ตอนที่ 9
ผู้ล่า
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 4,762 ตัวอักษร
เสียงฝีเท้าดังมาจากในป่า
ไม่รีบร้อน
แต่เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ
กลุ่มเผ่าแมวหยุดเดินทันที
เด็ก ๆ ถูกพาไปอยู่ตรงกลางขบวน ขณะที่คนที่ยังพอมีแรงกระจายตัวออกไปด้านข้าง
โนดิวมองผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้
ชายชุดดำสามคนเดินออกมา
ด้านหลังยังมีอีกหลายเงา
พวกมันไม่ได้ปิดบังตัวเองอีกต่อไป
“เจอกันจนได้”
ชายคนหนึ่งพูด
หญิงสาวเผ่าแมวหรี่ตา
“พวกเจ้าเป็นใคร?”
ไม่มีคำตอบ
ชายคนนั้นเพียงยกมือ
นักธนูบนต้นไม้ปล่อยลูกธนูลงมา
ฉึก!
ลูกธนูปักลงบนพื้นตรงหน้าโนดิว
“ทุกคนหลบ!”
โนดิวตะโกน
ลูกธนูอีกชุดพุ่งตามมา
ครั้งนี้พวกมันไม่ได้เล็งเพื่อฆ่า
แต่เล็งไปยังทางหนี
โนดิวมองออกทันที
“พวกมันกำลังต้อนเรา”
หญิงสาวพยักหน้า
“ใช่”
เธอมองไปรอบ ๆ
“ทางซ้ายมีหน้าผา ทางขวามีลำธาร”
“แล้วด้านหน้า?”
“พวกมัน”
โนดิวถอนหายใจ
“เลือกได้ดีจริง ๆ”
เสียงหัวเราะดังจากในป่า
“ส่งตัวเผ่าแมวมา แล้วพวกเจ้าจะไม่ต้องเจ็บตัว”
หญิงสาวกำหมัด
โนดิวมองเธอ
“เจ้าไหวไหม?”
“ไหว”
คำตอบเร็วเกินไป
โนดิวมองเลือดที่ยังซึมตรงสีข้างของเธอ
“โกหก”
เธอหันมามอง
“เจ้าก็เหมือนกัน”
โนดิวเงียบ
ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนที่หญิงสาวจะพูดเบา ๆ
“ข้ายังสู้ได้”
“งั้นข้าจะไม่ถามอีก”
โนดิวหันกลับไปมองศัตรู
“แต่เจ้าทำตามที่ข้าบอกหนึ่งอย่าง”
“อะไร?”
“อย่าฝืน”
หญิงสาวไม่ตอบ
แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
ชายชุดดำคนหนึ่งเดินออกมาจากแนวต้นไม้
“เรารู้ว่าเจ้าหนีมาจากค่าย”
เขามองหญิงสาว
“พวกเราต้องการเพียงตัวเธอ”
โนดิวขยับมายืนขวาง
“ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก็เสียเวลาแล้ว”
ชายคนนั้นมองเขา
“เด็กมนุษย์”
สายตาของเขาเลื่อนลงไปยังมือโนดิว
เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ ยังคงลุกอยู่
ชายคนนั้นชะงัก
“นั่นมัน...”
โนดิวขมวดคิ้ว
“อะไร?”
อีกฝ่ายไม่ได้ตอบ
เขาเพียงยกมือขึ้น
“จับมันด้วย”
คราวนี้นักล่าทั้งหมดเริ่มเคลื่อนตัว
โนดิวไม่รอให้พวกมันล้อม
เขาหันไปมองต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง
แล้วตัดสินใจทันที
“ทางนั้น!”
เขาวิ่งเข้าไปในป่าด้านข้าง
“อย่าตามข้า!”
นักล่าสองคนวิ่งตาม
หญิงสาวเข้าใจทันที
“เขากำลังแยกพวกมันออก”
เธอหันไปบอกคนของตัวเอง
“พาเด็ก ๆ ไปทางลำธาร!”
