เจ้าหญิงแห่งเหมันต์

หิมะตกหนักขึ้น

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ท้องฟ้ายังปลอดโปร่ง

อัลบาเรนยืนอยู่หน้าไอน์

ฝูงสัตว์สีขาวปรากฏขึ้นระหว่างต้นไม้

ส่วนคนของคณะคืนเหมันต์กำลังถอย

เสียงระฆังจากทางเหนือดังขึ้นอีกครั้ง

กัง—

พื้นดินสั่น

ไอน์มองไปบนท้องฟ้า

บางสิ่งกำลังเคลื่อนผ่านเมฆ

ไม่ใช่นก

ไม่ใช่มังกร

แต่เป็นเรือเหาะสีดำขนาดมหึมา

ธงสีขาวของวิหารเหนือแขวนอยู่ด้านข้าง

อาร์คกำดาบ

“พวกเขาตามเรามาถึงที่นี่”

เรือเหาะลดระดับลง

ประตูเปิดออก

ชายชุดขาวหลายสิบคนกระโดดลงมา

ตรงกลางคือชายคนเดิมที่เคยพบไอน์ในเอเวอร์ดัส

เขาเดินเข้ามาช้า ๆ

“ไอน์ ลอว์ริท”

ไอน์ยืนตรง

“ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ไปกับพวกเจ้า”

ชายคนนั้นส่ายหน้า

“ครั้งนี้ข้าไม่ได้มาเพื่อพาเจ้ากลับ”

เขาคุกเข่าลง

คนทั้งหมดด้านหลังทำตาม

คุกเข่าพร้อมกัน

อาร์คมองอย่างตกตะลึง

ไอน์เองก็ไม่เข้าใจ

ชายคนนั้นก้มศีรษะ

“ในนามของผู้พิทักษ์ประตูเหนือ”

“ข้าขอคารวะต่อ...”

เขาหยุด

ก่อนกล่าวคำที่ไอน์เคยได้ยินมาแล้วครั้งหนึ่ง

“เจ้าหญิงแห่งเหมันต์”

ไอน์กำมือ

“อย่าเรียกข้าแบบนั้น”

“ข้าทำไม่ได้”

“ทำไม?”

ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น

“เพราะตราประทับของอัลบาเรนยืนยันแล้ว”

เขามองเกล็ดสีขาวในมือเธอ

“เจ้าเป็นผู้ถือที่แท้จริง”

ไอน์ส่ายหน้า

“ข้าไม่ต้องการเป็นเจ้าหญิง”

“เรื่องนั้นไม่สำคัญ”

“แล้วอะไรสำคัญ?”

ชายคนนั้นมองไปทางเหนือ

“ประตูเริ่มเปิดแล้ว”

ทุกคนเงียบ

ไอน์รู้สึกถึงแก่นเหมันต์ในหน้าอก

มันเต้นแรงขึ้น

ตุบ

ตุบ

ตุบ

เสียงหญิงสาวผมเงินดังขึ้นในหัว

“อย่าไป”

ไอน์หลับตา

ครั้งนี้เสียงไม่ได้พูดว่าให้กลับไป

มันกำลังเตือนเธอ

“พวกเขาไม่ได้ต้องการตัวเจ้า”

“พวกเขาต้องการสิ่งที่อยู่ในตัวเจ้า”

ไอน์ลืมตา

“ถ้าข้าไม่ไปวิหารเหนือจะเกิดอะไรขึ้น?”

ชายชุดขาวตอบ

“ประตูจะเปิดเอง”

“แล้วถ้าข้าไป?”

เขานิ่ง

“ประตูจะเปิดเช่นกัน”

ไอน์ชะงัก

“ต่างกันตรงไหน?”

ชายคนนั้นมองเธอ

“ถ้าเจ้าไปด้วยตัวเอง...”

