ตอนที่ 23
ความทรงจำที่ถูกลบ
ชาลี · 6 ต.ค. 69 · 4,445 ตัวอักษร
“ในที่สุด...เจ้าก็จำข้าได้แล้ว”
เสียงนั้นดังออกมาจากภายในห้องต้นกำเนิด
ไอน์ยืนนิ่ง
หัวใจของเธอเต้นแรง
ภาพที่เพิ่งเห็นยังติดอยู่ในหัว
ถนนเปียกฝน
แสงไฟจากรถ
ชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกลออกไป
และประโยคที่เธอไม่เคยจำได้
“อีกไม่นาน เจ้าจะได้พบข้าอีกครั้ง”
ไอน์กำหมัด
“เป็นเจ้าใช่ไหม?”
ไม่มีคำตอบ
เธอก้าวเข้าไปในห้อง
อาร์คตามมาติด ๆ
“ไอน์ เดี๋ยวก่อน”
“ข้าต้องรู้”
“เราไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร”
ไอน์หันกลับมามองเขา
“ข้าก็ไม่รู้”
เธอสูดหายใจ
“แต่ข้ารู้ว่าความทรงจำของข้าหายไปบางส่วน”
อาร์คเงียบ
ลูเธียร์ที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้น
“เพราะมันถูกลบ”
ไอน์หันกลับทันที
“อะไรนะ?”
ลูเธียร์มองประตูห้องต้นกำเนิด
“ตอนที่เจ้าถูกนำมายังโลกนี้ ความทรงจำบางส่วนของเจ้าไม่ได้หายไปเอง”
“มีคนลบมัน”
ไอน์รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า
“ใคร?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
เสียงของหญิงชราดังขึ้นจากด้านหลัง
“คนที่พาเจ้ามา”
ไอน์หันไปมอง
หญิงชรามองเธอด้วยสายตาเศร้า
“ถ้าความทรงจำทั้งหมดกลับคืนมาในครั้งเดียว แก่นเหมันต์จะตื่นพร้อมกับมัน”
“และเจ้าจะตายก่อนจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น”
ไอน์มองมือของตัวเอง
“ดังนั้น...ชายตาสีเงินจึงลบความทรงจำของข้า?”
หญิงชราพยักหน้า
“ใช่”
อาร์คถามทันที
“แล้วทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?”
หญิงชรามองไปยังห้องต้นกำเนิด
“เพราะเขาต้องการให้เจ้ามีชีวิตรอด”
ไอน์ชะงัก
“คนที่พาข้ามายังโลกนี้...ช่วยข้า?”
“ในตอนนั้น เขาคิดว่าการลืมคือวิธีเดียวที่จะช่วยเจ้า”
ไอน์ไม่พูด
เธอเดินเข้าไปในห้อง
ภายในไม่มีสิ่งของมากมาย
มีเพียงวงเวทขนาดใหญ่บนพื้น
ตรงกลางมีแท่นหิน
และบนแท่นนั้น—
มีลูกแก้วสีเงิน
ไอน์เดินเข้าไปใกล้
ทันทีที่เธอเข้าใกล้ลูกแก้ว ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้น
หญิงสาวผมสีเงินยืนอยู่ตรงหน้า
นางกำลังอุ้มทารก
ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล
ไอน์จำได้ทันที
“แม่...”
หญิงสาวในภาพหันมองบางอย่าง
ชายตาสีเงินเดินเข้ามา
“เวลาหมดแล้ว”
แม่ของไอน์กอดเด็กแน่นขึ้น
“ข้าจะไม่ส่งลูกให้เจ้า”
“ถ้าไม่ทำ นางจะตาย”
“ถ้าส่งให้นาย นางก็อาจตายเหมือนกัน”
ชายตาสีเงินเงียบ
แม่ของไอน์มองเขา
“สัญญากับข้า”
“อะไร?”
“ถ้านางรอด...อย่าให้นางรู้ว่าตัวเองถูกเลือก”
ชายตาสีเงินมองเด็กในอ้อมแขน
“จนกว่าจะถึงเวลา”
แม่ของไอน์พยักหน้า
“จนกว่าจะถึงเวลานั้น”
ภาพเปลี่ยน
วงเวทขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น
ชายตาสีเงินวางมือบนพื้น
แสงสีเงินล้อมรอบทารก
และในวินาทีนั้น—
เสียงร้องของเด็กดังขึ้น
ไอน์ถอยหลัง
“ไม่...”
ภาพสุดท้ายปรากฏ
ชายตาสีเงินกำลังอุ้มทารกคนเดียว
ส่วนแม่ของไอน์นอนอยู่บนพื้น
มีเลือดอยู่ข้างตัว
ไอน์ตัวสั่น
“เกิดอะไรขึ้น?”
ภาพหยุดลง
ลูกแก้วสีเงินดับแสง
ไอน์หันไปหาลูเธียร์
“หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
หญิงชราเป็นคนพูด
“แม่ของเจ้าพยายามหยุดพิธี”
“แต่ไม่ทัน”
“ชายตาสีเงินพาเจ้าออกจากที่นั่น”
“ส่วนแม่ของเจ้า...”
ไอน์กำหมัด
“ถูกฆ่า?”
หญิงชราส่ายหน้า
“ไม่”
ไอน์ชะงัก
“นางเลือกที่จะตาย”
“เพื่ออะไร?”
หญิงชรามองเธอ
“เพื่อทำลายส่วนหนึ่งของแก่นเหมันต์”
ไอน์รู้สึกชาไปทั้งตัว
“ถ้าอย่างนั้น...คนที่ฆ่าแม่ข้าไม่ใช่ชายตาสีเงิน?”
“ไม่ใช่”
ลูเธียร์พูดขึ้น
“คนที่ฆ่านางคือคนจากคณะคืนเหมันต์”
ไอน์หันไปหาเขา
“แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องฆ่านาง?”
ลูเธียร์ตอบช้า ๆ
“เพราะแม่ของเจ้ากำลังพยายามทำลายวงจร”
“วงจรอะไร?”
“การสร้างราชินีแห่งฤดูหนาว”
ความเงียบเกิดขึ้น
อาร์คมองลูเธียร์
“หมายความว่า...ผู้ถือแก่นเหมันต์ทุกคนก่อนหน้านี้”
“ใช่”
ลูเธียร์พยักหน้า
“ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาชนะ”
ไอน์มองภาพหญิงสาวทั้งสิบสองคนบนผนัง
“แล้วข้าล่ะ?”
ลูเธียร์ไม่ตอบทันที
ไอน์ถามอีกครั้ง
“ข้าเป็นภาชนะคนที่สิบสามหรือ?”
หญิงชราเดินเข้ามา
“ไม่เหมือนคนก่อนหน้า”
“ต่างกันอย่างไร?”
“คนก่อนหน้าถูกเลือกจากโลกนี้”
นางมองไอน์
“แต่เจ้าไม่ได้เกิดที่นี่”
ไอน์นิ่ง
“เพราะอย่างนั้น...แก่นเหมันต์จึงไม่สามารถควบคุมข้าได้ทั้งหมด”
“ถูกต้อง”
อาร์คถาม
“ถ้าอย่างนั้นทำไมมันถึงกำลังกินชีวิตของไอน์?”
หญิงชรามองแก่นเหมันต์ในตัวเธอ
“เพราะมันกำลังพยายามทำสิ่งที่มันเคยทำกับผู้ถือทุกคน”
“มันกำลังพยายามเปลี่ยนไอน์ให้เป็นคนอื่น”
ไอน์รู้สึกเย็นวาบ
“คนอื่น?”
หญิงชราพยักหน้า
“ราชินีแห่งฤดูหนาว”
ทันใดนั้น—
เสียงผู้หญิงดังขึ้นในหัวของไอน์
“อย่าเชื่อนาง...”
ไอน์ยกมือกุมศีรษะ
“อีกแล้ว...”
เสียงนั้นชัดขึ้น
“ข้าไม่ใช่ราชินี...”
“ข้าคือ...”
เสียงขาดหาย
ไอน์เบิกตา
“พูดต่อสิ!”
ไม่มีคำตอบ
แก่นเหมันต์สงบลง
อาร์คจับไหล่เธอ
“ไอน์”
เธอหันมองเขา
“เสียงนั้นพยายามบอกอะไรบางอย่าง”
“แต่ข้าฟังไม่ทัน”
หญิงชรามองไอน์ด้วยสีหน้าหนักใจ
“เพราะความทรงจำของนางยังไม่สมบูรณ์”
“ถ้าอยากรู้ว่านางคือใคร...”
นางชี้ไปยังประตูอีกบานหนึ่งที่อยู่ด้านในสุดของห้อง
“เจ้าต้องเปิดห้องความทรงจำ”
ไอน์มองประตูนั้น
บนประตูมีสัญลักษณ์เดียวกับตราของตระกูลเซวิล
อาร์คหน้าซีด
“ทำไมตราตระกูลข้าถึงอยู่ที่นี่?”
ลูเธียร์ตอบเบา ๆ
“เพราะตระกูลเซวิลไม่ได้มีหน้าที่แค่เฝ้าประตูวิหารเหนือ”
“พวกเขามีหน้าที่เฝ้าความทรงจำของผู้ถือ”
ไอน์หันไปหาอาร์ค
“แล้วพ่อของเจ้า...”
เสียงระฆังดังขึ้นจากด้านนอก
กัง!
ประตูวิหารสั่นสะเทือน
หญิงชราหันไปทางทางเดิน
“พวกมันเข้ามาแล้ว”
อาร์คชักดาบ
“คณะคืนเหมันต์?”
หญิงชราส่ายหน้า
“ไม่”
สีหน้าของนางเปลี่ยนไป
“คนที่เข้ามาครั้งนี้...ไม่ใช่มนุษย์”
จากใต้พื้นห้อง—
มีเสียงบางอย่างขูดผ่านหิน
ครืด...
ครืด...
ไอน์หันกลับไป
รอยร้าวสีดำกำลังค่อย ๆ ปรากฏบนพื้น
และจากภายในรอยร้าวนั้น—
มีดวงตาสีเงินคู่หนึ่งกำลังลืมขึ้น
“ในที่สุด...”
เสียงนั้นดังออกมา
“ผู้ถือคนที่สิบสามก็กลับมาแล้ว”
ไอน์ถอยหลังหนึ่งก้าว
เพราะเสียงนั้น...
เป็นเสียงเดียวกับชายตาสีเงิน
จบ EP.23
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี