ตอนที่ 5
เส้นทางที่ไม่มีอยู่บนแผนที่
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 3,403 ตัวอักษร
รุ่งเช้า
ประตูเมืองเปิดออกพร้อมแสงอาทิตย์แรกของวัน
รถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ลอว์ริทอย่างเงียบ ๆ
ภายในรถ
ไอน์นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง
เธอมองเมืองที่ค่อย ๆ เล็กลง
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอเดินทางออกจากบ้านโดยไม่มีคนรับใช้ติดตาม
ไม่มีหมอ
ไม่มีคนคอยจับตาดูทุกฝีก้าว
มีเพียงอาร์คที่นั่งอยู่ตรงข้าม
และกระเป๋าหนึ่งใบที่เต็มไปด้วยของจำเป็น
อาร์คมองเธอ
“เสียใจไหม?”
“เรื่องอะไร?”
“ที่ออกมาโดยไม่บอกใคร”
ไอน์ส่ายหน้า
“ถ้าข้าบอก ทุกคนก็จะห้าม”
“ก็จริง”
“แล้วเจ้าล่ะ?”
“ข้า?”
“ไม่กลัวหรือ?”
อาร์คยิ้ม
“กลัวสิ”
ไอน์มองเขาอย่างแปลกใจ
“แล้วทำไมยังมา?”
“เพราะกลัวไม่ได้แปลว่าต้องหยุด”
คำตอบนั้นทำให้ไอน์เงียบไป
ก่อนจะยิ้มบาง ๆ
“เจ้าพูดเหมือนอัศวินเลย”
“ข้ากำลังฝึกอยู่”
---
สามวันผ่านไป
การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น
พวกเขาผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ หลายแห่ง
จนกระทั่งเข้าสู่เขตป่า
ป่าลูเมียร์
สถานที่ที่ปรากฏบนแผนที่พร้อมคำเตือนเพียงประโยคเดียว
> **อย่าเดินตามเสียงร้อง**
อาร์คหยุดรถม้า
เขาหยิบแผนที่ขึ้นมา
“จากตรงนี้ต้องเดินเท้า”
ไอน์มองป่าด้านหน้า
ต้นไม้สูงจนแทบมองไม่เห็นท้องฟ้า
หมอกสีขาวลอยอยู่ระหว่างต้นไม้
“ดูเงียบจัง”
“เงียบเกินไป”
อาร์คตอบ
เขาเอามือแตะด้ามดาบ
“ไม่มีเสียงนกเลย”
ทั้งสองลงจากรถ
จากนั้นเดินเข้าสู่ป่า
---
ช่วงแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มีเพียงเสียงฝีเท้าบนใบไม้แห้ง
จนกระทั่ง...
**กึก**
ไอน์หยุดเดิน
“ได้ยินไหม?”
อาร์คหันกลับมา
“อะไร?”
ไอน์เอียงศีรษะ
“เหมือนมีคนร้องไห้”
ทั้งสองเงียบ
แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
**“ฮึก...”**
เสียงเด็กผู้หญิง
ดังมาจากทางซ้าย
“ช่วยด้วย...”
ไอน์มองอาร์ค
“มีคนอยู่”
อาร์คกลับคว้าแขนเธอไว้
“เดี๋ยวก่อน”
“แต่—”
“จำคำเตือนบนแผนที่ได้ไหม?”
ไอน์ชะงัก
**อย่าเดินตามเสียงร้อง**
เสียงร้องดังขึ้นอีก
“ช่วยข้าด้วย...”
ครั้งนี้ใกล้กว่าเดิม
“ข้ากลัว...”
ไอน์กำหมัด
“ถ้ามีเด็กอยู่จริง ๆ เราจะทิ้งเธอไว้ไม่ได้”
“ข้ารู้”
อาร์คมองเข้าไปในความมืด
“แต่เราต้องรู้ก่อนว่าเป็นใคร”
เขาหยิบก้อนหินขึ้นมา
โยนไปยังทิศทางของเสียง
**ตุบ!**
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อาร์คหยิบกิ่งไม้
โยนตามไปอีกครั้ง
ทันใดนั้น—
**ฉึก!**
กิ่งไม้ถูกบางสิ่งแทงทะลุ
ทั้งสองถอยหลังทันที
พื้นดินตรงนั้นเปิดออก
เถาวัลย์สีดำพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน
ไอน์เบิกตา
“กับดัก!”
เถาวัลย์จำนวนมากพุ่งเข้าหาพวกเขา
อาร์คชักดาบ
**เคร้ง!**
เขาฟันเถาวัลย์เส้นหนึ่งขาด
แต่เส้นอื่นกลับพุ่งเข้ามามากกว่าเดิม
ไอน์ยกมือขึ้น
“ถอยไป!”
ไอเย็นกระจายออกจากตัวเธอ
เถาวัลย์ที่กำลังพุ่งเข้ามาชะงัก
จากนั้นถูกน้ำแข็งจับจนแข็ง
**กร๊อบ!**
ทั้งป่ากลับมาเงียบอีกครั้ง
อาร์คมองไอน์
“เจ้าควบคุมมันได้แล้ว”
ไอน์เองก็มองมือของตัวเอง
“ข้า...ไม่ได้ตั้งใจ”
“แต่เจ้าทำได้”
เธอยิ้มเล็กน้อย
“บางทีพลังนี้ก็อาจไม่ได้มีแต่เรื่องแย่”
แต่แล้วเสียงร้องไห้ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้ดังจากด้านหลังพวกเขา
**“ช่วยข้าด้วย...”**
ไอน์กับอาร์คหันกลับพร้อมกัน
เสียงนั้น...
มาจากทางที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา
อาร์คหน้าซีด
“เป็นไปไม่ได้”
ไอน์ถาม
“อะไร?”
เขาชี้ไปด้านหลัง
“เราเดินมาจากตรงนั้น”
“ใช่”
“แต่ดูสิ”
ไอน์มองตาม
ทางเดินที่พวกเขาเพิ่งผ่าน...
หายไปแล้ว
เหลือเพียงต้นไม้เรียงตัวแน่นจนไม่มีทางเดิน
อาร์คหยิบแผนที่ออกมา
แต่เส้นทางบนกระดาษกำลังเปลี่ยนไปต่อหน้าต่อตา
เส้นสีดำค่อย ๆ เคลื่อนตัว
แผนที่กำลังวาดเส้นทางใหม่
ไอน์กระซิบ
“ป่านี้...กำลังเปลี่ยนเส้นทาง”
อาร์คพยักหน้า
“และมันกำลังพาเราไปที่ไหนสักแห่ง”
---
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง
ทั้งคู่เดินตามเส้นทางใหม่
ในที่สุดต้นไม้ก็เริ่มบางลง
ตรงหน้าปรากฏกระท่อมหลังเล็ก
มีควันลอยออกมาจากปล่องไฟ
อาร์คหยุด
“มีคนอยู่”
ไอน์มองกระท่อม
ประตูเปิดออกช้า ๆ
หญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น
เธอถือไม้เท้า
“เข้ามาสิ”
ไอน์มองอาร์ค
หญิงชรายิ้ม
“พวกเจ้าคงเหนื่อย”
“ท่านรู้หรือว่าพวกเราจะมา?”
หญิงชราไม่ตอบ
แต่สายตาของเธอเลื่อนไปยังไอน์
แล้วหยุดที่ผมสีเงินของเด็กสาว
สีหน้าของหญิงชราเปลี่ยนไปทันที
“ในที่สุด...”
เธอพึมพำ
“เด็กคนนั้นก็โตแล้ว”
ไอน์ชะงัก
“ท่านรู้จักข้าหรือ?”
หญิงชรากำไม้เท้าแน่น
“ข้ารู้จักแม่ของเจ้า”
ไอน์นิ่งไป
อาร์คเองก็หันมามองทันที
หญิงชรามองทั้งสองคน
ก่อนพูดประโยคที่ทำให้ไอน์แทบลืมหายใจ
“และข้ารู้ว่าเหตุใดแม่ของเจ้าถึงต้องตาย”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel