เด็กหญิงที่ไม่ควรถูกแตะต้อง

“มันกำลัง...กินข้า”

เสียงของไอน์สั่นเครือ

เส้นน้ำแข็งสีดำยังคงคืบคลานขึ้นมาตามแขนของเธออย่างช้า ๆ

อาร์ครีบลุกจากเก้าอี้

“ไอน์! ให้ข้าดู”

เขาคว้าข้อมือของเธอโดยไม่ลังเล

ทันทีที่มือของอาร์คสัมผัสผิวของเธอ—

**ฟู่ว!**

ไอเย็นระเบิดออกมา

หน้าต่างทั้งบานถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งในพริบตา

อาร์คสะดุ้ง แต่ยังไม่ปล่อยมือ

“อาร์ค!”

“ไม่เป็นไร!”

เขากัดฟันแน่น

ความเย็นกำลังไหลผ่านมือจนแขนแทบชา

แต่เขายังคงจับมือเธอไว้

“มองข้า ไอน์”

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว

“อย่ามองแขนตัวเอง”

“แต่มัน...”

“มองข้า”

เสียงของอาร์คหนักแน่นขึ้น

ไอน์ค่อย ๆ เงยหน้าสบตาเขา

“หายใจช้า ๆ”

“หนึ่ง...”

ไอน์สูดลมหายใจ

“สอง...”

ไอเย็นรอบตัวเริ่มลดลง

“สาม...”

เส้นน้ำแข็งสีดำหยุดเคลื่อนไหว

ทุกอย่างกลับมาเงียบอีกครั้ง

ไอน์ก้มมองแขนตัวเอง

เส้นสีดำหายไปแล้ว

เหลือเพียงรอยสีคล้ำจาง ๆ บริเวณข้อมือ

“มันหยุดแล้ว...”

อาร์คถอนหายใจ

“เห็นไหม”

แต่ทันใดนั้น—

**กึก**

เสียงบางอย่างดังจากพื้น

ทั้งสองหันไปพร้อมกัน

น้ำแข็งที่ปกคลุมพื้นกำลังรวมตัวกันเป็นรูปวงกลม

ตรงกลางวงกลมมีลวดลายแปลกประหลาดปรากฏขึ้น

อาร์คขมวดคิ้ว

“นั่นคืออะไร?”

ไอน์เองก็ไม่รู้

เธอไม่เคยเห็นมันมาก่อน

แต่แปลกเหลือเกิน...

เพียงมองลวดลายนั้น หัวของเธอก็เริ่มปวดขึ้นมา

ภาพบางอย่างวาบผ่านความคิด

หิมะสีดำ

ปราสาทขนาดมหึมา

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางพายุ

และเสียงของใครบางคนกำลังเรียกชื่อเธอ

**“กลับมา...”**

ไอน์เบิกตากว้าง

“ใคร...?”

“ไอน์?”

ภาพทั้งหมดหายไปในพริบตา

เด็กสาวเซถอยหลัง

อาร์ครีบรับตัวเธอไว้

“เป็นอะไร?”

ไอน์กำเสื้อของเขาแน่น

“เมื่อกี้...ข้าเห็นใครบางคน”

“ใคร?”

“ข้าไม่รู้”

เธอเงียบไป

ก่อนจะพูดเสียงเบา

“แต่เขาเรียกชื่อข้า”

---

เช้าวันรุ่งขึ้น

เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนถูกเก็บเป็นความลับ

หัวหน้าตระกูลลอว์ริทสั่งห้ามคนในคฤหาสน์พูดถึงเหตุการณ์นี้

หมอประจำตระกูลถูกเรียกตัวมาทันที

ชายชราตรวจแขนของไอน์อยู่นาน

เขาจับชีพจร

ตรวจอุณหภูมิ

ตรวจพลังเวท

แต่สีหน้าของเขากลับแย่ลงทุกครั้ง

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

พ่อของไอน์ถาม

หมอเงียบอยู่พักหนึ่ง

“ข้าขอพูดตามตรงนะครับ”

เขาหันไปมองไอน์

“พลังของคุณหนูไม่ได้เพิ่มขึ้น”

“แล้วเหตุใดอาการจึงหนักขึ้น?”

“เพราะ...”

ชายชรากลืนน้ำลาย

“มันกำลังเริ่มตื่น”

ทั้งห้องเงียบสนิท

ไอน์ขมวดคิ้ว

“อะไรตื่น?”

