วิหารที่ไม่มีประตู

เสียงกระซิบหายไปแล้ว

เหลือเพียงความเงียบ

โนดิวยืนอยู่ท่ามกลางซากเมืองโบราณ

เบื้องหน้าของเขาคือวิหารขนาดมหึมา

มันสูงจนยอดแทบกลืนหายเข้าไปในหมอกสีเทาของหุบเขา

เสาหินขนาดใหญ่เรียงตัวอยู่ด้านหน้า

แต่ละต้นสูงกว่าสิบเมตร

พื้นรอบวิหารถูกปกคลุมด้วยเถ้าถ่านหนาเป็นชั้น

บางจุดมีรากไม้แห้งแทงผ่านรอยแตกของหิน

ดูเหมือนสถานที่แห่งนี้ถูกทิ้งร้างมานานจนไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีผู้คนอาศัยอยู่

โนดิวค่อย ๆ เดินเข้าไป

เขาเงยหน้ามอง

บนหน้าวิหารมีภาพแกะสลักขนาดใหญ่

เป็นชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางเปลวไฟ

ในมือของเขามีบางอย่างคล้ายแหวน

รอบตัวมีผู้คนจำนวนมากกำลังคุกเข่า

โนดิวขมวดคิ้ว

“ผู้ถือแหวนอีกแล้ว...”

เขายกแผนที่ขึ้นมา

สัญลักษณ์บนแผนที่ตรงกับภาพบนวิหารอย่างน่าประหลาด

วงแหวน

เปลวไฟ

และเส้นวงกลมซ้อนกันสามชั้น

ไม่มีข้อสงสัยแล้ว

เขามาถูกที่

แต่ปัญหาคือ—

“แล้วจะเข้าไปยังไง?”

โนดิวมองตรงหน้า

ไม่มีประตู

เขาก้าวเข้าไปใกล้

กำแพงหินเรียบสนิท

ไม่มีช่องว่าง

ไม่มีรอยต่อ

ไม่มีมือจับ

ไม่มีแม้แต่ช่องเล็ก ๆ สำหรับใส่กุญแจ

“เอาจริงดิ?”

เขาเอามือทาบกำแพง

เย็น

ทั้งที่ด้านนอกของวิหารร้อนจนแทบหายใจไม่ออก

โนดิวเคาะกำแพง

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงสะท้อนกลับมา

เขาเคาะอีกครั้ง

ก๊อก... ก๊อก...

คราวนี้เสียงสะท้อนยาวผิดปกติ

โนดิวชะงัก

“ข้างในกลวง?”

เขาถอยออกมา

กำแพงตรงหน้ายาวไปจนสุดปลายวิหาร

ไม่มีอะไรเลย

“ถ้ามีห้องอยู่ข้างในจริง...”

เขามองขึ้นไป

“คนสมัยก่อนเข้าไปทางไหน?”

โนดิวเริ่มค้นหาทางเข้า

เขาเดินรอบวิหารหนึ่งรอบ

ไม่มีอะไร

สองรอบ

ก็ไม่มี

สามรอบ—

ยังไม่มี

เขาลองตรวจพื้น

ลองขยับก้อนหิน

ลองปีนขึ้นไปบนฐานเสา

แม้กระทั่งใช้มีดแซะตามร่องกำแพง

ไม่มีการตอบสนองแม้แต่น้อย

สุดท้ายเขานั่งลงกับพื้น

“หรือจริง ๆ แล้วมันไม่ใช่วิหาร?”

เขาเงยหน้ามอง

“หรือเป็นแค่หลุมฝังศพ?”

คำพูดนั้นทำให้เขาหยุดคิด

ถ้าเป็นสุสานจริง—

แล้วใครถูกฝังอยู่ที่นี่?

ผู้ถือแหวน?

ราชา?

นักบวช?

หรือบางสิ่งที่ไม่ควรถูกปลุกขึ้นมา?

โนดิวรีบส่ายหน้า

“คิดมากไปแล้ว”

เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่ม

แต่เมื่อวางขวดลง—

สายตากลับสะดุดกับพื้น

ตรงหน้าเขามีรอยบางอย่าง

เป็นวงกลมขนาดใหญ่

ถูกเถ้าถ่านปกคลุมเกือบทั้งหมด

โนดิวใช้มือปัดออก

ฟืด...

ลวดลายเริ่มปรากฏ

วงแหวน

รอบวงแหวนมีเปลวไฟแปดดวง

และตรงกลาง—

เป็นช่องเล็ก ๆ รูปวงกลม

โนดิวจ้องมัน

“นี่มัน...”

เขาหยิบเหรียญสีดำออกมา

แต่ยังไม่วางลง

“ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่”

ก่อนจะลองอะไร เขากลับสังเกตเห็นบางอย่างบนเสาหินด้านข้าง

เป็นข้อความโบราณ

ตัวอักษรจำนวนมากถูกสลักลงบนหิน

บางส่วนถูกทำลาย

บางส่วนถูกเถ้าถ่านปิดไว้

โนดิวลุกขึ้นแล้วเข้าไปใกล้

เขาอ่านไม่ออก

แต่ภาพที่อยู่ด้านบนกลับพอเข้าใจได้

ภาพแรก—

ผู้คนกำลังเดินทางมายังภูเขา

ภาพที่สอง—

พวกเขากำลังสร้างวิหาร

ภาพที่สาม—

ชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้ากองไฟ

และในภาพสุดท้าย—

ผู้คนทั้งหมดกำลังวิ่งหนี

ไฟกำลังลุกไหม้ทั่วเมือง

โนดิวขมวดคิ้ว

“เกิดอะไรขึ้น?”

เขามองภาพนั้นอยู่นาน

นี่ไม่ใช่เมืองที่ถูกทิ้งร้างธรรมดา

มันเหมือนกับว่า—

ผู้คนเคยหนีออกจากที่นี่

และพวกเขาไม่ได้มีเวลาพอที่จะเก็บข้าวของ

บางบ้านยังมีภาชนะหินอยู่บนพื้น

บางห้องยังมีโต๊ะ

บางแห่งมีรูปปั้นที่ถูกทิ้งไว้กลางถนน

เหมือนทั้งเมืองถูกทิ้งในคืนเดียว

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่...”

โนดิวพึมพำ

ทันใดนั้น—

เปลวไฟสีส้มบนมือของเขาสั่นไหว

เขาก้มมอง

ไฟไม่ได้ลุกแรงขึ้น

แต่ปลายเปลวไฟกำลังเอนไปทางแท่นวงกลม

“อย่าบอกนะ...”

เขาเดินกลับไป

เปลวไฟยังคงชี้ไปทางเดิม

“เจ้าต้องการให้ข้าวางเหรียญ?”

เปลวไฟสั่นไหว

โนดิวหัวเราะแห้ง ๆ

“ข้าหวังว่าเจ้าจะตอบได้มากกว่านี้”

เขาหยิบเหรียญดำขึ้นมา

แล้ววางลงตรงช่องกลางวงแหวน

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

โนดิวรอ

หนึ่งวินาที

สองวินาที

สิบวินาที

“เห็นไหม”

เขาพยักหน้าให้ตัวเอง

“ข้าคิดแล้วว่ามันไม่ใช่—”

กึก

เหรียญขยับ

โนดิวหยุดพูด

เหรียญสีดำหมุนช้า ๆ

ครั้งหนึ่ง

แล้วอีกครั้ง

จนสัญลักษณ์เล็ก ๆ บนเหรียญหันไปทางทิศตะวันออก

วูบ!

เปลวไฟทั้งแปดบนแท่นติดขึ้นพร้อมกัน

แสงสีแดงวิ่งออกจากวงแหวน

แตกแขนงไปตามพื้น

ผ่านรอยสลัก

ไหลเข้าสู่เสาหินทั้งแปดต้น

พรึ่บ!

เสาทั้งหมดสว่างขึ้นพร้อมกัน

โนดิวถอยหลัง

“เฮ้ย...”

เสียงโบราณดังขึ้นจากใต้พื้น

ครืนนนนนน...

พื้นทั้งบริเวณสั่นสะเทือน

เถ้าถ่านที่สะสมมานับร้อยปีร่วงลงจากกำแพง

จากนั้น—

แสงสีแดงสายหนึ่งพุ่งจากแท่นขึ้นไปยังยอดวิหาร

วูม!

สัญลักษณ์วงแหวนบนหน้าวิหารสว่างขึ้น

แล้วแสงนั้นก็หายไป

ทุกอย่างกลับมาเงียบเหมือนเดิม

โนดิวกะพริบตา

“แค่นี้?”

เขาหันกลับไปมองวิหาร

ยังไม่มีประตู

ไม่มีช่องเปิด

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

“อย่าบอกนะว่าข้าต้องลองใหม่?”

เขาก้มลงมองเหรียญ

แต่เหรียญไม่อยู่บนแท่นแล้ว

มันกลับมาอยู่ในมือเขา

“เดี๋ยว...”

โนดิวมองมือ

“มันกลับมาเอง?”

ทันใดนั้น—

ครืน!

พื้นด้านหลังเขายุบตัวลง

โนดิวกระโดดหลบแทบไม่ทัน

ตูม!

ฝุ่นฟุ้งกระจาย

เมื่อฝุ่นจางลง—

บันไดหินปรากฏอยู่ใต้พื้น

ทอดลึกลงไปในความมืด

โนดิวยืนมอง

“ทางเข้า...”

เขาค่อย ๆ ยิ้ม

“ไม่ได้อยู่ในวิหาร”

เขามองลงไป

“แต่อยู่ใต้ดิน”

บันไดทอดลึกลงไป

ลึกกว่าที่โนดิวคาดไว้มาก

สิบขั้น

สามสิบขั้น

ห้าสิบขั้น

หนึ่งร้อยขั้น

อากาศร้อนจากภายนอกค่อย ๆ หายไป

แทนที่ด้วยความเย็น

เสียงลมด้านบนเงียบลง

จนสุดท้าย—

ไม่มีเสียงอะไรเลย

โนดิวเดินต่อ

แสงจากเปลวไฟบนมือส่องกำแพง

แล้วเขาก็เริ่มเห็นภาพแกะสลัก

ภาพแรกเป็นผู้คนกำลังขุดแร่จากภูเขา

ภาพต่อมา—

พวกเขากำลังสร้างบางสิ่งใต้ดิน

ภาพต่อมา—

ชายคนหนึ่งกำลังถือแหวน

และเปลวไฟกำลังไหลออกจากมือของเขา

โนดิวหยุด

“นี่คือ...”

เขาเดินเข้าไปใกล้

ภาพถัดไปทำให้เขานิ่งไป

ชายคนเดิมไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว

มีคนอีกหลายคนยืนอยู่รอบตัวเขา

แต่คนเหล่านั้นไม่ได้คุกเข่า

พวกเขากำลัง—

ปิดผนึกบางอย่าง

ด้านล่างของภาพมีสัญลักษณ์วงกลมสามชั้น

และเปลวไฟสีดำอยู่ตรงกลาง

โนดิวกลืนน้ำลาย

“พวกเขาไม่ได้ปกป้องแหวน...”

เขาพูดเบา ๆ

“หรือว่าพวกเขากำลังปกป้องบางอย่างจากแหวน?”

เขาเดินต่อ

ภาพแกะสลักเริ่มเสียหายมากขึ้น

บางส่วนถูกทุบจนแทบมองไม่ออก

แต่สิ่งหนึ่งกลับชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เปลวไฟสีดำ

มันปรากฏอยู่ในภาพเกือบทุกภาพ

บางครั้งอยู่บนมือของคน

บางครั้งอยู่บนกำแพง

บางครั้งอยู่ในท้องฟ้า

และในภาพสุดท้าย—

มันกำลังกลืนกินเปลวไฟสีส้ม

โนดิวหยุดเดิน

“นี่ไม่ใช่เรื่องของแหวนธรรมดาแล้ว...”

เขากำเหรียญแน่น

เหรียญกลับอุ่นขึ้น

แต่ครั้งนี้—

มันไม่ได้ร้อน

มันเหมือนกำลังเต้น

ตุบ...

ตุบ...

เหมือนหัวใจ

โนดิวรีบปล่อยมือ

เหรียญตกลงบนพื้น

กริ๊ง

เสียงโลหะกระทบหินดังไปทั่วโถง

แล้ว—

มีเสียงหนึ่งตอบกลับมาจากความมืด

กริ๊ง...

โนดิวชะงัก

“มีใครอยู่?”

ไม่มีคำตอบ

เขาหยิบมีดขึ้น

เปลวไฟบนมือสว่างขึ้น

เงาของเขายาวไปบนพื้น

แต่ในเงานั้น—

กลับมีเงาอีกเงาหนึ่ง

ยืนอยู่ด้านหลัง

โนดิวหันกลับทันที

ไม่มีใคร

เงาที่สองหายไปแล้ว

“...ข้าเริ่มไม่ชอบที่นี่จริง ๆ แล้ว”

เขาพยายามหัวเราะ

แต่ไม่มีเสียงหัวเราะออกมา

สุดทางเดินมีห้องขนาดใหญ่

กลางห้องมีแท่นหิน

ด้านหลังเป็นผนังขนาดมหึมา

บนผนังมีข้อความโบราณ

โนดิวเดินเข้าไปใกล้

เมื่อเปลวไฟส่องถึง—

ตัวอักษรเริ่มสว่างทีละตัว

เสียงกระซิบดังขึ้น

คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม

“ผู้ถือเปลวเพลิง...”

โนดิวหยุด

“เจ้าเป็นใคร?”

เงียบ

ตัวอักษรอีกบรรทัดปรากฏขึ้น

“เมื่อเปลวเพลิงจำชื่อของเจ้าได้...”

โนดิวขมวดคิ้ว

“ชื่อของข้า?”

ภาพหนึ่งปรากฏบนผนัง

เป็นชายคนหนึ่งยืนอยู่หน้าเปลวไฟ

แต่ใบหน้าของชายคนนั้นถูกลบออก

เหลือเพียงร่าง

และมือข้างหนึ่ง

ที่สวมแหวน

เสียงนั้นพูดต่อ

“จงอย่าถามว่าเปลวเพลิงอยู่ที่ใด”

ตัวอักษรดับลง

ก่อนจะปรากฏอีกบรรทัด

“จงถามว่า...”

ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

โนดิวรอ

“ใครกำลังรอให้เจ้าจุดมัน”

โนดิวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

“ใครกำลังรอข้า...?”

ไม่มีคำตอบ

แต่ด้านหน้าของเขา—

ผนังเริ่มเลื่อนออกช้า ๆ

ครืดดดด...

เผยให้เห็นห้องอีกห้องหนึ่ง

ภายในมีประตูหินสองบาน

บานซ้ายมีสัญลักษณ์เปลวไฟสีแดง

บานขวามีสัญลักษณ์เปลวไฟสีดำ

โนดิวเดินเข้าไปใกล้

เขาสังเกตเห็นว่าประตูสีแดงเก่ากว่ามาก

เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว

แต่ประตูสีดำ—

กลับไม่มีฝุ่นเกาะแม้แต่น้อย

เหมือนเพิ่งถูกสร้างขึ้น

โนดิวขมวดคิ้ว

“เป็นไปไม่ได้...”

เขาเอื้อมมือไปแตะประตูสีดำ

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัส—

วูบ!

เปลวไฟบนมือของเขาดับลง

ความมืดกลืนทั้งห้อง

จากนั้นมีเสียงกระซิบอยู่ข้างหู

“อย่าเลือกสิ่งที่เรียกหาเจ้า...”

โนดิวเบิกตา

“อะไรนะ?”

เสียงนั้นหายไป

เปลวไฟบนมือกลับมาติดอีกครั้ง

แต่คราวนี้—

มันเป็นสีส้มที่อ่อนลงกว่าเดิม

โนดิวหันไปมองประตูทั้งสอง

ประตูสีแดงนิ่งสนิท

ประตูสีดำก็เช่นกัน

เขากำลังจะถอย—

แกร๊ก

เหรียญสีดำในมือเริ่มหมุนเอง

ช้า ๆ

หนึ่งรอบ

แล้วหยุด

ด้านหน้าของเหรียญ—

กำลังชี้ไปยังประตูสีดำ

โนดิวจ้องมัน

“เจ้าต้องการให้ข้าเข้าไป?”

ไม่มีคำตอบ

เขามองประตูสีดำอีกครั้ง

ก่อนจะสังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง

ตรงกลางประตูมีช่องเล็ก ๆ

รูปวงกลม

ขนาดพอดีกับเหรียญ

โนดิวไม่ขยับ

เป็นครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาในวิหาร—

เขาไม่แน่ใจว่าควรเดินหน้าต่อหรือไม่

เพราะตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า

เหรียญดำไม่ได้เพียงแค่ เปิดทาง

มันกำลัง—

นำทางเขา

และเขายังไม่รู้เลยว่า

มันกำลังพาเขาไปหาอะไร

หรือ—

กำลังพา บางสิ่งมาหาเขา

โนดิวกำเหรียญแน่น

แต่ยังไม่ใส่มันลงไป

และในความเงียบ—

จากหลังประตูสีดำ

มีเสียงบางอย่างดังขึ้นเบา ๆ

ตุบ...

หยุด

ตุบ...

หยุด

ตุบ...

เหมือนเสียงหัวใจ

โนดิวค่อย ๆ ถอยหลังหนึ่งก้าว

“นั่นมัน...เสียงอะไร?”

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงเสียงหัวใจจากหลังประตู

ที่ยังคงเต้นต่อไป

ตุบ...

ตุบ...

ตุบ...