ตอนที่ 8
ทางเลือก
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 4,948 ตัวอักษร
เช้าวันใหม่มาถึงพร้อมกับหมอกบาง ๆ
แสงอาทิตย์ส่องลอดผ่านต้นไม้เข้ามาในโพรงหิน
โนดิวลืมตาขึ้นช้า ๆ
ความเจ็บจากบาดแผลยังคงอยู่
แต่สิ่งที่น่าหงุดหงิดกว่านั้น—
คือเปลวไฟเล็ก ๆ บนมือของเขายังไม่ดับ
“นี่มันจะอยู่กับข้าไปถึงไหน…”
เขามองเปลวไฟสีส้มบนปลายนิ้ว
เมื่อคืนเขาพยายามดับมันหลายครั้ง
ทั้งเป่าลม
จุ่มน้ำ
ใช้ดินกลบ
แม้กระทั่งเอาผ้าพันมือไว้
แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร—
ไฟก็กลับมาลุกอีกครั้ง
ราวกับมันไม่ต้องการดับ
“โนดิว”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
เขาหันกลับไป
หญิงสาวเผ่าแมวยืนอยู่ตรงทางเข้าโพรง
ผมสีเงินของเธอสะท้อนแสงอาทิตย์
“ตื่นแล้วหรือ?”
“ถ้าข้ายังไม่ตื่น ข้าคงตอบเจ้าไม่ได้”
เธอมองมือเขา
“ไฟยังไม่ดับ?”
“ยัง”
“เจ้าไม่กลัวหรือ?”
โนดิวมองมันครู่หนึ่ง
“กลัวสิ”
คำตอบนั้นทำให้เธอชะงัก
“แต่ถ้ากลัวแล้วหยุดทุกอย่าง…”
เขาหยักไหล่
“ข้าก็คงยังอยู่ในกรงเมื่อวาน”
หญิงสาวไม่ตอบ
ด้านหลังของเธอ สมาชิกเผ่าแมวคนอื่น ๆ เริ่มตื่นขึ้น
หลายคนยังมีบาดแผล
บางคนเดินไม่สะดวก
เด็ก ๆ เกาะแขนผู้ใหญ่แน่น
พวกเขาหนีออกมาได้
แต่ยังไม่ได้ปลอดภัยจริง ๆ
โนดิวมองทุกคน
แล้วมองแผนที่ของตัวเอง
หุบเขาเอวารินอยู่ทางตะวันตก
เส้นทางที่เขาตั้งใจจะเดินไปตั้งแต่วันที่ออกจากเอวาลอร์
ถ้าเขาออกเดินทางวันนี้—
เขายังมีโอกาสไปถึงที่นั่นก่อนค่ำ
แต่ถ้าอยู่ต่อ...
เขาจะต้องพาคนกลุ่มนี้ไปยังพื้นที่ปลอดภัยก่อน
โนดิวถอนหายใจ
“ข้ามีเรื่องต้องตัดสินใจ”
หญิงสาวหันมามอง
“เรื่องอะไร?”
“ข้าต้องไปทางตะวันตก”
เขาชี้ไปที่แผนที่
“แต่พวกเจ้าต้องไปทางเหนือ”
“แล้ว?”
“เส้นทางของเราไม่เหมือนกัน”
หญิงสาวมองเขานิ่ง ๆ
“ถ้าอย่างนั้นก็ไป”
โนดิวชะงัก
“อะไรนะ?”
“เจ้าอยากไปตามหาแหวนของเจ้าไม่ใช่หรือ?”
“ใช่”
“งั้นก็ไป”
เธอพูดอย่างเรียบเฉย
แต่โนดิวกลับมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
“เจ้าพูดเหมือนไม่สนใจ”
“ข้าไม่ควรสนใจ”
“ทำไม?”
“เพราะเจ้าไม่ใช่พวกเรา”
คำพูดนั้นทำให้โนดิวเงียบ
หญิงสาวหันหน้าหนี
“เจ้าเปิดกรงให้พวกเราแล้ว”
“เจ้าช่วยให้พวกเราหนี”
“มันเพียงพอแล้ว”
โนดิวมองสมาชิกเผ่าแมว
เด็กคนหนึ่งกำลังพยายามเดิน แต่ขาของเขายังบาดเจ็บ
หญิงชราคนหนึ่งต้องมีคนช่วยพยุง
พวกเขายังไปไหนเองไม่ได้
โนดิวเก็บแผนที่
“งั้นข้าจะพาพวกเจ้าไปก่อน”
หญิงสาวหันกลับมา
“แต่เจ้าเพิ่งบอกว่า—”
“ข้ารู้”
โนดิวถอนหายใจ
“ข้ากำลังจะไปตามหาแหวน”
เขายิ้มบาง ๆ
“แต่ข้าไม่อยากให้เรื่องนั้นสำคัญกว่าชีวิตของคนตรงหน้า”
หญิงสาวเงียบ
“เจ้าจะเสียเวลา”
“ก็คงงั้น”
“เจ้าอาจพลาดบางอย่าง”
“ก็คงอีกนั่นแหละ”
“แล้วทำไมถึงเลือกช่วยพวกเรา?”
โนดิวมองเธอ
“เพราะข้าเลือกแล้ว”
เขาหันไปทางเด็กที่บาดเจ็บ
“แค่นั้นเอง”
หญิงสาวมองเขาอยู่พักใหญ่
ก่อนจะพูดเบา ๆ
“มนุษย์นี่แปลกจริง ๆ”
“ข้าคิดว่าเจ้าพูดแบบนี้บ่อยเกินไปแล้วนะ”
คราวนี้—
เธอยิ้มเล็กน้อย
“ไปกันเถอะ...โนดิว”
---
กลุ่มเผ่าแมวออกเดินทางหลังจากเตรียมตัวเสร็จ
พวกเขาเลือกเส้นทางผ่านป่าทึบ
ไม่ใช้ถนนใหญ่
ไม่จุดไฟ
ไม่ส่งเสียงดัง
ทุกคนรู้ดีว่า—
พวกเขายังถูกตามล่า
โนดิวเดินอยู่ท้ายขบวน
มือหนึ่งถือมีด
อีกมือกำเหรียญดำไว้แน่น
เขายังไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
เหรียญ
แผนที่
เปลวไฟ
ทุกอย่างเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน
แต่เขายังไม่มีคำตอบ
“โนดิว”
หญิงสาวเรียกจากด้านหน้า
“มีอะไร?”
“หยุด”
ทุกคนหยุดพร้อมกัน
โนดิวมองเธอ
หูแมวของเธอตั้งขึ้น
เธอกำลังฟังบางอย่าง
“มีคน”
“กี่คน?”
“ไม่รู้”
เธอหลับตา
“แต่ไม่ใช่สัตว์”
โนดิวค่อย ๆ วางมือบนมีด
เขามองไปตามแนวต้นไม้
ไม่มีอะไร
เงียบเกินไป
แล้ว—
**ฉึก!**
ลูกธนูพุ่งผ่านต้นไม้
ปักลงตรงหน้าพวกเขา
“ทุกคนหลบ!”
โนดิวตะโกน
**ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!**
ลูกธนูอีกหลายดอกพุ่งออกมาจากป่า
สมาชิกเผ่าแมวรีบพาเด็ก ๆ หลบหลังต้นไม้
“พวกมันมาแล้ว!”
ชายเผ่าแมวคนหนึ่งพูด
โนดิวมองไปยังต้นไม้ด้านหน้า
“พ่อค้าทาส?”
หญิงสาวส่ายหน้า
“ไม่ใช่”
“รู้ได้ยังไง?”
“พวกมันไม่ใส่เสื้อแบบเดิม”
เธอชี้ไปที่เงาคนที่กำลังเคลื่อนผ่านป่า
คนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัว
เสื้อผ้าสีดำ
ปิดใบหน้า
ไม่มีตราของพ่อค้าทาส
แต่บนแขนของพวกเขา—
มีสัญลักษณ์เดียวกัน
**วงแหวนสีดำที่ถูกเปลวไฟล้อมรอบ**
โนดิวเห็นแล้วชะงัก
หัวใจเต้นแรง
เขารีบหยิบแผนที่ออกมา
สัญลักษณ์บนแผนที่—
เหมือนกัน
“เป็นไปไม่ได้…”
หญิงสาวหันมามอง
“อะไร?”
โนดิวไม่ตอบ
เขาจ้องตรานั้น
มันเหมือนกับสัญลักษณ์บนกล่องไม้ที่บ้าน
เหมือนกับสัญลักษณ์บนแผนที่
และคล้ายกับสิ่งที่เขาเห็นเมื่อคืน
**แหวนที่ถูกเปลวไฟล้อมรอบ**
ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด
“เป้าหมายอยู่ที่นี่”
อีกคนตอบ
“จับพวกเผ่าแมวทั้งหมด”
“แล้วเด็กมนุษย์?”
ชายคนแรกมองโนดิว
“ถ้าขัดขวาง...ฆ่าทิ้ง”
โนดิวกำมีดแน่น
หญิงสาวเผ่าแมวยืนข้างเขา
“พวกมันไม่ใช่พ่อค้าทาส”
“ข้ารู้”
“แล้วพวกมันเป็นใคร?”
โนดิวมองสัญลักษณ์บนแขนของพวกมัน
เขาไม่รู้
แต่สิ่งหนึ่งที่เขาแน่ใจ—
การโจมตีครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
พ่อค้าทาสที่พวกเขาหนีมาอาจไม่ได้ทำงานเพียงลำพัง
และคนกลุ่มนี้—
กำลังตามหาเผ่าแมวโดยเฉพาะ
“ทุกคน!”
โนดิวตะโกน
“ถอยไปทางเหนือ!”
ชายเผ่าแมวถาม
“แล้วเจ้า?”
โนดิวชักมีดออกมา
“ข้าจะถ่วงเวลา”
หญิงสาวหันขวับ
“โนดิว!”
เขาหันกลับมามองเธอ
“พาเด็ก ๆ ไป”
“แต่—”
“ข้าจะตามไป”
หญิงสาวกัดฟัน
เธอรู้ว่าเขาเจ็บอยู่
รู้ว่าเขาไม่มีทางชนะคนกลุ่มนี้ด้วยกำลัง
แต่ชายตรงหน้า—
กลับยืนอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง
เหมือนเมื่อคืน
คนที่ไม่มีใครช่วย
กำลังเลือกที่จะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง
เพื่อให้คนอื่นได้หนี
หญิงสาวกำมือแน่น
“อย่าตาย”
โนดิวชะงัก
แล้วหันกลับมายิ้ม
“ข้าจะพยายาม”
เธอหันหลังให้เขา
“ข้าจะรอ”
“อะไรนะ?”
“ถ้าเจ้าบอกว่าจะตามมา...”
เธอหันกลับมามอง
ดวงตาสีทองสบเข้ากับดวงตาของเขา
“ก็ต้องตามมาให้ได้”
โนดิวยิ้ม
“ตกลง”
กลุ่มเผ่าแมวเริ่มวิ่งออกไป
ส่วนโนดิวยืนอยู่เพียงลำพัง
ตรงหน้า—
คือกลุ่มคนในชุดดำ
หนึ่งในนั้นยกมือขึ้น
เผยให้เห็นตรารูปวงแหวนสีดำล้อมด้วยเปลวไฟ
“ส่งตัวเผ่าแมวมา”
โนดิวกำมีดแน่น
“ถ้าไม่ล่ะ?”
ชายคนนั้นตอบอย่างเย็นชา
“ก็แค่ฆ่าทิ้งทั้งหมด”
เปลวไฟเล็ก ๆ บนมือของโนดิวเริ่มลุกขึ้นอีกครั้ง
**พรึ่บ**
เขามองมัน
แล้วมองตราบนแขนของศัตรู
ในที่สุด—
เรื่องที่เขาคิดว่าเป็นเพียงการช่วยเหลือคนกลุ่มหนึ่ง
กลับเชื่อมโยงกับบางสิ่งที่ใหญ่กว่านั้น
บางสิ่งที่อาจเกี่ยวข้องกับ—
**แหวนอัคคี**
โนดิวกำหมัด
“ถ้าอยากได้ตัวพวกเขา…”
เขาก้าวไปข้างหน้า
“ก็ลองผ่านข้าไปก่อน”
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel