ราคาของเปลวเพลิง

หลังออกจากหุบเขาเอวารินได้หนึ่งวัน

โนดิวยังคงรู้สึกถึงความหนักอึ้งในร่างกาย

ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นเพียงอาการเหนื่อยจากการทดลองพลังเมื่อวาน

แต่เมื่อเดินผ่านป่าสนมาได้ไม่ถึงครึ่งวัน...

มือขวาของเขาก็เริ่มสั่น

โนดิวหยุดเดิน

เขาก้มมองมือของตัวเอง

นิ้วมือสั่นเล็กน้อย

“ยังไม่หายอีกเหรอ...”

เขาลองกำมือ

ความรู้สึกชาที่ปลายนิ้วยังอยู่

ไม่ถึงกับเจ็บ

แต่ก็ไม่ปกติ

โนดิวจึงนั่งลงบนก้อนหินข้างทาง

เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม แล้วมองไปยังมืออีกครั้ง

เมื่อคืนเขาพักไปหลายชั่วโมงแล้ว

วันนี้ก็ไม่ได้ใช้ Flame Ring เลย

แต่ผลจากเมื่อวานยังคงอยู่

“แสดงว่า...มันไม่ได้หมดแค่ตอนใช้พลัง”

เขาพึมพำ

“ร่างกายยังต้องใช้เวลาฟื้นตัว”

ความคิดหนึ่งเกิดขึ้น

โนดิวลุกขึ้น

มองพื้นที่โล่งด้านหน้า

ถ้าเป็นอย่างนั้น...

เขาต้องรู้ให้แน่ชัด

ว่าขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตรงไหน

เขาเดินออกจากเส้นทางหลักเล็กน้อย

บริเวณนั้นมีต้นไม้เก่าแก่ขึ้นอยู่หลายต้น และมีลานหินธรรมชาติอยู่ตรงกลาง

โนดิววางกระเป๋าลง

จากนั้นหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาหนึ่งกิ่ง

ปักมันลงบนพื้น

“ครั้งนี้จะไม่ใช้พลังเต็มที่”

เขาชูมือ

“แค่ไฟเล็ก ๆ”

เปลวไฟสีส้มปรากฏขึ้น

ขนาดประมาณปลายนิ้ว

โนดิวมองมัน

“ระดับหนึ่ง”

เขาพูดกับตัวเอง

จากนั้นลองคงเปลวไฟเอาไว้

สิบวินาที

ยี่สิบวินาที

สามสิบวินาที

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

โนดิวเริ่มยิ้ม

“ถ้าแค่นี้คงไม่เป็นอะไร”

เขาเพิ่มขนาดไฟขึ้นเล็กน้อย

เปลวไฟขยายเป็นขนาดเท่ากำปั้น

ผ่านไปอีกสิบวินาที...

หัวใจของเขาเริ่มเต้นเร็วขึ้น

ไม่มาก

แต่เขารู้สึกได้

โนดิวลดเปลวไฟลง

อาการก็หายไป

เขาจ้องมือ

“แปลก...”

เขาลองอีกครั้ง

ครั้งนี้ไม่ได้เพิ่มขนาดไฟ

แต่พยายามบังคับให้เปลวไฟเคลื่อนที่เป็นวงกลมรอบแขน

เปลวไฟหมุนได้หนึ่งรอบ

สองรอบ

สามรอบ

แล้ว—

ความร้อนแล่นขึ้นมาตามแขน

โนดิวรีบหยุด

เปลวไฟดับลงทันที

เขาหอบเบา ๆ

“ไม่ใช่แค่ปริมาณ”

เขาเริ่มเข้าใจ

“การควบคุมก็ใช้พลังเหมือนกัน”

โนดิวก้มมองมือ

สิ่งที่เขาได้รับจาก Flame Ring ไม่ใช่แค่เปลวไฟ

มันคือพลังที่ต้องใช้สมาธิ

และร่างกายของเขาเป็นตัวกลาง

ยิ่งฝืน...

ยิ่งต้องจ่ายมากขึ้น

โนดิวไม่พอใจกับคำตอบนั้น

เขายังมีอีกคำถาม

ถ้าใช้พลังทีละน้อย...

แล้วค่อยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จะเกิดอะไรขึ้น?

เขาจึงทดลองต่อ

เปลวไฟเล็ก

ปานกลาง

ใหญ่ขึ้น

แล้วลดลง

เขาพยายามเปลี่ยนรูปร่าง

จากเปลวไฟเป็นเส้น

จากเส้นเป็นลูกไฟ

จากลูกไฟกลับเป็นเปลวไฟธรรมดา

ทุกครั้งที่ทำสำเร็จ เขาจดจำความรู้สึกในร่างกาย

หัวใจ

ลมหายใจ

ความร้อนในแขน

ความหนักของร่างกาย

จนในที่สุด...

เขาเริ่มรู้สึกเหมือนมีแรงดันอยู่ในหน้าอก

“นี่มัน...”

โนดิวหยุด

แต่แทนที่จะพัก

เขากลับคิดว่าอีกนิดเดียวคงไม่เป็นไร

“ลองอีกครั้ง”

เขารวบรวมพลังเพิ่ม

เปลวไฟพุ่งขึ้นจากมือ

ใหญ่กว่าเดิม

เขาพยายามกดมันลง

แต่ไฟกลับไม่ยอมลดตามที่ต้องการ

“เดี๋ยว...”

เปลวไฟสั่นอย่างรุนแรง

ความร้อนพุ่งเข้าร่างกาย

โนดิวกัดฟัน

“ลงสิ!”

เขาพยายามควบคุมมัน

แต่ยิ่งฝืน...

หัวใจก็ยิ่งเต้นแรง

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่า

ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง

โนดิวรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“พอแล้ว...”

แต่เขาหยุดไม่ทัน

เปลวไฟแตกออกเป็นสาย

ฟู่!

ความร้อนกระแทกผ่านแขน

โนดิวล้มลงกับพื้น

เขารีบใช้มืออีกข้างกดแขนไว้

มันไม่ได้ถูกไฟเผา

แต่กล้ามเนื้อกลับปวดลึกเข้าไปถึงข้างใน

“อึก...”

เขาพยายามลุก

แต่ขาไม่มีแรง

คราวนี้อาการรุนแรงกว่าเมื่อวาน

หูอื้อ

ลมหายใจติดขัด

มือทั้งสองข้างชา

โนดิวต้องนอนอยู่บนพื้น

มองท้องฟ้าผ่านยอดไม้

“ข้า...ฝืนอีกแล้ว”

เขาหลับตา

และในความมืดหลังเปลือกตา...

เขานึกถึงแหวน

มันมอบพลังให้เขา

แต่ไม่ได้มอบร่างกายใหม่ให้เขา

แหวนไม่ได้ทำให้เขาเป็นนักรบ

ไม่ได้ทำให้กล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้น

ไม่ได้ทำให้ร่างกายทนความร้อนได้ไม่จำกัด

สิ่งที่เปลี่ยนไปมีเพียงอย่างเดียว

เขาสามารถเรียกเปลวเพลิงออกมาได้

ส่วนการควบคุม...

ยังเป็นหน้าที่ของเขา

เวลาผ่านไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง

ในที่สุดโนดิวก็สามารถนั่งขึ้นได้

เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม

มือยังสั่นอยู่

ครั้งนี้เขาไม่พยายามเรียกไฟออกมาอีก

เขานั่งเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่

ก่อนหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา

เขาเขียนลงบนพื้นดิน

ปริมาณ

แล้วเขียนอีกคำ

การควบคุม

จากนั้นเขียนคำที่สาม

ร่างกาย

โนดิวมองทั้งสามคำ

“สามอย่างนี้ต้องไปด้วยกัน”

เขาไม่ได้ขาดพลัง

แต่เขาขาดความสามารถในการใช้มัน

ถ้าเป็นเช่นนั้น...

การหาเทคนิคใหม่ไม่ใช่คำตอบ

อย่างน้อยตอนนี้ยังไม่ใช่

เขาต้องฝึกตัวเองก่อน

วันต่อมา

โนดิวไม่ได้ใช้ Flame Ring เลย

เขาเริ่มจากสิ่งธรรมดา

วิ่ง

วิดพื้น

ยกก้อนหิน

ฝึกหายใจ

และเดินขึ้นลงเนินหลายรอบ

ไม่มีเปลวไฟ

ไม่มีเวทมนตร์

ไม่มีพลังพิเศษ

มีเพียงร่างกายของเขา

ช่วงแรกมันน่าเบื่อมาก

เหนื่อยกว่าการใช้ไฟเสียอีก

แต่โนดิวไม่หยุด

เขาเริ่มเข้าใจบางอย่าง

ตอนที่เขาใช้ Flame Ring...

เขามักคิดถึงการทำลายสิ่งที่อยู่ตรงหน้า

แต่ตอนนี้เขากำลังฝึกเพื่อให้ตัวเองสามารถควบคุมพลังนั้นได้

ช่วงบ่าย

เขาจึงเริ่มฝึกไฟอีกครั้ง

ครั้งนี้...

เปลวไฟมีขนาดเล็กมาก

เพียงเท่าปลายนิ้ว

โนดิวตั้งใจรักษามันเอาไว้

หนึ่งนาที

สองนาที

สามนาที

เขาไม่ได้เพิ่มขนาด

ไม่ได้เปลี่ยนรูปร่าง

เพียงรักษาให้มันคงที่

เมื่อเริ่มรู้สึกเหนื่อย...

เขาดับไฟทันที

ไม่ฝืน

จากนั้นพัก

แล้วเริ่มใหม่

ครั้งที่สอง

ครั้งที่สาม

ครั้งที่สิบ

จนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ตก

โนดิวจึงสังเกตว่า...

เขาสามารถรักษาเปลวไฟไว้ได้นานกว่าเดิม

ไม่มาก

แต่ดีขึ้น

เขายิ้ม

“แบบนี้ต่างหาก”

เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ เต้นอยู่บนฝ่ามือ

“ข้าต้องเป็นคนควบคุมเจ้า”

เขาหยุดครู่หนึ่ง

“ไม่ใช่ให้เจ้าควบคุมข้า”

เปลวไฟยังคงลุกอยู่

นิ่งกว่าเดิมเล็กน้อย

คืนนั้น

โนดิวนั่งอยู่ข้างกองไฟธรรมดา

เขามองเปลวไฟตรงหน้า

แล้วมองมือของตัวเอง

ลวดลายวงแหวนจาง ๆ บนหลังมือยังคงอยู่

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า...

Flame Ring ไม่ใช่ทางลัด

มันไม่ได้ทำให้คนธรรมดากลายเป็นผู้แข็งแกร่งในชั่วข้ามคืน

ถ้าเขาพึ่งพามันมากเกินไป

สิ่งที่จะพังก่อนอาจไม่ใช่ศัตรู

แต่อาจเป็นตัวเขาเอง

โนดิวหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาเขี่ยกองไฟ

“ถ้าข้าจะเดินต่อ...”

เขาพูดกับตัวเอง

“ข้าต้องฝึกให้มากกว่านี้”

เขามองออกไปยังความมืดของเส้นทางข้างหน้า

“แหวนจะเป็นพลังของข้าได้”

เขากำมือ

“แต่จะไม่ใช่สิ่งที่ข้าพึ่งพาทุกอย่าง”

ลมกลางคืนพัดผ่าน

โนดิวลุกขึ้นเก็บของ

ก่อนออกเดิน เขาหันกลับไปมองกองไฟ

เปลวไฟสีส้มยังคงลุกอยู่

เหมือนกับเปลวไฟในมือของเขา

เล็ก

อ่อน

แต่ยังไม่ดับ

และสำหรับโนดิว...

นั่นก็เพียงพอแล้ว