ตอนที่ 9
ผู้ล่า
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 4,762 ตัวอักษร
เสียงฝีเท้าดังมาจากในป่า
ไม่รีบร้อน
แต่เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ
กลุ่มเผ่าแมวหยุดเดินทันที
เด็ก ๆ ถูกพาไปอยู่ตรงกลางขบวน ขณะที่คนที่ยังพอมีแรงกระจายตัวออกไปด้านข้าง
โนดิวมองผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้
ชายชุดดำสามคนเดินออกมา
ด้านหลังยังมีอีกหลายเงา
พวกมันไม่ได้ปิดบังตัวเองอีกต่อไป
“เจอกันจนได้”
ชายคนหนึ่งพูด
หญิงสาวเผ่าแมวหรี่ตา
“พวกเจ้าเป็นใคร?”
ไม่มีคำตอบ
ชายคนนั้นเพียงยกมือ
นักธนูบนต้นไม้ปล่อยลูกธนูลงมา
**ฉึก!**
ลูกธนูปักลงบนพื้นตรงหน้าโนดิว
“ทุกคนหลบ!”
โนดิวตะโกน
ลูกธนูอีกชุดพุ่งตามมา
ครั้งนี้พวกมันไม่ได้เล็งเพื่อฆ่า
แต่เล็งไปยังทางหนี
โนดิวมองออกทันที
“พวกมันกำลังต้อนเรา”
หญิงสาวพยักหน้า
“ใช่”
เธอมองไปรอบ ๆ
“ทางซ้ายมีหน้าผา ทางขวามีลำธาร”
“แล้วด้านหน้า?”
“พวกมัน”
โนดิวถอนหายใจ
“เลือกได้ดีจริง ๆ”
เสียงหัวเราะดังจากในป่า
“ส่งตัวเผ่าแมวมา แล้วพวกเจ้าจะไม่ต้องเจ็บตัว”
หญิงสาวกำหมัด
โนดิวมองเธอ
“เจ้าไหวไหม?”
“ไหว”
คำตอบเร็วเกินไป
โนดิวมองเลือดที่ยังซึมตรงสีข้างของเธอ
“โกหก”
เธอหันมามอง
“เจ้าก็เหมือนกัน”
โนดิวเงียบ
ทั้งคู่สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนที่หญิงสาวจะพูดเบา ๆ
“ข้ายังสู้ได้”
“งั้นข้าจะไม่ถามอีก”
โนดิวหันกลับไปมองศัตรู
“แต่เจ้าทำตามที่ข้าบอกหนึ่งอย่าง”
“อะไร?”
“อย่าฝืน”
หญิงสาวไม่ตอบ
แต่ไม่ได้ปฏิเสธ
---
ชายชุดดำคนหนึ่งเดินออกมาจากแนวต้นไม้
“เรารู้ว่าเจ้าหนีมาจากค่าย”
เขามองหญิงสาว
“พวกเราต้องการเพียงตัวเธอ”
โนดิวขยับมายืนขวาง
“ถ้าอย่างนั้นพวกเจ้าก็เสียเวลาแล้ว”
ชายคนนั้นมองเขา
“เด็กมนุษย์”
สายตาของเขาเลื่อนลงไปยังมือโนดิว
เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ ยังคงลุกอยู่
ชายคนนั้นชะงัก
“นั่นมัน...”
โนดิวขมวดคิ้ว
“อะไร?”
อีกฝ่ายไม่ได้ตอบ
เขาเพียงยกมือขึ้น
“จับมันด้วย”
คราวนี้นักล่าทั้งหมดเริ่มเคลื่อนตัว
โนดิวไม่รอให้พวกมันล้อม
เขาหันไปมองต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง
แล้วตัดสินใจทันที
“ทางนั้น!”
เขาวิ่งเข้าไปในป่าด้านข้าง
“อย่าตามข้า!”
