ตอนที่ 10
เจ้าหญิงแห่งเหมันต์
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 5,123 ตัวอักษร
“เจ้าหญิงแห่งเหมันต์”
คำเรียกนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบสนิท
ไอน์มองชายในเสื้อคลุมสีขาว
“ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
ชายคนนั้นก้มศีรษะ
“เจ้าหญิงแห่งเหมันต์”
“ข้าไม่ใช่เจ้าหญิง”
“ในอาณาจักรของเรา...เจ้าใช่”
อาร์คยกดาบขึ้น
“ถอยออกไปจากนาง”
ชายในเสื้อคลุมไม่ได้แสดงความหวาดกลัว
“ข้าไม่ได้มาทำร้ายนาง”
“แล้วมาทำอะไร?”
“มารับนางกลับบ้าน”
ไอน์ขมวดคิ้ว
“บ้าน?”
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น
“วิหารเหนือ”
เสียงกระซิบในหัวดังขึ้นทันที
อย่าไปกับเขา
ไอน์กำข้อมือตัวเอง
“ใครส่งเจ้ามา?”
ชายคนนั้นตอบอย่างชัดเจน
“ผู้ดูแลวิหาร”
“แล้วเขาต้องการอะไรจากข้า?”
ชายคนนั้นนิ่งไปชั่วครู่
“เขาต้องการให้เจ้ากลับไปก่อนที่มันจะตื่นเต็มที่”
ไอน์ชะงัก
“มัน?”
ชายคนนั้นมองรอยสีดำบนข้อมือของนาง
“สิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า”
อาร์คก้าวเข้ามา
“เจ้ารู้เรื่องแก่นเหมันต์?”
“รู้”
“มากแค่ไหน?”
ชายคนนั้นยิ้มบาง ๆ
“มากกว่าที่พวกเจ้าคิด”
พ่อของไอน์เดินเข้ามาขวาง
“กลับไป”
ชายคนนั้นมองเขา
“ท่านลอว์ริท”
“ข้าบอกให้กลับไป”
“ท่านรู้ดีว่าหากไม่พานางไปตอนนี้ จะเกิดอะไรขึ้น”
“ข้ารู้”
เสียงของพ่อไอน์สั่นเล็กน้อย
“เพราะข้าเคยเห็นมันมาแล้ว”
ไอน์หันมองพ่อ
“ท่านเคยเห็นอะไร?”
ไม่มีคำตอบ
ชายจากวิหารจึงพูดแทน
“คืนที่แม่ของเจ้าเสียชีวิต”
ไอน์นิ่ง
“เกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น?”
“วิหารเหนือถูกเปิด”
พ่อของนางหลับตา
“และมีบางอย่างออกมา”
ไอน์ถามทันที
“อะไร?”
ชายจากวิหารมองนาง
“เจ้ารู้คำตอบอยู่แล้ว”
เสียงกระซิบในหัวดังขึ้นอีกครั้ง
อย่าเชื่อเขา
ไอน์หลับตา
ภาพหญิงสาวในคริสตัลปรากฏขึ้น
ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยน้ำตา
“อย่าไป...”
ไอน์ลืมตา
“ข้าไม่ไปกับเจ้า”
ชายจากวิหารเงียบ
อาร์คมองไอน์
“ไอน์...”
“ข้าจะไปวิหารเหนือ”
อาร์คขมวดคิ้ว
“แต่เมื่อกี้เจ้าบอกว่า—”
“ข้าจะไป”
ไอน์มองชายตรงหน้า
“แต่ข้าจะไปด้วยตัวเอง”
ชายจากวิหารนิ่งไป
ก่อนยิ้ม
“สมกับเป็นนางจริง ๆ”
“เป็นใคร?”
“คนที่ไม่เคยยอมให้ใครเลือกชะตาแทน”
คำพูดนั้นทำให้ไอน์ไม่สบายใจ
“เจ้ารู้จักข้า?”
“มากกว่าที่เจ้าคิด”
ชายคนนั้นลุกขึ้น
“อีกเจ็ดวัน”
“อะไร?”
“ในคืนพระจันทร์ดับ ประตูของวิหารเหนือจะเปิด”
เขาหันหลัง
“หากเจ้าไม่ไปถึงก่อนเวลานั้น ประตูจะเปิดโดยไม่มีเจ้า”
ไอน์มองตาม
“แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”
ชายคนนั้นหยุดตรงประตู
“ฤดูหนาวจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง”
จากนั้นเขาก็เดินออกไป
คืนนั้น ไอน์ไม่ได้นอน
นางนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
จดหมายของแม่วางอยู่บนโต๊ะ
ประโยคเดิมยังคงวนอยู่ในหัว
อย่าเปิดประตู
แต่ถ้าแม่ไม่ต้องการให้นางไป...
ทำไมแม่ถึงเก็บจดหมายนี้ไว้จนถึงวันที่นางอายุสิบเจ็ด?
ทำไมแก่นเหมันต์ถึงเรียกหานาง?
และหญิงสาวในคริสตัลคือใคร?
เสียงเคาะหน้าต่างดังขึ้น
ก๊อก
ไอน์หันไป
อาร์คยืนอยู่ด้านนอก
“เจ้าจะปีนเข้ามาทางหน้าต่างทำไม?”
“ประตูอยู่ไกล”
“ข้ออ้างแย่มาก”
อาร์คหัวเราะเบา ๆ
ก่อนจะปีนเข้ามาในห้อง
เขานั่งลงตรงข้าม
“เจ้าจะไปจริง ๆ ใช่ไหม?”
“ใช่”
“ถึงแม้แม่เจ้าจะเขียนไว้ว่าอย่าไป?”
ไอน์พยักหน้า
“ข้าไม่ได้ไปเพื่อเปิดประตู”
“แล้วไปทำไม?”
ไอน์มองออกไปนอกหน้าต่าง
“ไปหาคำตอบ”
อาร์คเงียบ
“แล้วถ้าคำตอบนั้นทำร้ายเจ้า?”
“ข้าก็จะจัดการมัน”
“คนเดียว?”
ไอน์หันมามอง
“ไม่”
อาร์คยิ้ม
“ดี”
ไอน์มองเขา
“เจ้าจะไปด้วย?”
“แน่นอน”
“ทั้งที่ตอนนี้เจ้าเองก็ยังไม่รู้ว่าพ่อของเจ้าเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร”
รอยยิ้มของอาร์คจางลง
“นั่นยิ่งเป็นเหตุผลที่ข้าต้องไป”
ทั้งสองเงียบไป
ก่อนอาร์คจะพูดขึ้น
“แต่มีอย่างหนึ่งที่ข้าต้องบอกเจ้า”
“อะไร?”
อาร์คหยิบแหวนของพ่อออกมา
“ข้าเคยเห็นสัญลักษณ์นี้มาก่อน”
ไอน์มองแหวน
“ที่ไหน?”
“บนดาบของพ่อ”
“ดาบ?”
“ตอนข้ายังเด็ก”
อาร์คหลับตา
“คืนก่อนที่เขาจะหายตัวไป เขาเอาดาบเล่มนั้นออกมา”
“แล้วพูดอะไร?”
“เขาบอกข้าว่า...”
อาร์คลืมตา
“ถ้าวันหนึ่งเจ้าพบเด็กผู้หญิงผมสีเงิน อย่าปล่อยให้นางไปทางเหนือ”
ไอน์รู้สึกเย็นวาบ
“แล้วเจ้าก็ยังพาข้าไป?”
“ใช่”
“ทำไม?”
อาร์คมองนางตรง ๆ
“เพราะข้าไม่รู้ว่าพ่อพูดถึงอะไร”
เขาหยุด
“แต่ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ควรต้องเดินไปหาคำตอบคนเดียว”
ไอน์ยิ้มบาง ๆ
“ขอบใจ”
รุ่งเช้า
คฤหาสน์ลอว์ริทวุ่นวายตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น
เสบียงถูกเตรียม
ม้าเตรียมพร้อม
เสื้อคลุมกันหนาวถูกนำออกมา
ไอน์ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน
พ่อของนางเดินเข้ามา
ในมือมีของชิ้นหนึ่ง
มันคือจี้เงินเล็ก ๆ
ไอน์จำมันได้
“นี่เป็นของแม่เจ้า”
พ่อของนางยื่นให้
“นางสวมมันในวันสุดท้าย”
ไอน์รับมา
ด้านหลังจี้มีข้อความสลักไว้
“สำหรับลูกของข้า เมื่อถึงวันที่หิมะเรียกหา”
ไอน์กำจี้แน่น
“พ่อ”
“หืม?”
“แม่รักข้าหรือเปล่า?”
คำถามนั้นทำให้ชายตรงหน้าหยุดนิ่ง
เขาเดินเข้ามากอดลูกสาว
“มากกว่าสิ่งใดในโลก”
ไอน์หลับตา
เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ต่อหน้าพ่อ
ไม่นานหลังจากนั้น
ไอน์กับอาร์คก็ออกเดินทาง
ประตูคฤหาสน์ค่อย ๆ เล็กลงด้านหลัง
เส้นทางสู่เหนืออยู่เบื้องหน้า
อีกเจ็ดวัน
พระจันทร์จะดับ
และประตูวิหารจะเปิด
แต่ไม่มีใครรู้ว่า...
ก่อนที่ทั้งสองจะเดินทางถึงวิหาร
จะมีใครบางคนรออยู่ก่อนแล้ว
ค่ำวันเดียวกัน
ห่างจากคฤหาสน์ลอว์ริทหลายร้อยกิโลเมตร
ในสถานที่ที่ไม่มีชื่อบนแผนที่
ชายชราคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากระจกน้ำแข็ง
ภายในกระจกปรากฏภาพของไอน์กำลังเดินทางไปทางเหนือ
ชายอีกคนยืนอยู่ด้านหลัง
“นางออกเดินทางแล้ว”
ชายชราพยักหน้า
“ดี”
“เราจะฆ่านางเมื่อใด?”
ชายชราไม่ตอบ
เขามองภาพไอน์อยู่นาน
ก่อนพูดว่า
“ยังไม่ใช่”
“ทำไม?”
ชายชราหันกลับ
ดวงตาของเขาเย็นชา
“เพราะเรายังต้องรอให้แก่นเหมันต์ตื่นเต็มที่”
“แล้วหลังจากนั้น?”
ชายชรายิ้ม
“หลังจากนั้น...”
เขามองไปยังทิศเหนือ
“เราจะเปิดประตู”
ในเวลาเดียวกัน
ไอน์กำลังขี่ม้าอยู่บนเส้นทางภูเขา
จู่ ๆ นางก็ได้ยินเสียงหนึ่ง
เสียงเด็กผู้หญิงกำลังร้องไห้
“ช่วยด้วย...”
ไอน์หยุดม้า
อาร์คหันกลับมา
“มีอะไร?”
ไอน์มองเข้าไปในป่าด้านข้าง
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
“ช่วยข้าด้วย...”
อาร์คขมวดคิ้ว
“อย่าไป”
ไอน์ชะงัก
เพราะบนแผนที่เก่า...
มีคำเตือนหนึ่งประโยคเขียนเอาไว้
อย่าเดินตามเสียงร้อง
แต่ครั้งนี้—
เสียงนั้นกลับเรียกชื่อของนาง
“ไอน์...”
นางกำจี้ของแม่แน่น
แล้วเสียงเด็กก็พูดประโยคสุดท้าย
“ข้าอยู่ที่นี่...ก่อนที่เจ้าจะเกิด”
ไอน์หันไปมองอาร์ค
ก่อนกระโดดลงจากม้า
“รอข้าอยู่ตรงนี้”
อาร์คส่ายหน้า
“ข้าไปด้วย”
ทั้งสองเดินเข้าไปในป่าพร้อมกัน
โดยไม่รู้เลยว่า—
สิ่งที่กำลังรอพวกเขาอยู่ในความมืด
อาจเป็นสิ่งเดียวกับที่แม่ของไอน์เคยพบ
เมื่อสิบแปดปีก่อน
และเสียงร้องนั้น...
กำลังเรียกไอน์กลับบ้าน
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี