เปลวไฟสีส้ม

เช้าวันใหม่มาถึงหุบเขาเอวาริน

โนดิวเดินลงมาตามทางลาดของภูเขาอย่างช้า ๆ

เมื่อคืนเขาไม่ได้พักจริง ๆ

หลังออกจากวิหาร เขาใช้เวลาหลายชั่วโมงเดินออกจากเขตโบราณสถาน จนในที่สุดก็พบโพรงหินเล็ก ๆ ที่พอใช้เป็นที่พักได้

แต่แทนที่จะนอน...

เขากลับเอาแต่มองมือของตัวเอง

ไม่มีแหวนอยู่บนนิ้วแล้ว

ทว่าทุกครั้งที่เขาตั้งสมาธิ

เปลวไฟสีส้มจะปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ

“มันอยู่ในตัวข้าจริง ๆ”

โนดิวหยุดเดิน

ด้านหน้ามีลานหินกว้างที่ค่อนข้างปลอดภัยจากหน้าผา

เขามองไปรอบ ๆ

ไม่มีสัตว์ประหลาด

ไม่มีคน

เหมาะสำหรับทดลองพอดี

“เอาล่ะ...”

โนดิววางกระเป๋าลง

“มาดูกันว่าเจ้าทำอะไรได้บ้าง”

เขายกมือขึ้น

หลับตา

นึกถึงเปลวไฟ

ความร้อนเริ่มรวมตัวที่ฝ่ามือ

แล้ว—

ฟู่!

เปลวไฟสีส้มขนาดเท่ากำปั้นปรากฏขึ้น

โนดิวลืมตาทันที

“สำเร็จ!”

เขามองไฟด้วยความตื่นเต้น

แต่เพียงไม่กี่วินาที...

เปลวไฟก็สั่นไหว

โนดิวรีบตั้งสมาธิ

“อย่าดับสิ”

ไฟกลับลุกสูงขึ้น

“สูงเกินไปแล้ว!”

เขารีบลดพลัง

เปลวไฟหดลง

“แบบนั้นแหละ...”

เขาค่อย ๆ ขยับมือ

เปลวไฟเคลื่อนตาม

ซ้าย

ขวา

ขึ้น

ลง

มันตอบสนองต่อความคิดของเขา

แต่ช้ามาก

และทุกครั้งที่เปลี่ยนรูปร่าง เขาต้องใช้สมาธิอย่างมาก

โนดิวลองทำให้ไฟเป็นเส้นยาว

เปลวไฟยืดออกจากฝ่ามือประมาณหนึ่งช่วงแขน

จากนั้นก็แตกกระจายเป็นสะเก็ดไฟ

“อ้าว”

เขามองมือ

“ยังควบคุมรูปร่างไม่ได้สินะ”

โนดิวไม่ยอมแพ้

เขาหยิบกิ่งไม้แห้งจากพื้นขึ้นมา

วางมันไว้ห่างออกไปประมาณสามเมตร

“ถ้าข้าควบคุมมันได้...”

เขาชี้นิ้วไปที่กิ่งไม้

“ก็ต้องยิงออกไปได้”

โนดิวสูดหายใจ

รวบรวมพลัง

เปลวไฟบนฝ่ามือเริ่มใหญ่ขึ้น

“ไป!”

ฟ้าว!

ลูกไฟพุ่งออกไป

แต่ทิศทางเบี้ยวไปทางซ้าย

มันกระแทกพื้นก่อนถึงเป้าหมาย

ตูม!

เศษหินกระเด็น

โนดิวกระพริบตา

“...พลาด”

เขาหันไปมองกิ่งไม้

ยังอยู่ดี

“ลองอีกครั้ง”

ครั้งที่สอง—

ลูกไฟพุ่งตรงกว่าเดิม

แต่ตกก่อนถึงเป้าหมายประมาณครึ่งเมตร

ครั้งที่สาม—

ไฟพุ่งเลยกิ่งไม้ไป

โนดิวถอนหายใจ

“นี่มันยากกว่าที่คิด”

เขานั่งลงกับพื้น

แต่แทนที่จะหยุด...

กลับหยิบก้อนหินขึ้นมาเรียงกันหลายก้อน

“ถ้าเป็นระยะใกล้ล่ะ?”

เขาทดลองใหม่

คราวนี้ลูกไฟพุ่งออกไปในระยะสั้น

ก้อนหินก้อนแรกแตกออกทันที

โนดิวมองอย่างสนใจ

“แรงกว่าที่คิดเหมือนกัน”

เขายิ้ม

ความมั่นใจเริ่มเพิ่มขึ้นทีละน้อย

“ถ้าฝึกมากกว่านี้...”

เขามองไปยังหน้าผาด้านหนึ่ง

“ข้าอาจจะใช้มันได้จริง”

โนดิวเดินเข้าไปใกล้ก้อนหินขนาดใหญ่

เขายกมือขึ้น

รวบรวมเปลวไฟทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือ

ไฟค่อย ๆ เปลี่ยนรูปร่าง

จากเปลวไฟธรรมดา...

กลายเป็นก้อนพลังสีส้มที่หมุนวนอยู่รอบมือ

โนดิวรู้สึกถึงความร้อนที่เพิ่มขึ้น

“นี่น่าจะเป็นพลังทั้งหมดที่ข้ามีตอนนี้...”

เขากัดฟัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู”

เขาปล่อยมือออกไป

ฟ้าว!

เปลวไฟพุ่งเข้าชนก้อนหิน

ตูม!

เศษหินแตกกระจายออก

ควันลอยขึ้นปกคลุมบริเวณนั้น

โนดิวถอยหลังไปสองก้าว

เขามองผลงานตรงหน้า

ก้อนหินขนาดใหญ่มีรอยแตกเป็นวงกว้าง

“ทำได้แล้ว...”

เขายิ้ม

แต่รอยยิ้มอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที

หัวของเขาเริ่มหมุน

เสียงรอบตัวเบาลง

แขนข้างที่ใช้ปล่อยไฟเริ่มชา

“อะไร...”

โนดิวพยายามยืนให้มั่นคง

แต่ขากลับไม่มีแรง

เขาทรุดลงกับพื้น

“แฮก...”

เขาหายใจแรง

เหงื่อไหลลงมาตามใบหน้า

“ทำไม...หมดแรงขนาดนี้”

โนดิวพยายามสร้างไฟอีกครั้ง

เปลวไฟเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น

แล้วดับทันที

เขาลองใหม่

ครั้งนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ไม่จริง...”

เขามองมือ

“เมื่อกี้ยังใช้ได้อยู่เลย”

โนดิวพยายามฝืนรวบรวมพลัง

ความร้อนเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้ว

แต่เพียงครู่เดียวก็หายไป

เขานั่งนิ่งอยู่กับพื้น

เริ่มเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

แหวนไม่ได้ทำให้เขามีพลังไร้ขีดจำกัด

มันเพียงเปิดทางให้เขาเข้าถึงพลังบางอย่าง

ส่วนร่างกายของเขา...

ยังเป็นร่างกายของมนุษย์ธรรมดา

“แสดงว่า...”

โนดิวมองก้อนหินที่เพิ่งถูกทำลาย

“ข้าฝืนใช้มันมากเกินไป”

เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ

“เกือบเท่ตายเพราะอยากลองของตัวเองแล้วไหมล่ะ”

โนดิวเอนหลังพิงก้อนหิน

หลับตาลง

ครั้งแรกที่เขาได้พลังมา เขาคิดว่าการมี Flame Ring หมายความว่าเขาจะสามารถทำสิ่งที่เคยทำไม่ได้

แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม

เขายังทำไม่ได้หลายอย่าง

ควบคุมไฟได้เพียงเล็กน้อย

ยิงให้ตรงยังทำได้ยาก

สร้างไฟมากเกินไปก็หมดแรง

และถ้าฝืน...

เขาอาจไม่สามารถต่อสู้ต่อได้เลย

โนดิวเปิดตาขึ้น

มองเปลวไฟเล็ก ๆ ที่ยังคงพยายามติดอยู่บนปลายนิ้ว

“เจ้าก็มีขีดจำกัดเหมือนกันสินะ”

เปลวไฟสั่นไหว

ก่อนจะดับลง

โนดิวหัวเราะ

“หรือจริง ๆ แล้ว...คนที่มีขีดจำกัดคือข้ากันแน่”

เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มจนหมด

จากนั้นเอนตัวลงบนพื้นหิน

วันนี้คงไม่เหมาะกับการทดลองต่อแล้ว

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง

ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ

โนดิวตื่นขึ้นอีกครั้ง

ร่างกายยังหนักอึ้ง แต่พอขยับได้

เขาลุกขึ้นช้า ๆ

มองก้อนหินที่ถูกทำลายเมื่อเช้า

ก่อนจะมองมือของตัวเอง

“หนึ่งครั้ง”

เขาพูดกับตัวเอง

“หนึ่งครั้งที่ใช้พลังเต็มที่...แล้วแทบเดินต่อไม่ได้”

เขาจำตัวเลขนั้นไว้ในใจ

ต่อไปเขาต้องรู้ว่า...

ตัวเองสามารถใช้ไฟได้มากแค่ไหน

และนานแค่ไหน

เพราะถ้าต้องเผชิญหน้ากับศัตรูจริง ๆ

เขาไม่มีทางเลือกที่จะนั่งพักจนกว่าจะหายเหนื่อย

โนดิวสะพายกระเป๋าขึ้นหลัง

ก่อนออกเดิน เขาหันกลับไปมองหุบเขาเอวาริน

ภูเขาสีดำทอดยาวสุดสายตา

สถานที่แห่งนี้มอบทั้งคำตอบและคำถามให้เขามากกว่าที่คิด

เขายังไม่รู้ว่า Flame Ring มีพลังอะไรอีก

ยังไม่รู้ว่าเหตุใดคนโบราณถึงสร้างวิหารขึ้นที่นี่

และยิ่งไม่รู้ว่า...

ทำไมยังมีบางสิ่งถูกผนึกอยู่ใต้ภูเขา

แต่ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่เขารู้แน่ ๆ

“ข้าต้องแข็งแกร่งขึ้น”

โนดิวกำมือ

คราวนี้ไม่มีเปลวไฟปรากฏ

เขายิ้มเล็กน้อย

“แต่คงต้องเริ่มจากไม่ทำตัวเองหมดสภาพก่อน”

แล้วเขาก็ออกเดินต่อจากหุบเขาเอวาริน

โดยไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้า...

กำลังพาเขากลับเข้าสู่โลกภายนอก

และในโลกนั้น

ข่าวเรื่อง ผู้ถือเปลวเพลิงคนใหม่

กำลังเริ่มแพร่กระจาย