันนี้หนาวกว่าปกติอีกแล้วนะ”

ไอน์ก้มหน้า

“อาร์ค...”

“หืม?”

“ถ้าวันหนึ่งข้ากลายเป็นสัตว์ประหลาดล่ะ?”

อาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมา

“งั้นข้าก็จะเป็นอัศวินที่คอยปกป้องสัตว์ประหลาดเอง”

ไอน์เงยหน้าขึ้น

“เจ้าไม่กลัวข้าหรือ?”

“ไม่”

“ถึงข้าจะทำร้ายเจ้า?”

“ถ้าเจ้าทำโดยไม่ตั้งใจ ข้าก็จะไม่โกรธ”

อาร์คยิ้ม

“เพราะเจ้าคือไอน์”

คำพูดธรรมดาเพียงไม่กี่คำ

กลับทำให้ไอน์ยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

แต่แล้ว—

เปรี๊ยะ...

เสียงบางอย่างดังขึ้นจากใต้ผิวหนังของเธอ

ไอน์ชะงัก

อาร์คเองก็หยุดยิ้ม

เส้นน้ำแข็งสีดำบาง ๆ กำลังปรากฏขึ้นบริเวณข้อมือของไอน์

มันไม่ได้มีสีขาวเหมือนน้ำแข็งทั่วไป

แต่มันเป็นสีดำสนิท

และกำลังค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นมาตามแขน

ไอน์มองมันด้วยความหวาดกลัว

“อาร์ค...”

“ไอน์?”

เธอกระซิบ

“มันกำลัง...กินข้า”