ความลับของแม่

หญิงชรายืนอยู่หน้าประตูไม้เก่า ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

ดวงตาสีเทาของนางจับจ้องมาที่ไอน์ราวกับกำลังมองหาใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ตรงหน้า

ไอน์รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

“ท่านรู้จักแม่ของข้าจริง ๆ งั้นหรือ”

หญิงชราไม่ตอบทันที

นางหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน แล้วพูดเพียงว่า

“ถ้าอยากรู้ ก็เข้ามา”

อาร์คขยับเข้ามาข้างไอน์ทันที

“เดี๋ยวก่อน”

หญิงชราหยุดเดิน

“อะไรอีกล่ะ เจ้าหนุ่ม”

“ข้าต้องแน่ใจก่อนว่าเราจะไม่เดินเข้าไปในกับดัก”

หญิงชราหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าข้าต้องการฆ่าพวกเจ้า ป่านนี้พวกเจ้าคงไม่มีโอกาสยืนคุยอยู่ตรงนี้แล้ว”

อาร์คยังไม่ลดมือจากด้ามดาบ

ไอน์มองเข้าไปในบ้าน

ภายในมืดและเงียบกว่าที่คิด

มีเตาผิงเล็ก ๆ อยู่มุมห้อง แต่ไม่มีเปลวไฟแม้แต่น้อย

ทว่ากลับมีความอบอุ่นอย่างประหลาด

ไอน์ก้าวเข้าไปก่อน

“ไอน์!”

อาร์คเรียก

นางหันกลับมา

“ข้าจะเข้าไป”

“แต่—”

“ถ้านางรู้เรื่องแม่ของข้า...ข้าต้องรู้”

อาร์คเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินตามเข้าไป

ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงร้องของป่าเบื้องนอกก็หายไป

เงียบสนิท

หญิงชราเดินไปที่โต๊ะไม้เก่า ๆ แล้ววางถ้วยสองใบลง

“นั่ง”

ไอน์กับอาร์คนั่งลงตรงข้ามกัน

หญิงชรารินน้ำสีใสลงในถ้วย

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยขึ้นมา

“ดื่มสิ”

อาร์คมองถ้วย

“มันคืออะไร”

“ชาสมุนไพร”

“มีพิษหรือเปล่า”

หญิงชราหัวเราะ

“ระแวงเก่งจริง ๆ”

ไอน์ยกถ้วยขึ้น

“ไม่เป็นไร”

อาร์คหันมามองนาง

แต่ไอน์ดื่มไปแล้ว

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หญิงชรามองไอน์นิ่ง ๆ

“เหมือนแม่ของเจ้าจริง ๆ”

มือของไอน์ชะงัก

“แม่ของข้า...เป็นคนแบบไหน”

หญิงชราหลุบตาลง

“เป็นคนที่ไม่ยอมแพ้”

“แค่นั้นหรือ?”

“และเป็นคนที่กลัวว่าจะช่วยลูกของตัวเองไม่ได้”

ไอน์นิ่ง

คำพูดนั้นแทงเข้าไปในใจอย่างประหลาด

“แม่รู้เรื่องข้าหรือ?”

หญิงชราพยักหน้า

“รู้ตั้งแต่ก่อนเจ้าจะเกิด”

อาร์คขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอย่างไร”

หญิงชราไม่ตอบอาร์ค

นางมองไอน์แทน

“แม่ของเจ้าเคยมาที่นี่เมื่อสิบแปดปีก่อน”

“สิบแปดปี...”

“ตอนนั้นนางกำลังตั้งครรภ์”

ไอน์กำมือแน่น

“แล้วนางมาทำอะไรที่นี่?”

หญิงชราลุกขึ้น เดินไปยังตู้ไม้เก่าด้านหลัง

นางเปิดลิ้นชักช้า ๆ

ข้างในมีของอยู่เพียงไม่กี่ชิ้น

หนังสือเก่า

ขวดแก้ว

และผ้าผืนหนึ่ง

หญิงชราหยิบผ้านั้นออกมา

มันเป็นผ้าสีขาวที่มีรอยปักรูปวงกลมสามเส้น

เหมือนกับสัญลักษณ์บนเหรียญสีดำ

หัวใจของไอน์กระตุก

“นั่น...”

“แม่ของเจ้าเป็นคนทิ้งมันไว้”

หญิงชราวางผ้าลงบนโต๊ะ

“นางบอกข้าว่า หากวันหนึ่งเด็กคนนั้นเดินทางมาถึงที่นี่ ให้มอบสิ่งนี้ให้นาง”

ไอน์เอื้อมมือไปแตะผ้า

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส—

ความหนาวเย็นระเบิดออกจากร่าง

ฟึ่บ!

น้ำแข็งสีขาวพุ่งขึ้นจากพื้น

อาร์คลุกขึ้นทันที

“ไอน์!”

ไอน์มองมือของตัวเอง

เส้นสีดำบนข้อมือกำลังเรืองแสง

และเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

“อย่าเชื่อ...นาง...”

ไอน์เงยหน้าขึ้น

“เมื่อกี้...ใครพูด?”

หญิงชรามองนางอย่างจริงจัง

“มันเริ่มตื่นแล้วสินะ”

“ท่านรู้อยู่แล้ว?”

“ข้ารู้”

“รู้เรื่องอะไร!”

หญิงชราสูดหายใจเข้าช้า ๆ

“รู้ว่าแม่ของเจ้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อหาวิธีรักษาเจ้า”

ไอน์ชะงัก

“...อะไรนะ”

“นางมาที่นี่เพื่อหาวิธีไม่ให้เจ้าเกิดมา”

ทั้งห้องเงียบลงทันที

อาร์คมองหญิงชราอย่างไม่เชื่อ

“ท่านกำลังพูดอะไร?”

“ก่อนที่เด็กคนหนึ่งจะเกิด แม่ของเจ้ารู้แล้วว่าเด็กคนนั้นจะมีแก่นเหมันต์อยู่ในร่าง”

ไอน์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

“แม่...ไม่อยากให้ข้าเกิด?”

หญิงชราส่ายหน้า

“ไม่ใช่”

นางมองไอน์ด้วยแววตาที่เศร้าลง

“นางไม่อยากให้สิ่งที่อยู่ในตัวเจ้าถือกำเนิดพร้อมกับเจ้า”

ไอน์ไม่เข้าใจ

“ต่างกันตรงไหน?”

หญิงชรากำผ้าในมือแน่น

“เพราะแก่นเหมันต์ไม่ใช่พลัง”

“มันคือ...สิ่งมีชีวิต”

เสียงลมด้านนอกดังขึ้นทันที

วูม—

หิมะพุ่งชนหน้าต่าง

อาร์คชักดาบออก

“มีคนมา”

หญิงชราหันไปมองหน้าต่าง

สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเป็นครั้งแรก

“เร็วเกินไป...”

“ใคร?”

นางไม่ตอบ

เสียงฝีเท้าดังขึ้นรอบบ้าน

หนึ่งคู่

สองคู่

หลายคู่

แล้วเสียงโลหะกระทบกันก็ดังมาจากด้านนอก

ไอน์ลุกขึ้น

“พวกมันตามเรามา?”

หญิงชราหยิบไม้เท้าขึ้น

“ไม่”

นางมองตรงไปที่ไอน์

“พวกมันไม่ได้ตามเจ้า”

“พวกมันตามสิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า”

ทันใดนั้น—

ปัง!

ประตูบ้านถูกกระแทกจนแตกออก

ชายสวมหน้ากากสามคนยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ

หนึ่งในนั้นก้าวออกมา

“ส่งเด็กคนนั้นมา”

อาร์คยกดาบขึ้น

“ไม่มีทาง”

ชายสวมหน้ากากหัวเราะเบา ๆ

“เจ้าหนุ่ม...เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังปกป้องอะไร”

ไอน์ก้าวออกมายืนข้างอาร์ค

“ถ้าอยากได้ตัวข้า ก็เข้ามาเอาเอง”

ชายคนนั้นนิ่งไป

ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้หญิงชราหน้าซีด

“แม่ของเจ้าเคยพูดแบบเดียวกัน”

ไอน์เบิกตากว้าง

“เจ้า...รู้จักแม่ข้า?”

ชายสวมหน้ากากยกมือขึ้น

และถอดหน้ากากออกครึ่งหนึ่ง

เผยให้เห็นใบหน้าที่มีรอยแผลยาวพาดผ่านแก้ม

“ข้าเป็นคนที่ฆ่าแม่ของเจ้า”

ไอน์นิ่งงัน

แต่ก่อนที่นางจะทันพูดอะไร—

เส้นสีดำบนข้อมือก็แตกออก

ความหนาวมหาศาลระเบิดจากร่างของไอน์

พื้นทั้งผืนกลายเป็นน้ำแข็งในพริบตา

ชายทั้งสามถูกแช่แข็งจนขยับไม่ได้

ทว่าไอน์เองกลับทรุดลงกับพื้น

เสียงกระซิบเดิมดังขึ้นในหัวอีกครั้ง

คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม

“กลับมา...ไอน์”

นางเงยหน้าขึ้น

และเห็นเงาของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่กลางหิมะ

ใบหน้าเหมือนกับนางทุกประการ

หญิงสาวคนนั้นกำลังยิ้ม

“แม่ของเจ้าไม่ได้ตายเพราะข้า...”

เสียงนั้นกระซิบ

“นางตายเพราะพยายามฆ่าข้า”