ตอนที่ 22
ประตูวิหารที่ไม่เคยเปิดให้มนุษย์
ชาลี · 30 ก.ย. 69 · 3,994 ตัวอักษร
ประตูวิหารเหนือยังคงเปิดอยู่
แสงสีฟ้าจากภายในส่องผ่านม่านหิมะออกมาไกลจนถึงเชิงเขา
ไอน์ยืนมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
คำพูดของชายตาสีเงินยังวนเวียนอยู่ในหัว
“ความตายของเจ้าไม่ได้เป็นอุบัติเหตุ”
ถ้าเป็นเรื่องจริง...
แล้วเธอตายในโลกเดิมได้อย่างไร?
และใครเป็นคนทำ?
“ไอน์”
เสียงของอาร์คดึงเธอกลับมา
“เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ไอน์ส่ายหน้า
“ข้ายังไม่เป็นไร”
เธอมองวิหารอีกครั้ง
“ไปกันเถอะ”
อาร์คพยักหน้า
ทั้งสองเดินลงจากเรือเหาะ
ลูเธียร์ตามมาด้านหลัง
ส่วนชายตาสีเงินไม่ได้ตามมา
เขายังคงยืนอยู่บนเรือ
ไอน์หันกลับไปมอง
“เจ้าจะไม่ไปด้วย?”
“ไม่”
“เพราะอะไร?”
ชายตาสีเงินมองประตูวิหาร
“เพราะวิหารนี้ไม่ต้อนรับข้า”
ไอน์ขมวดคิ้ว
“แต่เจ้ารู้เรื่องที่นี่มากที่สุด”
“นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าไม่ควรเข้าไป”
เขาหยุดเล็กน้อย
“บางประตูไม่ควรถูกเปิดโดยคนที่เคยเปิดมันมาแล้ว”
ไอน์จำประโยคนั้นไว้
จากนั้นจึงเดินต่อ
ทางขึ้นวิหารมีบันไดหินทอดยาวหลายร้อยขั้น
ไม่มีทหารเฝ้า
ไม่มีผู้คน
ไม่มีแม้แต่ร่องรอยว่ามีใครอาศัยอยู่
เมื่อไอน์เดินผ่านขั้นสุดท้าย—
ประตูวิหารปิดลงด้านหลัง
ปัง!
อาร์คหันกลับทันที
“ประตูปิดแล้ว”
ไอน์ลองผลัก
ไม่ขยับ
ลูเธียร์ถอนหายใจ
“มันเลือกแล้ว”
“เลือกอะไร?”
“ว่าจะให้ใครเข้า”
ไอน์หันไปมองเขา
“แล้วมันเลือกข้าหรือ?”
“ใช่”
“เพราะแก่นเหมันต์?”
ลูเธียร์เงียบ
นั่นคือคำตอบ
ภายในวิหารมืดกว่าที่คิด
ผนังทั้งสองข้างเต็มไปด้วยภาพสลัก
มีหญิงสาวผมสีเงินอยู่ในทุกภาพ
บางภาพนางยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ
บางภาพนางถือดาบ
บางภาพนางนั่งอยู่บนบัลลังก์
และบางภาพ—
นางกำลังถูกคนจำนวนมากล้อมไว้
ไอน์หยุด
“ทำไมทุกรูปถึงเป็นผู้หญิงคนเดียวกัน?”
ลูเธียร์มองภาพนั้น
“เพราะพวกนางคือผู้ถือ”
“ทั้งหมด?”
“ใช่”
“แล้วคนสุดท้ายอยู่ที่ไหน?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
ไอน์หันกลับ
ภาพสลักด้านหลังเธอเปลี่ยนไป
จากหญิงสาวสิบสองคน
เหลือเพียงสิบเอ็ดคน
ไอน์ขมวดคิ้ว
“เมื่อกี้มีสิบสอง”
อาร์คมองตาม
“จริง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นในความมืด
“วิหารจะไม่บันทึกชื่อของผู้ที่ยังไม่ตาย”
ไอน์หันขวับ
หญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่สุดโถง
ผมของนางเป็นสีขาว
สวมชุดคลุมยาวของผู้ดูแลวิหาร
ในมือถือตะเกียงเล็ก ๆ
นางมองไอน์
“ในที่สุดเจ้าก็มาถึง”
ไอน์ถามทันที
“ท่านเป็นใคร?”
“ผู้ดูแลห้องบันทึก”
“รู้จักข้าหรือ?”
“ข้ารู้จักชื่อของเจ้ามานานแล้ว”
ไอน์เดินเข้าไป
“แม่ของข้าเคยมาที่นี่หรือไม่?”
หญิงชรานิ่งไป
ก่อนตอบ
“เคย”
“นางมาทำอะไร?”
“มาหาวิธีทำลายแก่นเหมันต์”
ไอน์ใจเต้นแรง
“แล้วทำสำเร็จหรือไม่?”