จากนั้นเธอก็วิ่งตามโนดิวไป
โนดิวไม่ได้คิดจะชนะ
เขาเพียงต้องการเวลา
เขาวิ่งผ่านต้นไม้ใหญ่ ก่อนหยุดตรงบริเวณที่มีเถาวัลย์ห้อยลงมาจากกิ่งสูง
ชายสองคนตามมาทัน
“หมดทางหนีแล้ว!”
โนดิวมองพวกมัน
“ข้าก็ไม่ได้คิดว่าจะหนี”
ชายคนหนึ่งยกดาบขึ้น
โนดิวคว้าก้อนหินจากพื้นแล้วโยนใส่กิ่งไม้
ปึก!
เถาวัลย์ตกลงมา
ชายคนแรกเสียหลัก
โนดิวใช้จังหวะนั้นวิ่งผ่านไป
อีกคนกำลังจะตาม—
แต่หญิงสาวปรากฏตัวจากด้านข้าง
ปึก!
เธอกระแทกไหล่ใส่เขาจนล้ม
โนดิวมองเธอ
“เจ้าตามมาทำไม?”
“เจ้าบอกให้ข้าอย่าฝืน”
“ใช่”
“ข้าก็ไม่ได้ฝืน”
เธอชี้ไปยังชายที่นอนอยู่
“ข้าแค่ช่วยเจ้า”
โนดิวยิ้ม
“เริ่มเข้าขากันแล้วจริง ๆ สินะ”
หญิงสาวไม่ได้ตอบ
แต่หางของเธอขยับเล็กน้อย
ทั้งคู่รีบกลับไปยังขบวน
ไม่นานนัก พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องจากด้านหน้า
“ทางนี้!”
โนดิวรีบวิ่งไป
แต่เมื่อไปถึง—
เขากลับเห็นนักล่ากลุ่มหนึ่งดักอยู่ตรงลำธาร
ทางหนีถูกปิด
เด็ก ๆ และคนบาดเจ็บถูกต้อนจนติดอยู่ริมฝั่ง
“แย่แล้ว”
หญิงสาวกำหมัด
“มีมากเกินไป”
โนดิวมองสายน้ำ
จากนั้นมองสะพานไม้เก่าที่พาดข้ามลำธาร
แล้วมองคบเพลิงที่นักล่าถืออยู่
ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป
“ข้ามีความคิด”
“อะไร?”
“แต่ต้องใช้ไฟของข้า”
หญิงสาวมองเปลวไฟบนมือเขา
“เจ้าควบคุมมันได้หรือ?”
“ไม่”
“แล้วเจ้าจะใช้มัน?”
“นั่นแหละปัญหา”
โนดิวเดินไปใกล้สะพาน
เขายื่นมือออกไป
เปลวไฟลุกขึ้น
พรึ่บ
เขาส่งมันไปยังเชือกที่ผูกสะพาน
ไฟติดทันที
“เฮ้ย!”
หญิงสาวเบิกตา
“โนดิว!”
“ไม่เป็นไร!”
เชือกเส้นหนึ่งขาด
สะพานเอียงลง
นักล่าที่อยู่บนสะพานเสียหลัก
ครืน!
สะพานไม้พังลงไปในลำธาร
เปิดทางให้กลุ่มเผ่าแมวข้ามไปอีกฝั่ง
“ตอนนี้!”
หญิงสาวตะโกน
ทุกคนรีบวิ่ง
โนดิวหันกลับไปมอง
นักล่ากำลังปีนขึ้นจากลำธาร
เขายิ้มเล็กน้อย
“อย่างน้อยก็ใช้ไฟได้โดยไม่เผาพวกเดียวกัน”
“ยังไม่แน่”
หญิงสาวตอบ
“อะไร?”
เธอชี้ไปที่มือของเขา
เปลวไฟกำลังลามขึ้นตามแขน
“ไฟของเจ้า...”
โนดิวมองมัน
“อ้าว”
“โนดิว!”
“ข้ากำลังจัดการอยู่!”
เขารีบเขย่ามือ
แต่ไฟกลับลุกแรงกว่าเดิม
“ทำไมมันไม่เคยฟังข้าเลย!”
หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมา
เป็นเสียงหัวเราะสั้น ๆ
แต่ครั้งนี้—
เธอหัวเราะจริง ๆ
โนดิวหันมามอง
“เจ้าหัวเราะ?”
เธอรีบทำหน้าปกติ
“ไม่ได้หัวเราะ”
“ข้าเห็น”
“เจ้าตาฝาด”
“ชัดเลย”
“รีบไปได้แล้ว”
เมื่อทุกคนข้ามลำธารมาได้ พวกเขารีบเข้าไปหลบในป่าทึบ
แต่โนดิวกลับไม่เดินต่อ
เขาหันกลับไปมองอีกฝั่ง
นักล่าคนหนึ่งยืนอยู่กลางซากสะพาน
และที่แขนของเขา—
มีตราสัญลักษณ์สีดำ
วงแหวนล้อมด้วยเปลวไฟ
โนดิวหยิบแผนที่ออกมา
สัญลักษณ์บนแผนที่มีรูปร่างคล้ายกันอย่างน่าประหลาด
“อีกแล้ว…”
หญิงสาวเดินมาข้างเขา
“อะไร?”
โนดิวยื่นแผนที่ให้ดู
“ตราของพวกมัน”
เธอจ้องอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าไม่เคยเห็นมันก่อนถูกจับ”
“แต่ข้าเคยเห็น”
“ที่ไหน?”
“ที่บ้านข้า”
หญิงสาวหันมองเขา
“บ้าน?”
โนดิวพยักหน้า
“บนกล่องที่ทำให้ข้าเจอแผนที่”
ทั้งคู่เงียบ
ตอนนี้สิ่งต่าง ๆ เริ่มเชื่อมโยงกัน
พ่อค้าทาส
นักล่ากลุ่มนี้
กล่องไม้
แผนที่
และเปลวไฟบนมือของเขา
มันอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง
“โนดิว”
หญิงสาวพูดเบา ๆ
“มีอะไร?”
“เราต้องไปแล้ว”
เขาหันกลับ
เธอมองไปยังกลุ่มของตัวเอง
“แต่ข้าจะไม่ลืมสิ่งที่เจ้าเพิ่งทำ”
โนดิวยิ้ม
“งั้นก็ถือว่าหายกัน”
“ยังไม่หาย”
“ทำไม?”
เธอเดินนำไป
“เจ้าช่วยพวกเราไว้หลายครั้งเกินไป”
โนดิวมองตาม
“แล้วเจ้าจะทำยังไง?”
หญิงสาวหันกลับมา
ดวงตาสีทองสบกับเขา
“ครั้งหน้า...ข้าจะช่วยเจ้าบ้าง”
โนดิวชะงัก
เป็นเพียงประโยคสั้น ๆ
แต่สำหรับเธอ—
มันหมายถึงการยอมรับบางอย่าง
ไม่ใช่ความไว้ใจทั้งหมด
แต่เป็นการยอมรับว่า—
เธอไม่ได้มองเขาเป็นเพียงมนุษย์ที่บังเอิญช่วยเธออีกต่อไป
และในป่าด้านหลัง—
ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังมองพวกเขาจากระยะไกล
มือของเขาวางลงบนตราสัญลักษณ์ที่แขน
“รายงานไปยังผู้ดูแล”
เขาพูดเบา ๆ
“พบผู้ใช้เปลวไฟแล้ว”
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่โนดิว
“และดูเหมือนว่า...มันจะอยู่กับเด็กคนนั้น”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี