ตอนที่ 21
ข้าคือคนที่พาเจ้ามายังโลกนี้
ชาลี · 30 ก.ย. 69 · 4,204 ตัวอักษร
“ข้าคือคนที่พาเจ้ามายังโลกนี้”
คำพูดนั้นยังคงค้างอยู่กลางอากาศ
ไม่มีใครบนเรือเหาะพูดอะไร
แม้แต่เสียงลมยังเหมือนเงียบลงไปชั่วขณะ
ไอน์จ้องชายตาสีเงิน
“พูดอีกครั้ง”
ชายคนนั้นมองเธอ
“ข้าบอกว่า...ข้าเป็นคนพาเจ้ามายังโลกนี้”
มือของไอน์กำแน่น
“หมายความว่าอย่างไร?”
“หมายความตามนั้น”
“เจ้ารู้ว่าข้ามาจากที่อื่น?”
“รู้”
“รู้ว่าข้าเคยมีชีวิตมาก่อน?”
“รู้”
ไอน์ก้าวเข้าไปหาเขา
“แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าตายอย่างไร?”
ชายตาสีเงินนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะตอบ
“เพราะข้าอยู่ที่นั่น”
หัวใจของไอน์กระตุก
“ที่ไหน?”
“โลกเดิมของเจ้า”
อาร์คขยับมายืนข้างไอน์ทันที
“เป็นไปไม่ได้”
ชายตาสีเงินมองเขา
“สำหรับคนที่เกิดและตายอยู่ในโลกนี้ มันย่อมเป็นไปไม่ได้”
“แล้วเจ้าคือใคร?”
“คนที่เฝ้าดูการเดินทางของนาง”
อาร์คกำด้ามดาบแน่น
“นั่นไม่ใช่คำตอบ”
ชายตาสีเงินไม่ได้สนใจเขา
สายตายังคงจับอยู่ที่ไอน์
“เจ้าคิดว่าการเกิดใหม่ของเจ้าคือเรื่องบังเอิญหรือ?”
ไอน์ไม่ตอบ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเคยคิดว่าตัวเองเพียงตายแล้วตื่นขึ้นมาในโลกอื่น
แต่ยิ่งพบความลับของแก่นเหมันต์มากขึ้น
ความคิดนั้นก็เริ่มสั่นคลอน
“ข้าถูกเลือก?”
ชายตาสีเงินพยักหน้า
“ใช่”
“โดยใคร?”
เขาเงียบ
ไอน์จึงถามอีกครั้ง
“โดยแก่นเหมันต์?”
ชายตาสีเงินมองหน้าอกของเธอ
“ไม่”
คำตอบนั้นทำให้ไอน์ชะงัก
“ถ้าไม่ใช่มัน...แล้วใคร?”
ชายคนนั้นหยิบของบางอย่างออกมาจากเสื้อคลุม
เป็นผลึกใสขนาดเท่าปลายนิ้ว
ภายในผลึกมีแสงสีเงินเคลื่อนไหวช้า ๆ
ทันทีที่ไอน์เห็นมัน—
แก่นเหมันต์ในร่างกายก็เต้นแรง
ตึก!
“อึก...”
ไอน์ยกมือกุมหน้าอก
อาร์ครีบประคองเธอ
แต่ชายตาสีเงินพูดขึ้น
“อย่าแตะต้องนาง”
อาร์คหันขวับ
“ทำไม?”
“เพราะผลึกนั้นกำลังเรียกสิ่งที่อยู่ในตัวนาง”
ลูเธียร์ที่ยืนอยู่ด้านหลังมองผลึกนั้นแล้วหน้าซีด
“เจ้าเอามันมาจากไหน?”
ชายตาสีเงินหันไปมองเขา
“เจ้าจำได้?”
ลูเธียร์ไม่ตอบ
ชายคนนั้นจึงพูดต่อ
“มันคือเศษชิ้นส่วนจากคืนที่แก่นเหมันต์ถูกสร้าง”
ไอน์เงยหน้า
“อะไรนะ?”
ชายตาสีเงินกำผลึกแน่น
“เมื่อสิบแปดปีก่อน แม่ของเจ้าพยายามทำลายแก่นเหมันต์”
“แต่ทำไม่สำเร็จ”
“นางจึงแยกมันออกเป็นส่วน ๆ”
ไอน์นึกถึงคำพูดของลูเธียร์
แก่นเหมันต์มีหลายส่วน
เศษที่ถูกซ่อนไว้
ประตูทางเหนือ
ผู้ถือคนก่อนหน้า
ทุกอย่างเริ่มเชื่อมเข้าหากัน
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า?”
ชายตาสีเงินมองเธอ
“ก่อนที่แม่ของเจ้าจะตาย นางพบว่าการทำลายแก่นเหมันต์อย่างสมบูรณ์เป็นไปไม่ได้”
“เพราะอะไร?”
“เพราะมันต้องการผู้ถือ”
ไอน์นิ่ง
ชายคนนั้นพูดต่อ
“และผู้ถือคนใหม่ไม่สามารถเกิดขึ้นในโลกนี้ได้”
อาร์คขมวดคิ้ว
“หมายความว่า?”
ชายตาสีเงินตอบช้า ๆ
“วิญญาณของผู้ถือคนใหม่ต้องมาจากโลกอื่น”
ความเงียบเข้าปกคลุม
ไอน์รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้น
“ข้า...”
เธอมองตัวเอง
“ข้าคือผู้ถือคนใหม่?”
“ใช่”
“แล้วแม่ของข้ารู้เรื่องนี้?”
“นางรู้”
“ลูเธียร์รู้?”
ลูเธียร์หลับตา
“รู้บางส่วน”
ไอน์หันไปมองเขา
“อาร์ค...พ่อของเขารู้ด้วยหรือ?”
ไม่มีใครตอบ
แต่ความเงียบของลูเธียร์ก็เพียงพอแล้ว
อาร์คหันไปหาเขา
“ท่านรู้อะไรเกี่ยวกับพ่อข้า?”
ลูเธียร์กำหมัด
“อาร์เดนรู้ว่าเด็กที่กำลังจะเกิดมาไม่ใช่เด็กธรรมดา”
“แล้วเขาทำอะไร?”
“เขาได้รับคำสั่งให้กำจัดแก่นเหมันต์ก่อนที่เจ้าจะเกิด”
อาร์คนิ่ง
ไอน์มองเขา
“แต่พ่อของเจ้าไม่ทำ”
ลูเธียร์พยักหน้า
“เขาปฏิเสธ”
ชายตาสีเงินพูดขึ้น
“และนั่นคือเหตุผลที่อาร์เดน เซวิลต้องตาย”
อาร์คเงยหน้าขึ้นทันที
“เจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับพ่อข้า?”
ชายตาสีเงินมองเขา
“มากกว่าที่เจ้าคิด”
“งั้นบอกมา!”
เสียงของอาร์คดังขึ้น
แต่ชายคนนั้นกลับหันกลับไปหาไอน์
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา”
ไอน์จ้องเขา
“เจ้าชอบพูดแบบนั้น”
ชายตาสีเงินยิ้มบาง ๆ
“เพราะเจ้ากำลังถามคำถามที่ถูกต้องเร็วเกินไป”
“แล้วเมื่อไหร่ถึงจะถึงเวลา?”
“เมื่อเจ้าเข้าไปในวิหารเหนือ”
ทันใดนั้น—
ระฆังดังขึ้นจากยอดเขา
กัง!
หนึ่งครั้ง
กัง!
สองครั้ง
กัง!
สามครั้ง
ทั้งเรือเหาะสั่นสะเทือน
หิมะบนภูเขาเริ่มไหลย้อนขึ้นฟ้า
ลูเธียร์หน้าซีด
“ประตู...”
ไอน์หันไปมอง
บนยอดเขา ประตูขนาดมหึมาที่ถูกฝังอยู่ในน้ำแข็งกำลังเปิดออก
แสงสีฟ้าส่องออกมาจากรอยแยก
แต่สิ่งที่ทำให้ไอน์ตัวแข็งไม่ใช่ประตู
เป็นเสียงที่ดังออกมาจากข้างใน
เสียงผู้หญิง
เสียงเดียวกับที่เธอได้ยินในแก่นเหมันต์
“อย่าเข้ามา...”
ไอน์กุมหน้าอก
“นางกำลังห้ามข้า”
ชายตาสีเงินมองประตู
“ไม่”
“นางไม่ได้ห้ามเจ้า”
เขาหันกลับมามองไอน์
“นางกำลังเตือนเจ้า”
ไอน์เงียบ
“เรื่องอะไร?”
ชายตาสีเงินไม่ตอบ
แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับ เขาพูดประโยคหนึ่ง
“ถ้าเจ้าต้องการรู้ว่าข้ามีพลังพาเจ้าข้ามโลกได้อย่างไร...”
เขามองผลึกสีเงินในมือ
“จงถามตัวเองก่อนว่า ใครเป็นคนทำให้โลกเดิมของเจ้าต้องสูญเสียเจ้าไป”
ไอน์เบิกตา
“เดี๋ยว!”
ชายตาสีเงินเดินจากไป
“เจ้าหมายความว่าอะไร?”
เขาไม่หันกลับมา
“ความตายของเจ้าไม่ได้เป็นอุบัติเหตุ”
ไอน์ยืนนิ่ง
ลมหิมะพัดผ่านใบหน้า
เป็นครั้งแรกตั้งแต่เธอเกิดใหม่ที่เธอเริ่มสงสัยว่า—
บางทีชีวิตในโลกเดิมของเธอ...
อาจไม่ได้จบลงอย่างที่เธอเคยจำ
และการมาเกิดใหม่ที่โลกนี้...
อาจไม่ใช่จุดเริ่มต้น
แต่มันคือส่วนหนึ่งของแผนการที่เริ่มขึ้นก่อนเธอจะลืมตาดูโลกเสียอีก
ไอน์เงยหน้ามองวิหารเหนือ
ประตูยังคงเปิดกว้าง
และจากภายในนั้น
มีบางสิ่งกำลังรอเธออยู่
สิ่งที่รู้จักชื่อของเธอมานานกว่าสิบเจ็ดปี
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี