ผู้พิทักษ์แห่งป่า

เสียงคำรามดังขึ้นทั่วป่า

ไม่ใช่เพียงตัวเดียว

แต่เป็นเสียงของสัตว์นับสิบตัวที่ซ่อนอยู่หลังแนวต้นไม้

ชายชุดดำหลายคนชะงัก

“พวกมันตื่นแล้ว”

หนึ่งในนั้นพูดด้วยเสียงสั่น

หัวหน้ากลุ่มกลับไม่ถอย

เขายกมือขึ้น

“ยิง”

ธนูหลายคันถูกง้างพร้อมกัน

ไอน์ก้าวมายืนหน้าอัลบาเรน

“อย่ายิง!”

ลูกธนูพุ่งออกมา

อาร์คฟาดดาบปัดสองดอกแรก

ส่วนไอน์ยกมือขึ้น

กำแพงน้ำแข็งปรากฏขึ้นตรงหน้า

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ลูกธนูทั้งหมดติดอยู่บนกำแพง

แต่ไอน์กลับทรุดลง

“อึก...”

แก่นเหมันต์กำลังดูดพลังของเธอ

อาร์ครีบเข้ามาประคอง

“อย่าฝืน”

“ถ้าข้าไม่ทำ...มันจะถูกฆ่า”

อัลบาเรนมองไอน์

จากนั้นจึงก้าวออกมาข้างหน้า

พื้นดินเริ่มสั่น

รากไม้ขนาดใหญ่พุ่งขึ้นจากพื้น

ชายชุดดำแตกตื่น

“ถอย!”

สายเกินไป

รากไม้พุ่งเข้ารัดอาวุธของพวกเขา

แต่ไม่ได้ฆ่าใคร

มันเพียงดึงธนู ดาบ และมีดออกจากมือ

อาร์คมองอย่างประหลาดใจ

“มันกำลังปกป้องเจ้า”

ไอน์มองอัลบาเรน

สัตว์ตัวนั้นเดินเข้ามาใกล้

แล้วก้มศีรษะลง

เขาของมันแตะพื้น

ดอกไม้สีขาวผลิบานเป็นทางยาว

ไอน์ค่อย ๆ วางมือลงบนหัวมัน

ทันใดนั้น—

ภาพหนึ่งปรากฏขึ้น

หญิงสาวผมสีเงินกำลังยืนอยู่ตรงหน้าอัลบาเรน

นางพูดว่า

“หากวันหนึ่งเด็กคนนั้นกลับมา จงช่วยนาง”

ภาพเปลี่ยน

เป็นแม่ของไอน์

นางกำลังร้องไห้

“อย่าให้พวกเขาเอาแก่นกลับไป”

ไอน์ลืมตา

“แม่...”

ชายชุดดำที่ถูกจับได้หัวเราะ

“เจ้าคิดว่าแม่ของเจ้าต้องการช่วยเจ้าหรือ?”

ไอน์หันไปมอง

“หมายความว่าอะไร?”

ชายคนนั้นยิ้ม

“นางไม่ได้เอาแก่นเหมันต์ใส่ตัวเจ้าเพื่อช่วยชีวิตเจ้า”

“นางทำเพื่อซ่อนมัน”

ไอน์นิ่ง

“ซ่อนอะไร?”

ชายคนนั้นตอบ

“เจ้าของเดิมของมัน”

ก่อนที่ไอน์จะถามต่อ—

เขากัดบางอย่างในปาก

ร่างกายแข็งเกร็ง

และหมดสติไป

อาร์คมองอย่างตกใจ

“ยาพิษ!”

ไอน์กลับไม่สนใจชายคนนั้นอีก

เธอมองอัลบาเรน

เพราะมันกำลังมองไปยังทิศเหนือ

เหมือนกำลังบอกให้พวกเธอเดินตาม

และครั้งนี้—

ไอน์รู้สึกได้ชัดเจนว่า

มันกำลังพยายามพาเธอไปหาใครบางคน