นักล่าสองคนวิ่งตาม
หญิงสาวเข้าใจทันที
“เขากำลังแยกพวกมันออก”
เธอหันไปบอกคนของตัวเอง
“พาเด็ก ๆ ไปทางลำธาร!”
จากนั้นเธอก็วิ่งตามโนดิวไป
---
โนดิวไม่ได้คิดจะชนะ
เขาเพียงต้องการเวลา
เขาวิ่งผ่านต้นไม้ใหญ่ ก่อนหยุดตรงบริเวณที่มีเถาวัลย์ห้อยลงมาจากกิ่งสูง
ชายสองคนตามมาทัน
“หมดทางหนีแล้ว!”
โนดิวมองพวกมัน
“ข้าก็ไม่ได้คิดว่าจะหนี”
ชายคนหนึ่งยกดาบขึ้น
โนดิวคว้าก้อนหินจากพื้นแล้วโยนใส่กิ่งไม้
**ปึก!**
เถาวัลย์ตกลงมา
ชายคนแรกเสียหลัก
โนดิวใช้จังหวะนั้นวิ่งผ่านไป
อีกคนกำลังจะตาม—
แต่หญิงสาวปรากฏตัวจากด้านข้าง
**ปึก!**
เธอกระแทกไหล่ใส่เขาจนล้ม
โนดิวมองเธอ
“เจ้าตามมาทำไม?”
“เจ้าบอกให้ข้าอย่าฝืน”
“ใช่”
“ข้าก็ไม่ได้ฝืน”
เธอชี้ไปยังชายที่นอนอยู่
“ข้าแค่ช่วยเจ้า”
โนดิวยิ้ม
“เริ่มเข้าขากันแล้วจริง ๆ สินะ”
หญิงสาวไม่ได้ตอบ
แต่หางของเธอขยับเล็กน้อย
ทั้งคู่รีบกลับไปยังขบวน
---
ไม่นานนัก พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องจากด้านหน้า
“ทางนี้!”
โนดิวรีบวิ่งไป
แต่เมื่อไปถึง—
เขากลับเห็นนักล่ากลุ่มหนึ่งดักอยู่ตรงลำธาร
ทางหนีถูกปิด
เด็ก ๆ และคนบาดเจ็บถูกต้อนจนติดอยู่ริมฝั่ง
“แย่แล้ว”
หญิงสาวกำหมัด
“มีมากเกินไป”
โนดิวมองสายน้ำ
จากนั้นมองสะพานไม้เก่าที่พาดข้ามลำธาร
แล้วมองคบเพลิงที่นักล่าถืออยู่
ดวงตาของเขาเปลี่ยนไป
“ข้ามีความคิด”
“อะไร?”
“แต่ต้องใช้ไฟของข้า”
หญิงสาวมองเปลวไฟบนมือเขา
“เจ้าควบคุมมันได้หรือ?”
“ไม่”
“แล้วเจ้าจะใช้มัน?”
“นั่นแหละปัญหา”
โนดิวเดินไปใกล้สะพาน
เขายื่นมือออกไป
เปลวไฟลุกขึ้น
**พรึ่บ**
เขาส่งมันไปยังเชือกที่ผูกสะพาน
ไฟติดทันที
“เฮ้ย!”
หญิงสาวเบิกตา
“โนดิว!”
“ไม่เป็นไร!”
เชือกเส้นหนึ่งขาด
สะพานเอียงลง
นักล่าที่อยู่บนสะพานเสียหลัก
**ครืน!**
สะพานไม้พังลงไปในลำธาร
เปิดทางให้กลุ่มเผ่าแมวข้ามไปอีกฝั่ง
“ตอนนี้!”
หญิงสาวตะโกน
ทุกคนรีบวิ่ง
โนดิวหันกลับไปมอง
นักล่ากำลังปีนขึ้นจากลำธาร
เขายิ้มเล็กน้อย
“อย่างน้อยก็ใช้ไฟได้โดยไม่เผาพวกเดียวกัน”
“ยังไม่แน่”
หญิงสาวตอบ
“อะไร?”
เธอชี้ไปที่มือของเขา
เปลวไฟกำลังลามขึ้นตามแขน
“ไฟของเจ้า...”
โนดิวมองมัน
“อ้าว”
“โนดิว!”
“ข้ากำลังจัดการอยู่!”
เขารีบเขย่ามือ
แต่ไฟกลับลุกแรงกว่าเดิม
“ทำไมมันไม่เคยฟังข้าเลย!”
หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมา
เป็นเสียงหัวเราะสั้น ๆ
แต่ครั้งนี้—
เธอหัวเราะจริง ๆ
โนดิวหันมามอง
“เจ้าหัวเราะ?”
เธอรีบทำหน้าปกติ
“ไม่ได้หัวเราะ”
“ข้าเห็น”
“เจ้าตาฝาด”
“ชัดเลย”
“รีบไปได้แล้ว”
---
เมื่อทุกคนข้ามลำธารมาได้ พวกเขารีบเข้าไปหลบในป่าทึบ
แต่โนดิวกลับไม่เดินต่อ
เขาหันกลับไปมองอีกฝั่ง
นักล่าคนหนึ่งยืนอยู่กลางซากสะพาน
และที่แขนของเขา—
มีตราสัญลักษณ์สีดำ
**วงแหวนล้อมด้วยเปลวไฟ**
โนดิวหยิบแผนที่ออกมา
สัญลักษณ์บนแผนที่มีรูปร่างคล้ายกันอย่างน่าประหลาด
“อีกแล้ว…”
หญิงสาวเดินมาข้างเขา
“อะไร?”
โนดิวยื่นแผนที่ให้ดู
“ตราของพวกมัน”
เธอจ้องอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าไม่เคยเห็นมันก่อนถูกจับ”
“แต่ข้าเคยเห็น”
“ที่ไหน?”
“ที่บ้านข้า”
หญิงสาวหันมองเขา
“บ้าน?”
โนดิวพยักหน้า
“บนกล่องที่ทำให้ข้าเจอแผนที่”
ทั้งคู่เงียบ
ตอนนี้สิ่งต่าง ๆ เริ่มเชื่อมโยงกัน
พ่อค้าทาส
นักล่ากลุ่มนี้
กล่องไม้
แผนที่
และเปลวไฟบนมือของเขา
มันอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง
“โนดิว”
หญิงสาวพูดเบา ๆ
“มีอะไร?”
“เราต้องไปแล้ว”
เขาหันกลับ
เธอมองไปยังกลุ่มของตัวเอง
“แต่ข้าจะไม่ลืมสิ่งที่เจ้าเพิ่งทำ”
โนดิวยิ้ม
“งั้นก็ถือว่าหายกัน”
“ยังไม่หาย”
“ทำไม?”
เธอเดินนำไป
“เจ้าช่วยพวกเราไว้หลายครั้งเกินไป”
โนดิวมองตาม
“แล้วเจ้าจะทำยังไง?”
หญิงสาวหันกลับมา
ดวงตาสีทองสบกับเขา
“ครั้งหน้า...ข้าจะช่วยเจ้าบ้าง”
โนดิวชะงัก
เป็นเพียงประโยคสั้น ๆ
แต่สำหรับเธอ—
มันหมายถึงการยอมรับบางอย่าง
ไม่ใช่ความไว้ใจทั้งหมด
แต่เป็นการยอมรับว่า—
เธอไม่ได้มองเขาเป็นเพียงมนุษย์ที่บังเอิญช่วยเธออีกต่อไป
และในป่าด้านหลัง—
ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังมองพวกเขาจากระยะไกล
มือของเขาวางลงบนตราสัญลักษณ์ที่แขน
“รายงานไปยังผู้ดูแล”
เขาพูดเบา ๆ
“พบผู้ใช้เปลวไฟแล้ว”
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่โนดิว
“และดูเหมือนว่า...มันจะอยู่กับเด็กคนนั้น”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel