เส้นทางที่ไม่มีอยู่บนแผนที่

รุ่งเช้า

ประตูเมืองเปิดออกพร้อมแสงอาทิตย์แรกของวัน

รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ลอว์ริทอย่างเงียบ ๆ

ภายในรถ

ไอน์นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง

เธอมองเมืองที่ค่อย ๆ เล็กลง

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอเดินทางออกจากบ้านโดยไม่มีคนรับใช้ติดตาม

ไม่มีหมอ

ไม่มีคนคอยจับตาดูทุกฝีก้าว

มีเพียงอาร์คที่นั่งอยู่ตรงข้าม

และกระเป๋าหนึ่งใบที่เต็มไปด้วยของจำเป็น

อาร์คมองเธอ

“เสียใจไหม?”

“เรื่องอะไร?”

“ที่ออกมาโดยไม่บอกใคร”

ไอน์ส่ายหน้า

“ถ้าข้าบอก ทุกคนก็จะห้าม”

“ก็จริง”

“แล้วเจ้าล่ะ?”

“ข้า?”

“ไม่กลัวหรือ?”

อาร์คยิ้ม

“กลัวสิ”

ไอน์มองเขาอย่างแปลกใจ

“แล้วทำไมยังมา?”

“เพราะกลัวไม่ได้แปลว่าต้องหยุด”

คำตอบนั้นทำให้ไอน์เงียบไป

ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“เจ้าพูดเหมือนอัศวินเลย”

“ข้ากำลังฝึกอยู่”

สามวันผ่านไป

การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น

พวกเขาผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ หลายแห่ง

จนกระทั่งเข้าสู่เขตป่า

ป่าลูเมียร์

สถานที่ที่ปรากฏบนแผนที่พร้อมคำเตือนเพียงประโยคเดียว

อย่าเดินตามเสียงร้อง

อาร์คหยุดรถม้า

เขาหยิบแผนที่ขึ้นมา

“จากตรงนี้ต้องเดินเท้า”

ไอน์มองป่าด้านหน้า

ต้นไม้สูงจนแทบมองไม่เห็นท้องฟ้า

หมอกสีขาวลอยอยู่ระหว่างต้นไม้

“ดูเงียบจัง”

“เงียบเกินไป”

อาร์คตอบ

เขาเอามือแตะด้ามดาบ

“ไม่มีเสียงนกเลย”

ทั้งสองลงจากรถ

จากนั้นเดินเข้าสู่ป่า

ช่วงแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มีเพียงเสียงฝีเท้าบนใบไม้แห้ง

จนกระทั่ง...

กึก

ไอน์หยุดเดิน

“ได้ยินไหม?”

อาร์คหันกลับมา

“อะไร?”

ไอน์เอียงศีรษะ

“เหมือนมีคนร้องไห้”

ทั้งสองเงียบ

แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“ฮึก...”

เสียงเด็กผู้หญิง

ดังมาจากทางซ้าย

“ช่วยด้วย...”

ไอน์มองอาร์ค

“มีคนอยู่”

อาร์คกลับคว้าแขนเธอไว้

“เดี๋ยวก่อน”

“แต่—”

“จำคำเตือนบนแผนที่ได้ไหม?”

ไอน์ชะงัก

อย่าเดินตามเสียงร้อง

เสียงร้องดังขึ้นอีก

“ช่วยข้าด้วย...”

ครั้งนี้ใกล้กว่าเดิม

“ข้ากลัว...”

ไอน์กำหมัด

“ถ้ามีเด็กอยู่จริง ๆ เราจะทิ้งเธอไว้ไม่ได้”

“ข้ารู้”

อาร์คมองเข้าไปในความมืด

“แต่เราต้องรู้ก่อนว่าเป็นใคร”

เขาหยิบก้อนหินขึ้นมา

โยนไปยังทิศทางของเสียง

ตุบ!

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อาร์คหยิบกิ่งไม้

โยนตามไปอีกครั้ง

ทันใดนั้น—

ฉึก!

กิ่งไม้ถูกบางสิ่งแทงทะลุ

ทั้งสองถอยหลังทันที

พื้นดินตรงนั้นเปิดออก

เถาวัลย์สีดำพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน

ไอน์เบิกตา

“กับดัก!”

เถาวัลย์จำนวนมากพุ่งเข้าหาพวกเขา

อาร์คชักดาบ

เคร้ง!

เขาฟันเถาวัลย์เส้นหนึ่งขาด

แต่เส้นอื่นกลับพุ่งเข้ามามากกว่าเดิม

ไอน์ยกมือขึ้น

“ถอยไป!”

ไอเย็นกระจายออกจากตัวเธอ

เถาวัลย์ที่กำลังพุ่งเข้ามาชะงัก

จากนั้นถูกน้ำแข็งจับจนแข็ง

กร๊อบ!

ทั้งป่ากลับมาเงียบอีกครั้ง

อาร์คมองไอน์

“เจ้าควบคุมมันได้แล้ว”

ไอน์เองก็มองมือของตัวเอง

“ข้า...ไม่ได้ตั้งใจ”

“แต่เจ้าทำได้”

เธอยิ้มเล็กน้อย

“บางทีพลังนี้ก็อาจไม่ได้มีแต่เรื่องแย่”

แต่แล้วเสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ดังจากด้านหลังพวกเขา

“ช่วยข้าด้วย...”

ไอน์กับอาร์คหันกลับพร้อมกัน

เสียงนั้น...

มาจากทางที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา

อาร์คหน้าซีด

“เป็นไปไม่ได้”

ไอน์ถาม

“อะไร?”

เขาชี้ไปด้านหลัง

“เราเดินมาจากตรงนั้น”

“ใช่”

“แต่ดูสิ”

ไอน์มองตาม

ทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่าน...

หายไปแล้ว

เหลือเพียงต้นไม้เรียงตัวแน่นจนไม่มีทางเดิน

อาร์คหยิบแผนที่ออกมา

แต่เส้นทางบนกระดาษกำลังเปลี่ยนไปต่อหน้าต่อตา

เส้นสีดำค่อย ๆ เคลื่อนตัว

แผนที่กำลังวาดเส้นทางใหม่

ไอน์กระซิบ

“ป่านี้...กำลังเปลี่ยนเส้นทาง”

อาร์คพยักหน้า

“และมันกำลังพาเราไปที่ไหนสักแห่ง”

เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

ทั้งคู่เดินตามเส้นทางใหม่

ในที่สุดต้นไม้ก็เริ่มบางลง

ตรงหน้าปรากฏกระท่อมหลังเล็ก

มีควันลอยออกมาจากปล่องไฟ

อาร์คหยุด

“มีคนอยู่”

ไอน์มองกระท่อม

ประตูเปิดออกช้า ๆ

หญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

เธอถือไม้เท้า

“เข้ามาสิ”

ไอน์มองอาร์ค

หญิงชรายิ้ม

“พวกเจ้าคงเหนื่อย”

“ท่านรู้หรือว่าพวกเราจะมา?”

หญิงชราไม่ตอบ

แต่สายตาของเธอเลื่อนไปยังไอน์

แล้วหยุดที่ผมสีเงินของเด็กสาว

สีหน้าของหญิงชราเปลี่ยนไปทันที

“ในที่สุด...”

เธอพึมพำ

“เด็กคนนั้นก็โตแล้ว”

ไอน์ชะงัก

“ท่านรู้จักข้าหรือ?”

หญิงชรากำไม้เท้าแน่น

“ข้ารู้จักแม่ของเจ้า”

ไอน์นิ่งไป

อาร์คเองก็หันมามองทันที

หญิงชรามองทั้งสองคน

ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ไอน์แทบลืมหายใจ

“และข้ารู้ว่าเหตุใดแม่ของเจ้าถึงต้องตาย”