หมอไม่ตอบ

เขามองไปยังพ่อของเธอแทน

เหมือนกำลังรอคำอนุญาต

แต่ชายผู้เป็นพ่อกลับพูดเพียงว่า

“พอแล้ว”

หมอเก็บอุปกรณ์

“วันนี้พักผ่อนให้มากที่สุดเถอะครับ”

ก่อนจะเดินออกจากห้อง

ไอน์มองตาม

เธอรู้ทันทีว่า...

มีบางอย่างที่ผู้ใหญ่กำลังปิดบังเธอ

---

ช่วงบ่าย

ไอน์แอบเข้าไปในห้องสมุดของตระกูล

ชั้นหนังสือสูงจนเกือบถึงเพดาน

เธอเริ่มค้นหาหนังสือเกี่ยวกับเวทน้ำแข็ง

หนึ่งเล่ม...

สองเล่ม...

สิบเล่ม...

ไม่มีอะไรที่ตรงกับอาการของเธอ

จนกระทั่งเธอพบหนังสือเล่มหนึ่งที่ถูกซ่อนอยู่ด้านหลังชั้นหนังสือ

ปกหนังสือไม่มีชื่อ

มีเพียงสัญลักษณ์เดียว

**วงกลมที่มีเส้นสามเส้นพาดผ่าน**

ไอน์เอื้อมมือไปหยิบ

ทันทีที่นิ้วแตะปก—

**แกร๊ก**

ล็อกของหนังสือเปิดออกเอง

เธอชะงัก

หน้ากระดาษแรกมีข้อความเขียนด้วยหมึกสีซีด

> “ผู้ถือแก่นเหมันต์จะถือกำเนิดเมื่อฤดูหนาวผิดฤดู”

ไอน์อ่านซ้ำอีกครั้ง

หัวใจของเธอเต้นแรง

เธอเปิดหน้าต่อไป

> “หากแก่นเริ่มตื่น ผู้ถือจะสูญเสียความอบอุ่นทีละน้อย”

หน้าถัดไปมีเพียงประโยคเดียว

> “อย่าปล่อยให้มันกินหัวใจ”

ไอน์นิ่งไป

มือของเธอสั่น

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลัง

“ไอน์”

เธอสะดุ้งและรีบปิดหนังสือ

อาร์คยืนอยู่ตรงประตู

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”

“ข้าตามหาเจ้า”

สายตาของอาร์คเลื่อนไปยังหนังสือในมือเธอ

“นั่นอะไร?”

ไอน์ลังเล

ก่อนจะยื่นหนังสือให้เขา

อาร์คเปิดดู

แต่ทันทีที่เห็นสัญลักษณ์บนปก...

สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

“เจ้าเคยเห็นมันหรือ?”

“ไม่”

อาร์คเงียบ

“แต่พ่อของข้าเคยเตือน”

“เรื่องอะไร?”

อาร์คกำหนังสือแน่น

“เขาบอกว่า ถ้าวันหนึ่งข้าเห็นสัญลักษณ์นี้...”

เขาหยุด

ไอน์รอฟัง

“ให้พาเจ้าหนีออกจากเมืองทันที”

ไอน์เบิกตา

“ทำไม?”

อาร์คยังไม่ทันตอบ—

เสียงระฆังจากหอคอยก็ดังขึ้น

**กัง!**

**กัง!**

**กัง!**

เสียงตะโกนของทหารดังขึ้นทั่วคฤหาสน์

“มีผู้บุกรุก!”

“ปิดประตูคฤหาสน์!”

“คุ้มกันคุณหนูไอน์!”

อาร์คหันไปมองหน้าต่าง

ไกลออกไปบนกำแพงคฤหาสน์...

ชายในชุดคลุมสีดำยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ

เขาไม่ได้โจมตี

ไม่ได้พยายามหลบหนี

เพียงยืนมองมายังหน้าต่างห้องสมุด

ตรงมายังไอน์

จากนั้นชายคนนั้นยกมือขึ้น

และชี้นิ้วมาที่เธอ

ไอน์รู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง

เพราะชายคนนั้นพูดบางอย่าง แม้อยู่ไกลจนไม่ได้ยินเสียง

แต่เธอกลับเข้าใจคำพูดนั้นอย่างชัดเจน

**“ในที่สุด...เจ้าก็ตื่นแล้ว”**