ตอนที่ 8
อย่าไว้ใจอาร์ค
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 4,964 ตัวอักษร
“ไอน์...อย่าไว้ใจอาร์ค”
เสียงนั้นยังคงก้องอยู่ในหัว
ไอน์มองเด็กสาวในคริสตัล
ใบหน้าเหมือนนาง
ดวงตาเหมือนนาง
แม้กระทั่งน้ำเสียง...
ก็เหมือนกับนางเอง
แต่สิ่งที่พูดออกมากลับทำให้หัวใจของไอน์หนักอึ้ง
“ทำไม...”
ไอน์กระซิบ
“ทำไมข้าถึงไว้ใจเขาไม่ได้?”
คริสตัลไม่ตอบ
ภาพของหญิงสาวค่อย ๆ จางหาย
จากนั้น—
เพล้ง!
คริสตัลแตกกลางอากาศ
เศษสีดำพุ่งเข้าหาไอน์
“ไอน์!”
อาร์คคว้าตัวนางแล้วดึงออก
เศษคริสตัลตกลงบนพื้น
ทันทีที่มันกระทบพื้น น้ำแข็งสีดำก็แผ่ออกเป็นวงกว้าง
หญิงชราหน้าซีด
“อย่าให้มันแตะตัวเจ้า!”
ไอน์มองพื้น
“มันคืออะไร?”
“เศษของแก่นเหมันต์”
อาร์คหันขวับ
“แต่แก่นเหมันต์อยู่ในตัวไอน์ไม่ใช่หรือ?”
หญิงชราเงียบ
คำถามนั้นทำให้นางไม่สามารถตอบได้ทันที
ไอน์จ้องนาง
“ตอบข้า”
หญิงชราถอนหายใจ
“สิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า...ไม่ใช่แก่นทั้งหมด”
“หมายความว่า?”
“เมื่อสิบแปดปีก่อน แก่นเหมันต์ถูกแยกออกเป็นหลายส่วน”
ไอน์มองคริสตัลสีดำ
“แล้วส่วนที่เหลืออยู่ที่ไหน?”
หญิงชรามองขึ้นไปยังเพดาน
“กระจัดกระจายอยู่ทั่วดินแดนทางเหนือ”
อาร์คถามทันที
“แล้วทำไมส่วนหนึ่งถึงอยู่ในตัวไอน์?”
หญิงชรานิ่งไป
ก่อนจะตอบว่า
“เพราะมีคนเอามันใส่เข้าไป”
ไอน์ชะงัก
“ใคร?”
“แม่ของเจ้า”
ความเงียบปกคลุมห้อง
ไอน์แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน
“แม่เป็นคนใส่มันเข้าไปในตัวข้า?”
“ใช่”
“แต่เมื่อครู่ท่านบอกว่าแม่พยายามปกป้องข้า”
“นางกำลังปกป้องเจ้า”
หญิงชรามองนางตรง ๆ
“เพราะถ้าไม่ทำเช่นนั้น คนอื่นจะเอาแก่นทั้งหมดไป”
ไอน์กำหมัด
“ข้าไม่เข้าใจ”
หญิงชราเดินไปยังแท่นหิน
“แก่นเหมันต์ไม่ใช่แค่พลัง”
นางแตะรอยแตกบนแท่น
“มันเป็นกุญแจ”
“กุญแจไปที่ไหน?”
หญิงชรามองไอน์
“ประตูทางเหนือ”
อาร์คขมวดคิ้ว
“วิหารเหนือ?”
หญิงชราส่ายหน้า
“ไม่ใช่”
“แล้วที่ไหน?”
“สิ่งที่อยู่หลังวิหารเหนือ”
ไอน์รู้สึกเย็นวาบ
สถานที่ที่พ่อเคยห้ามนางไป
สถานที่ที่ไม่มีใครกลับมาในรอบร้อยปี
วิหารเหนือ
หญิงชราพูดต่อ
“แม่ของเจ้ารู้ว่าถ้าแก่นเหมันต์ถูกรวมกันอีกครั้ง ประตูจะเปิด”
“แล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”
หญิงชราไม่ตอบ
อาร์คจึงถามแทน
“ถ้าประตูเปิด?”
“ฤดูหนาวจะไม่สิ้นสุดอีก”
ไอน์นิ่งไป
ทันใดนั้น—
เสียงระฆังดังขึ้นจากด้านบน
กัง...
หญิงชราหันหน้าทันที
“พวกมันฟื้นแล้ว”
อาร์คจับดาบ
“พวกที่บุกเข้ามา?”
“ใช่”
เสียงฝีเท้าดังจากบันได
หลายคน
กำลังลงมา
อาร์คยืนขวางหน้าไอน์
“พวกมันมากันกี่คน?”
“มากเกินกว่าที่เจ้าจะรับมือได้”
ไอน์มองคริสตัลสีดำบนพื้น
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะใช้พลังของข้า”
“ไม่ได้”
อาร์คพูดทันที
ไอน์หันไปมองเขา
“ทำไม?”
“ครั้งก่อนเจ้าควบคุมมันแทบไม่ได้”
“แต่ถ้าข้าไม่ทำ พวกเราจะหนีไม่ทัน”
“ข้าจะจัดการเอง”
อาร์คเดินไปยังบันได
ไอน์มองตาม
ประโยคของหญิงสาวในคริสตัลดังขึ้นในหัวอีกครั้ง
อย่าไว้ใจอาร์ค
ไอน์หลับตา
ไม่...
นางไม่เชื่อ
อาร์คอยู่กับนางมาตั้งแต่เด็ก
เขาเคยยืนอยู่ข้างนางในวันที่ทุกคนกลัวนาง
เขาเคยจับมือของนางทั้งที่รู้ว่ามันอาจทำให้ตัวเองบาดเจ็บ
คนแบบนั้นจะทรยศนางได้อย่างไร?
เสียงต่อสู้ดังขึ้นจากด้านบน
เคร้ง!
อาร์คกำลังปะทะกับชายสวมหน้ากาก
อีกคนกระโดดลงมาจากบันได
ไอน์ยกมือขึ้น
น้ำแข็งพุ่งออกไป
ชายคนนั้นถูกแช่แข็งทันที
“ไอน์!”
อาร์คตะโกน
“อย่าใช้พลังมากเกินไป!”
ไอน์กำลังจะตอบ—
แต่ทันใดนั้นชายสวมหน้ากากที่อาร์คกำลังต่อสู้อยู่ก็หัวเราะ
“ในที่สุด...”
เขาพูด
“เด็กคนนั้นก็อยู่กับเจ้า”
อาร์คชะงัก
“หมายความว่าอะไร?”
ชายคนนั้นถอยออก
“พ่อของเจ้าคงภูมิใจ”
อาร์คหน้าซีด
“เจ้ารู้จักพ่อข้า?”
ชายสวมหน้ากากหัวเราะ
“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเขาเป็นแค่ทหารธรรมดา?”
อาร์คกำดาบแน่น
“พูดมา”
“พ่อของเจ้าเคยอยู่ที่นี่”
หญิงชราหน้าซีดทันที
“หยุดพูด!”
ชายสวมหน้ากากหันไปมองนาง
“ถึงเวลาที่พวกเขาควรรู้แล้วไม่ใช่หรือ?”
อาร์คหันไปมองหญิงชรา
“ท่านรู้จักพ่อข้า?”
ไม่มีคำตอบ
“ท่านรู้จักเขาใช่ไหม?”
หญิงชราหลับตา
“ใช่”
อาร์คแข็งค้าง
ชายสวมหน้ากากพูดต่อ
“พ่อของเจ้าไม่ได้ถูกส่งไปชายแดนเพราะคำสั่งของกองทัพ”
“เขาถูกส่งไปเพราะเขาปฏิเสธที่จะทำตามคำสั่ง”
“คำสั่งอะไร?”
ชายสวมหน้ากากมองไปที่ไอน์
“ฆ่าเด็กคนนั้น”
อาร์คเงียบสนิท
ไอน์เองก็พูดไม่ออก
“ไม่จริง...”
อาร์คพึมพำ
ชายสวมหน้ากากยิ้ม
“ถ้าไม่เชื่อ ก็ถามพ่อของเจ้าด้วยตัวเอง”
จากนั้นเขาขว้างบางอย่างลงพื้น
แกร๊ง!
มันคือแหวนโลหะเก่า ๆ
อาร์คก้มมอง
บนแหวนมีตราประจำตระกูลเซวิล
แต่ตรงกลางตราถูกขีดทับด้วยสัญลักษณ์วงกลมสามเส้น
อาร์คหยิบมันขึ้นมา
มือสั่นเล็กน้อย
“นี่เป็นของพ่อข้า...”
ชายสวมหน้ากากถอยกลับไป
“ใช่”
“และเขารู้มาตลอดว่าเด็กผู้หญิงที่เจ้าเรียกว่าเพื่อน...”
ชายคนนั้นมองไอน์
“ไม่ควรมีชีวิตอยู่”
“หยุด!”
อาร์คตะโกน
ดาบของเขาฟาดลงพื้น
ชายสวมหน้ากากหลบได้ ก่อนถอยขึ้นบันได
“ถ้าอยากรู้ความจริง...”
เสียงของเขาดังขึ้น
“กลับไปถามพ่อของเจ้า”
“ก่อนที่เขาจะตายเหมือนแม่ของนาง”
แล้วชายคนนั้นก็หายเข้าไปในหิมะ
อาร์คยืนนิ่ง
ไอน์เดินเข้ามาหาเขา
“อาร์ค...”
เขาไม่ตอบ
ไอน์มองแหวนในมือเขา
“เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับพ่อของเจ้าหรือเปล่า?”
อาร์คเงียบอยู่นาน
ก่อนจะส่ายหน้า
“ไม่”
“แน่ใจ?”
อาร์คเงยหน้าขึ้น
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสน
“ข้าไม่รู้จริง ๆ”
ไอน์มองเขา
ในใจของนางยังมีคำเตือนนั้นอยู่
อย่าไว้ใจอาร์ค
แต่ตอนนี้นางกลับรู้สึกอีกอย่าง
บางที...
อาร์คเองก็อาจเป็นคนที่ไม่รู้ความจริงเหมือนกัน
หญิงชราเดินเข้ามา
“พวกเจ้าต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
“ไปไหน?”
“กลับบ้าน”
ไอน์ส่ายหน้า
“ข้าจะไปวิหารเหนือ”
หญิงชรามองนางอย่างตกใจ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไร?”
“รู้”
ไอน์มองไปยังทางเหนือ
“ถ้าคำตอบทั้งหมดอยู่ที่นั่น ข้าจะไปหา”
อาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก็เก็บดาบเข้าฝัก
“งั้นข้าจะไปกับเจ้า”
ไอน์หันมองเขา
ทั้งสองสบตากัน
คราวนี้ไม่มีใครพูดอะไร
เพราะคำถามเดียวกันกำลังอยู่ในใจของทั้งคู่
พ่อของอาร์คเกี่ยวข้องกับแม่ของไอน์มากแค่ไหน?
และในคืนเดียวกันนั้น—
ที่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร
ชายชราคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้ากองไฟ
เขามองแหวนอีกวงหนึ่งในมือ
แหวนที่มีตราเดียวกับของอาร์ค
ชายชราพูดกับความมืดว่า
“ในที่สุด...เด็กคนนั้นก็กลับไปทางเหนืออีกครั้ง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“แล้วเราจะทำอย่างไรกับนาง?”
ชายชราหลับตา
ก่อนตอบด้วยเสียงเย็นชา
“คราวนี้...”
“อย่าให้นางมีชีวิตไปถึงวิหาร”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี