คืนที่แม่ของข้าตาย

“นางตายเพราะพยายามฆ่าข้า...”

คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของไอน์

หญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนนางยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ

รอยยิ้มของนางไม่ได้ดูโกรธแค้น

กลับดูเหมือนกำลังรอคอย

รอคอยมานานแสนนาน

“เจ้าเป็นใคร...”

ไอน์พยายามถาม

แต่เงานั้นไม่ตอบ

มันเพียงยกมือขึ้น

แล้วแตะลงบนหน้าอกของตัวเอง

ตรงตำแหน่งเดียวกับหัวใจของไอน์

“กลับมา...”

เสียงนั้นเบาลง

ก่อนที่ร่างของหญิงสาวจะสลายไปกับหิมะ

“ไอน์!”

เสียงของอาร์คดึงนางกลับมา

ไอน์กะพริบตา

ภาพตรงหน้ากลับมาเป็นบ้านไม้เก่า ๆ

ชายสวมหน้ากากสามคนยังถูกน้ำแข็งแช่แข็งอยู่หน้าประตู

อาร์คกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

“เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?”

ไอน์พยายามลุกขึ้น

แต่ขาทั้งสองข้างไม่มีแรง

อาร์ครับตัวนางไว้

“ข้า...ไม่เป็นไร”

“โกหก”

“ข้าไม่เป็นไรจริง ๆ”

“เจ้าตัวสั่น”

ไอน์มองมือตัวเอง

ปลายนิ้วซีดจนแทบไม่มีสี

หญิงชราก้าวเข้ามา

“พานางไปนั่งก่อน”

อาร์คพาไอน์ไปที่เก้าอี้

หญิงชราหยิบขวดแก้วเล็ก ๆ ออกมา แล้วเทของเหลวสีแดงลงบนผ้าขาว

นางพันมันรอบข้อมือของไอน์

ความเย็นที่กัดกินร่างค่อย ๆ ลดลง

ไอน์เงยหน้ามอง

“ท่านรู้อยู่แล้วใช่ไหม”

หญิงชราไม่ตอบ

“เรื่องแม่ของข้า”

“...ใช่”

“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก?”

หญิงชราหลบสายตา

“เพราะข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะมีชีวิตรอดมาถึงวันนี้”

ไอน์นิ่ง

“หมายความว่าอย่างไร?”

หญิงชรานั่งลงตรงข้าม

“คืนที่แม่ของเจ้ามาที่นี่ นางไม่ได้มาคนเดียว”

“มีใครอีก?”

“ชายคนหนึ่ง”

“ใคร?”

“ข้าไม่รู้ชื่อ”

หญิงชราหยุดไปครู่หนึ่ง

“แต่เขาสวมหน้ากากเหมือนพวกนั้น”

ไอน์หันไปมองชายสามคนที่ถูกแช่แข็ง

“พวกเดียวกัน?”

“อาจจะ”

“แล้วแม่ข้าทำอะไร?”

หญิงชราหลับตาลง

“นางขอให้ข้าช่วยทำลายแก่นเหมันต์”

อาร์คขมวดคิ้ว

“แต่ตอนนั้นไอน์ยังไม่เกิด”

“ถูกต้อง”

หญิงชรามองไอน์

“เพราะตอนนั้นมันยังไม่ได้อยู่ในตัวเจ้า”

ไอน์รู้สึกหนาวขึ้นมาอีกครั้ง

“แล้วมันอยู่ที่ไหน?”

หญิงชราชี้ไปยังพื้นห้อง

“ใต้บ้านหลังนี้”

อาร์คชักดาบออกทันที

“ใต้บ้าน?”

หญิงชราลุกขึ้น

นางเดินไปยังมุมห้อง

ขยับพรมเก่าออก

ใต้พรมมีวงแหวนเหล็กเล็ก ๆ อยู่บนพื้น

นางดึงมันขึ้น

ครืด...

พื้นไม้เปิดออก

เผยให้เห็นบันไดหินที่ทอดลงไปในความมืด

ลมเย็นพัดขึ้นมา

ไอน์มองลงไป

หัวใจของนางเต้นแรงอย่างผิดปกติ

เหมือนมีบางอย่างกำลังเรียก

“มันอยู่ข้างล่าง?”

หญิงชราพยักหน้า

“สิ่งที่แม่ของเจ้าพยายามทำลาย”

อาร์คมองไอน์

“เจ้าไม่จำเป็นต้องลงไป”

ไอน์ส่ายหน้า

“ข้าต้องลงไป”

“ไอน์—”

“ข้าต้องรู้ว่าแม่ของข้าตายเพราะอะไร”

อาร์คเงียบ

สุดท้ายเขาจึงเดินลงบันไดไปก่อน

“งั้นข้าจะไปด้วย”

หญิงชราหยิบตะเกียงขึ้นมา

“ข้าก็จะไป”

ทั้งสามคนเดินลงไปในความมืด

บันไดทอดยาวกว่าที่คิด

ผนังสองข้างมีรอยสลักแปลก ๆ

บางอันเป็นรูปวงกลม

บางอันเป็นรูปต้นไม้

และบางอันเป็นรูปเด็กผู้หญิงที่กำลังถือบางอย่างอยู่ในมือ

ไอน์หยุดเดิน

“นั่น...”

รูปสลักเด็กผู้หญิงมีผมสีเงิน

เหมือนนาง

อาร์คมองมัน

“บังเอิญหรือ?”

หญิงชราส่ายหน้า

“ไม่”

นางพูดเสียงเบา

“มันถูกสร้างขึ้นก่อนที่แม่ของเจ้าจะให้กำเนิดเจ้าเสียอีก”

ไอน์ไม่พูดอะไร

พวกเขาเดินต่อ

จนมาถึงห้องใต้ดินขนาดใหญ่

ตรงกลางห้องมีแท่นหิน

บนแท่นนั้นมีรอยแตกเป็นวงกลม

แต่ไม่มีสิ่งใดอยู่ภายใน

ไอน์เดินเข้าไปใกล้

ทันทีที่นางเข้าใกล้แท่น—

ตึก...

เสียงหัวใจดังขึ้น

ตึก...

อีกครั้ง

ตึก...

พื้นสั่น

อาร์คจับดาบแน่น

“เสียงอะไร?”

หญิงชราหน้าซีด

“มันไม่ควรตื่น”

ไอน์วางมือบนแท่น

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้นในหัว

หิมะตกหนัก

หญิงสาวคนหนึ่งกำลังวิ่งอยู่ในป่า

นางคือแม่ของไอน์

ในอ้อมแขนของนางมีเด็กทารก

ไอน์

แม่กำลังกอดนางแน่น

ด้านหลังมีชายสวมหน้ากากกำลังไล่ตาม

“ส่งเด็กมา!”

แม่ของไอน์ส่ายหน้า

“ไม่มีวัน!”

ชายคนนั้นยกมือขึ้น

น้ำแข็งสีดำพุ่งออกมา

แม่ของไอน์ใช้เวทมนตร์ป้องกัน

แต่กำแพงน้ำแข็งแตกออก

นางล้มลง

ทารกในอ้อมแขนร้องไห้

แล้ว—

แม่ของไอน์ทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด

นางหยิบมีดสั้นขึ้นมา

จ่อไปที่หน้าอกของทารก

“ขอโทษนะ...”

ไอน์เบิกตากว้าง

“แม่...”

ภาพหยุดลง

จากนั้นเสียงของแม่ก็ดังขึ้น

“ถ้าข้าต้องเลือกระหว่างเจ้ากับสิ่งนั้น...”

น้ำตาไหลลงบนใบหน้าของนาง

“ข้าจะเลือกเจ้า”

มีดในมือแม่ของไอน์ส่องประกาย

แต่ก่อนที่มันจะลงไป—

ชายสวมหน้ากากพุ่งเข้ามา

ฉึก!

เลือดสาดลงบนหิมะ

แม่ของไอน์ล้มลง

เด็กทารกถูกผลักออกจากอ้อมแขน

ชายคนนั้นเดินเข้าไปหา

แต่แล้ว—

แสงสีขาวระเบิดออกจากร่างของเด็ก

หิมะทั้งหมดรอบตัวกลายเป็นน้ำแข็ง

ชายสวมหน้ากากถูกผลักกระเด็น

และเสียงหนึ่งดังขึ้นจากเด็กทารก

ไม่ใช่เสียงร้องไห้

แต่เป็นเสียงของหญิงสาว

“อย่าแตะต้องนาง”

ไอน์สะดุ้งกลับมา

นางล้มลงกับพื้น

“ไอน์!”

อาร์ครีบประคอง

ไอน์หายใจแรง

น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว

“แม่...ไม่ได้พยายามฆ่าข้า”

หญิงชรามองนาง

“ใช่”

“นางกำลังจะ...ช่วยข้า”

หญิงชราพยักหน้า

“แต่ไม่สำเร็จ”

ไอน์กำมือแน่น

“แล้วใครฆ่านาง?”

ไม่มีคำตอบ

ไอน์หันไปมองชายสวมหน้ากากที่ถูกแช่แข็งอยู่ชั้นบนผ่านความทรงจำที่ยังหลงเหลือ

“เขาใช่ไหม?”

หญิงชราส่ายหน้า

“ไม่ใช่”

ไอน์ชะงัก

“อะไรนะ?”

“ชายคนนั้นที่เจ้าเห็น...”

หญิงชรามองไปยังแท่นหิน

“เขาไม่ได้ฆ่าแม่ของเจ้า”

“แล้วใคร?”

ทันใดนั้นแท่นหินก็สั่นอย่างรุนแรง

รอยแตกบนพื้นขยายออก

น้ำแข็งสีดำพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน

หญิงชราถอยหลัง

“ไม่...”

อาร์คดึงไอน์เข้าหาตัว

“เกิดอะไรขึ้น?”

หญิงชราจ้องไปยังใจกลางแท่น

สิ่งหนึ่งกำลังค่อย ๆ ลอยขึ้นมา

มันเป็นเศษคริสตัลสีดำ

ขนาดเท่านิ้วมือ

แต่ทันทีที่มันปรากฏ—

เส้นสีดำบนข้อมือของไอน์ก็เรืองแสง

คริสตัลลอยเข้าหานาง

ไอน์พยายามถอย

แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับ

“ไอน์!”

อาร์คคว้ามือของนางไว้

คริสตัลหยุดกลางอากาศ

แล้วเสียงของหญิงสาวคนนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ชัดเจน

ใกล้มาก

ราวกับกำลังกระซิบอยู่ข้างหู

“ในที่สุด...เจ้าก็กลับมาหาข้า”

ไอน์มองคริสตัล

ภาพของหญิงสาวผมสีเงินปรากฏขึ้นในนั้น

คราวนี้นางไม่ได้ยิ้ม

แต่น้ำตากำลังไหล

และก่อนที่ภาพจะหายไป นางพูดเพียงประโยคเดียว

“ไอน์...อย่าไว้ใจอาร์ค”