เขาพูดช้า ๆ

“สิ่งที่อยู่หลังประตูจะเลือกเจ้าเป็นผู้สืบทอด”

อาร์คก้าวออกมา

“แล้วถ้านางไม่ไป?”

ชายคนนั้นมองอาร์ค

“มันจะออกมาตามหานางเอง”

ทันใดนั้น—

เสียงดังสนั่นจากทางเหนือ

ครืน!!!

ภูเขาที่อยู่ไกลออกไปถูกแสงสีฟ้าผ่ากลางยอด

หิมะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เส้นแสงสีดำปรากฏเหนือภูเขา

เหมือนประตูขนาดมหึมากำลังเปิดออก

ไอน์มองภาพนั้น

และในวินาทีนั้น—

เธอเห็นบางสิ่งในใจ

ปราสาทสีดำ

บัลลังก์น้ำแข็ง

และหญิงสาวผมสีเงินกำลังนั่งอยู่บนนั้น

นางลืมตา

มองตรงมายังไอน์

ก่อนพูดเพียงคำเดียว

“กลับบ้าน”

ไอน์ตัวสั่น

อาร์คจับมือเธอ

“ไอน์”

เธอหันมองเขา

“ข้าอยู่ตรงนี้”

เสียงของอาร์คดึงเธอกลับมาจากภาพนั้น

ไอน์กำมือเขาแน่น

“ข้าไม่รู้ว่าข้าควรเชื่อใคร”

อาร์คตอบ

“ไม่ต้องเชื่อทุกคน”

“รวมถึงเจ้า?”

“รวมถึงข้า”

ไอน์มองเขา

อาร์คยิ้มบาง ๆ

“เจ้าตัดสินใจเองได้”

ไอน์เงียบอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนมองขึ้นไปยังประตูสีดำบนท้องฟ้า

“ถ้าอย่างนั้น...”

เธอสูดหายใจลึก

“ข้าจะไปวิหารเหนือ”

ชายชุดขาวก้มศีรษะ

“เป็นพระกรุณาอย่างยิ่ง เจ้าหญิง”

ไอน์หันไปหาเขา

“แต่ข้ามีเงื่อนไข”

ชายคนนั้นชะงัก

“อะไร?”

ไอน์มองตรงไปยังภูเขาน้ำแข็ง

“ไม่มีใครสั่งข้า”

“ไม่มีใครแตะต้องอาร์ค”

“และถ้าพวกเจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับแม่ของข้า...”

ไอน์กำหมัด

“พวกเจ้าต้องบอกความจริงทั้งหมด”

ชายชุดขาวเงียบ

ก่อนจะตอบ

“ตกลง”

แต่ด้านหลังเขา—

ชายสวมหน้ากากคนหนึ่งค่อย ๆ เดินลงจากเรือเหาะ

เขาไม่ได้คุกเข่า

ไม่ได้เรียกไอน์ว่าเจ้าหญิง

เขาเพียงมองเธอผ่านหน้ากากสีดำ

แล้วพูดเบา ๆ

“สิบแปดปีแล้ว...”

ไอน์หันไป

ชายคนนั้นยิ้ม

“ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้าอีกครั้ง”

ไอน์ชะงัก

“เราเคยพบกัน?”

ชายคนนั้นไม่ตอบ

แต่ยกมือขึ้นถอดหน้ากากออกครึ่งหนึ่ง

ใบหน้าที่ปรากฏ—

ทำให้ไอน์แทบหยุดหายใจ

เพราะเขามีดวงตาสีเงินเหมือนเธอ

และก่อนที่ชายคนนั้นจะพูดอะไรต่อ—

แก่นเหมันต์ในร่างไอน์กลับตอบสนองทันที

น้ำแข็งพุ่งขึ้นจากพื้น

หญิงสาวผมเงินกรีดร้องในหัว

“อย่าให้เขาเข้าใกล้เจ้า!”

ชายคนนั้นมองไอน์

แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

“ข้าคือคนที่พาเจ้ามายังโลกนี้”