หญิงชรามองหน้าอกของเธอ
“เจ้าคิดว่านางทำสำเร็จหรือ?”
ไอน์เงียบ
หญิงชราพาเดินต่อ
“แม่ของเจ้าพบว่าการทำลายแก่นเหมันต์จะทำให้ผู้ถือเสียชีวิตทันที”
“นางจึงเลือกวิธีอื่น”
“แยกมันออก?”
หญิงชราพยักหน้า
“และซ่อนส่วนหนึ่งไว้ในตัวเจ้า”
ไอน์ก้มมองมือของตัวเอง
“เพื่อปกป้องข้า?”
“ไม่ใช่ทั้งหมด”
หญิงชราหยุดเดิน
“เพื่อปกป้องโลกจากมัน”
คำพูดนั้นทำให้ไอน์นิ่งไป
“หมายความว่า...แม่ของข้าใช้ข้าเป็นภาชนะ?”
“นางพยายามหาวิธีที่ทำให้เจ้ารอด”
หญิงชรามองเธอ
“แต่ไม่มีใครรู้ว่าวิธีนั้นจะสำเร็จหรือไม่”
ทันใดนั้น—
แก่นเหมันต์ในตัวไอน์สั่น
ความหนาวแผ่ออกมา
ภาพหญิงสาวผมสีเงินปรากฏขึ้นบนผนัง
นางกำลังอุ้มทารก
ไอน์จ้องภาพนั้น
“เด็กคนนั้น...”
หญิงชราพูดเบา ๆ
“คือเจ้า”
อาร์คก้าวเข้ามา
“แต่ภาพนี้เกิดขึ้นเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน?”
หญิงชราส่ายหน้า
“ไม่”
“มันเกิดขึ้นก่อนหน้านั้น”
ไอน์หันไปมองทันที
“ก่อนข้าเกิด?”
หญิงชราพยักหน้า
“และนั่นคือเหตุผลที่เจ้าต้องเข้าไปในห้องต้นกำเนิด”
ลูเธียร์หน้าเปลี่ยนสี
“ไม่ได้”
หญิงชราหันมองเขา
“ทำไม?”
“เพราะห้องนั้นถูกปิด”
“โดยเจ้า”
ลูเธียร์นิ่ง
ไอน์มองเขา
“ท่านปิดมัน?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
ไอน์เดินเข้าไปหา
“ลูเธียร์”
เขาหลับตา
“ใช่”
“ทำไม?”
“เพราะข้าไม่ต้องการให้ใครเปิดมันอีก”
“แม้แต่ข้า?”
“โดยเฉพาะเจ้า”
ไอน์มองเขาอยู่นาน
ก่อนถาม
“เพราะถ้าข้าเข้าไป ข้าจะรู้ความจริง?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
ไอน์จึงพูดต่อ
“หรือเพราะความจริงนั้นจะทำให้ข้ารู้ว่าใครเป็นคนฆ่าแม่?”
ลูเธียร์กำมือแน่น
เงียบอยู่นาน
ก่อนพูดออกมา
“ไม่ใช่”
ไอน์ชะงัก
“อะไรไม่ใช่?”
ลูเธียร์มองเธอ
“คนที่เจ้าคิดว่าเป็นคนฆ่าแม่ของเจ้า...”
เขาหยุด
“อาจไม่ได้เป็นคนเดียวกับคนที่สั่งฆ่านาง”
ทันใดนั้น—
ระฆังในวิหารดังขึ้น
กัง!
พื้นสั่นสะเทือน
ประตูหินขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา
บนประตูมีสัญลักษณ์ของแก่นเหมันต์
และใต้สัญลักษณ์นั้นมีข้อความหนึ่งบรรทัด
“ผู้ถือเท่านั้นจึงจะเปิดได้”
ทุกสายตาหันมาหาไอน์
เธอค่อย ๆ เดินเข้าไป
วางมือลงบนประตู
ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส—
ภาพจากโลกเดิมพุ่งเข้ามาในหัว
เสียงฝน
แสงไฟ
ถนนที่เปียกน้ำ
และชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกลออกไป
เขามองตรงมาที่เธอ
ก่อนพูดประโยคที่เธอไม่เคยจำได้
“อีกไม่นาน เจ้าจะได้พบข้าอีกครั้ง”
ภาพดับลง
ไอน์ถอนมือออกทันที
หัวใจเต้นรัว
“ชายคนนั้น...”
เธอเงยหน้าขึ้น
“คือเขา”
ชายตาสีเงิน
เป็นคนเดียวกับที่บอกว่าเขาอยู่ในวันที่เธอตาย
และในวินาทีนั้นเอง—
ประตูห้องต้นกำเนิดก็เปิดออก
พร้อมกับเสียงหนึ่งดังจากด้านใน
“ในที่สุด...เจ้าก็จำข้าได้แล้ว”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี