เดินทางด้วยกัน

เช้าวันต่อมา

แสงแดดลอดผ่านปากถ้ำเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆ

โนดิวตื่นก่อน

เขานั่งอยู่หน้าถ้ำ กำลังย่างเนื้อที่หาได้จากระหว่างทางเมื่อคืนบนกองไฟเล็ก ๆ

ไม่มี Flame Ring

ไม่มีเปลวไฟสีส้ม

เพียงกองไฟธรรมดา

เขากำลังกลับด้านเนื้ออย่างตั้งใจ

“เจ้าทำอาหารเป็นด้วย?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง

โนดิวหันกลับไป

หญิงสาวเผ่าแมวนั่งอยู่ตรงปากถ้ำ

ผมสีเงินของเธอยุ่งเล็กน้อยจากการนอน

หูแมวสองข้างตั้งขึ้นรับแสงแดด

“พอทำได้”

โนดิวตอบ

“ดีกว่ากินขนมปังแข็ง ๆ”

เธอมองเนื้อบนกองไฟ

“ข้าหิว”

“ข้ารู้อยู่แล้ว”

โนดิวฉีกเนื้อชิ้นหนึ่งออกจากไม้

ยื่นให้เธอ

หญิงสาวรับไป

แต่ยังไม่กินทันที

“ของเจ้าไม่ใช่หรือ?”

“ข้ากินทีหลังได้”

เธอมองเขา

ก่อนแบ่งเนื้อออกครึ่งหนึ่ง

ยื่นคืนให้

“แบ่งกัน”

โนดิวชะงัก

“เจ้าไม่ต้องก็ได้”

“ข้ารู้”

เธอตอบ

“แต่ข้าอยากแบ่ง”

โนดิวมองชิ้นเนื้อในมือเธอ

แล้วรับมา

“...ขอบใจ”

ทั้งคู่กินอาหารเช้าอย่างเงียบ ๆ

ไม่มีใครพูดอะไรอีก

แต่ความเงียบครั้งนี้ไม่ได้อึดอัด

มันกลับรู้สึกแปลก ๆ

เหมือนทั้งคู่เริ่มคุ้นเคยกับการมีอีกคนอยู่ข้าง ๆ

หลังเก็บของเสร็จ

โนดิวสะพายกระเป๋าขึ้นหลัง

หญิงสาวก็ลุกขึ้น

“เจ้าจะไปทางไหน?”

“ตะวันออก”

โนดิวตอบ

“ข้าจะไปเมืองถัดไปก่อน จากนั้นค่อยหาทางลงใต้”

เธอมองเขา

“แล้วหลังจากนั้น?”

“ยังไม่รู้”

เขาหยิบแผนที่ออกมา

กางลงบนก้อนหิน

“ข้าต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับ Flame Ring เพิ่ม”

หญิงสาวมองแผนที่

ก่อนถาม

“แล้วเจ้าจะไปคนเดียว?”

โนดิวเงยหน้า

“เดิมทีใช่”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูด

“งั้นข้าจะไปด้วย”

โนดิวมองเธอ

“ชั่วคราว”

เธอเน้นคำสุดท้าย

“ข้าจะเดินทางกับเจ้าจนกว่าข้าจะหาทางกลับไปยังดินแดนของเผ่าข้าได้”

โนดิวยิ้ม

“ตกลง”

“ไม่ถามเหตุผลหรือ?”

“ไม่”

เขาพับแผนที่

“เจ้าบอกว่าจะไปด้วยก็พอ”

หญิงสาวมองเขาอย่างแปลกใจ

“เจ้าปล่อยให้คนอื่นตัดสินใจง่ายแบบนี้เสมอหรือ?”

“ไม่”

โนดิวตอบ

“เฉพาะคนที่เคยบอกข้าว่าอยากเลือกทางของตัวเอง”

เธอนิ่งไป

หูแมวของเธอขยับเล็กน้อย

“...จำได้ด้วยหรือ?”

“จำได้สิ”

โนดิวเริ่มเดิน

“เรื่องแบบนั้นข้าไม่ลืมหรอก”

หญิงสาวมองแผ่นหลังของเขา

ก่อนจะเดินตามไป

ระหว่างทาง

ทั้งคู่ไม่ได้เดินติดกันตลอด

บางช่วงโนดิวเดินนำ

บางช่วงหญิงสาวเดินนำ

และบางครั้ง...

ทั้งสองเดินอยู่ข้างกันโดยไม่พูดอะไร

ช่วงสาย

โนดิวพยายามฝึก Flame Ring ขณะเดิน

เขาเรียกเปลวไฟออกมาเพียงเล็กน้อย

เปลวไฟสีส้มลอยอยู่บนฝ่ามือ

หญิงสาวเหลือบมอง

“มันดูอ่อนมาก”

โนดิวหันขวับ

“พูดตรงเกินไปไหม?”

เธอยิ้มมุมปาก

“ข้าแค่พูดความจริง”

“นี่เรียกว่ายังควบคุมไม่เก่ง”

“แล้วเมื่อก่อนล่ะ?”

“เมื่อก่อน?”

“ไฟของเจ้าเคยเกือบเผาเจ้าตาย”

โนดิวเงียบ

“ก็จริง”

เธอหัวเราะเบา ๆ

“อย่างน้อยเจ้าก็รู้ตัว”

โนดิวดับไฟ

“หัวเราะเข้าไป”

“ข้ากำลังหัวเราะอยู่”

เขาหันมองเธอ

เป็นครั้งแรกที่เห็นรอยยิ้มของเธอชัด ๆ

โนดิวเผลอมองนานกว่าปกติ

หญิงสาวสังเกตเห็น

“มองอะไร?”

โนดิวรีบหันกลับ

“เปล่า”

“โกหก”

“ข้ากำลังดูทาง”

“ทางอยู่ข้างหน้า”

“ข้าก็ดูข้างหน้าอยู่”

เธอมองหน้าเขา

“เมื่อกี้เจ้ามองข้า”

โนดิวเงียบ

“...หูเจ้าไวเกินไปแล้ว”

เธอยิ้มอีกครั้ง

“แน่นอน”

ช่วงบ่าย

ทั้งคู่เดินผ่านลำธารเล็ก ๆ

โนดิวหยุดเติมน้ำ

หญิงสาวนั่งลงบนก้อนหินริมฝั่ง

เธอถอดรองเท้าออกแล้วจุ่มเท้าลงในน้ำเย็น

โนดิวมองอยู่ครู่หนึ่ง

“ไม่หนาวหรือ?”

“ไม่”

เธอขยับปลายเท้าเล่นน้ำ

“สบายดี”

โนดิวนั่งลงอีกฝั่ง

เขาล้างหน้า

ก่อนเงยหน้าขึ้น

หยดน้ำติดอยู่บนเส้นผม

หญิงสาวมองเขา

“ผมเจ้าเปียกหมดแล้ว”

“เดี๋ยวก็แห้ง”

“นั่งใกล้ไฟสิ”

“ถ้าใช้ไฟ เดี๋ยวหมดแรง”

เธอหลุดหัวเราะ

“เจ้ากลัวใช้ไฟขนาดนั้นเลย?”

“ข้าเรียกว่าเรียนรู้จากความผิดพลาด”

หญิงสาวหยิบผ้าผืนเล็กออกจากกระเป๋า

แล้วโยนให้เขา

“เช็ดซะ”

โนดิวรับไว้

“ของเจ้า?”

“ข้ามีอีกผืน”

เขาเช็ดผม

แล้วส่งคืน

“ขอบใจ”

หญิงสาวรับผ้ากลับ

แต่คราวนี้มือของทั้งคู่แตะกันพอดี

ทั้งสองหยุดพร้อมกัน

เงียบไปชั่วขณะ

โนดิวเป็นฝ่ายปล่อยมือก่อน

“เอ่อ...”

“อะไร?”

“ไม่มีอะไร”

หญิงสาวหันหน้าหนี

หูแมวของเธอกลับแดงขึ้นเล็กน้อย

โนดิวไม่ได้สังเกต

หรืออาจแกล้งทำเป็นไม่สังเกต

ช่วงเย็น

ทั้งคู่พบต้นไม้ใหญ่ริมหน้าผา

เหมาะสำหรับพักค้างคืน

โนดิวก่อไฟธรรมดา

หญิงสาวนั่งอยู่ข้าง ๆ

เธอมองเปลวไฟ

“โนดิว”

“หืม?”

“เจ้ากลัวไหม?”

เขาหันไปมอง

“เรื่องอะไร?”

“เรื่องแหวน”

โนดิวเงียบ

“นิดหน่อย”

เขาตอบตามจริง

“ข้าเพิ่งได้มันมาไม่นาน”

“แต่เจ้าก็ยังเดินต่อ”

“เพราะถ้ากลัวแล้วหยุด...”

โนดิวมองกองไฟ

“ข้าคงไม่ได้รู้ว่าตัวเองจะไปได้ไกลแค่ไหน”

หญิงสาวมองเขา

“ข้าคิดว่าเจ้าเปลี่ยนไป”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน”

โนดิวหัวเราะ

“ครั้งแรกเจ้ามองข้าเหมือนจะฆ่าข้าเลยนะ”

“ข้าก็ยังคิดอยู่”

“จริงเหรอ?”

เธอหันมามองเขา

แล้วหัวเราะ

“ล้อเล่น”

โนดิวส่ายหน้า

“เจ้าก็เริ่มแกล้งคนเป็นแล้วนี่”

“ข้าเรียนรู้จากเจ้า”

ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ

หลังจากนั้นความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้...

หญิงสาวขยับเข้ามานั่งใกล้กองไฟกว่าเดิม

และใกล้เขากว่าเดิมเล็กน้อย

โนดิวไม่ได้พูดอะไร

เธอเองก็ไม่ได้พูด

ทั้งสองเพียงนั่งมองเปลวไฟด้วยกัน

คืนนั้น

หญิงสาวหลับไปก่อน

โนดิวยังคงนั่งเฝ้ากองไฟ

เขาหันไปมองเธอ

ใบหน้าของเธอในยามหลับดูแตกต่างจากตอนที่ระแวดระวังตลอดเวลา

ไม่มีความกลัว

ไม่มีความระแวง

เพียงความสงบ

โนดิวหยิบผ้าคลุมของตัวเองออกมา

ค่อย ๆ คลุมให้เธอ

แต่ยังไม่ทันได้ถอยมือกลับ—

หญิงสาวก็จับข้อมือเขาไว้

โนดิวชะงัก

ดวงตาสีทองเปิดขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าทำอะไร?”

“ข้ากำลังจะคลุมผ้าให้”

เธอมองผ้าที่อยู่บนตัว

“อืม”

เธอยังจับมือเขาอยู่

โนดิวมองมือของตัวเอง

“ปล่อยมือได้แล้วมั้ง”

หญิงสาวนิ่งไป

ก่อนจะปล่อย

“ขอโทษ”

“ไม่เป็นไร”

โนดิวกำลังจะกลับไปนั่ง

แต่เธอพูดขึ้นอีกครั้ง

“โนดิว”

“ว่า?”

“ขอบใจนะ”

เขาหันกลับมา

“เรื่องอะไร?”

เธอหลับตาลงอีกครั้ง

“ที่ครั้งนี้...เจ้าไม่ถามว่าข้าจะอยู่กับเจ้านานแค่ไหน”

โนดิวมองเธอ

“เพราะมันเป็นสิทธิ์ของเจ้า”

หญิงสาวยิ้มบาง ๆ

“งั้นคืนนี้...ข้าจะอยู่”

โนดิวรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

เขารีบหันกลับไปมองกองไฟ

“อืม”

หญิงสาวค่อย ๆ หลับไป

ส่วนโนดิวก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม

แต่คืนนี้...

เขาไม่ได้รู้สึกว่ากำลังเฝ้าคนที่เดินทางร่วมทางด้วยชั่วคราว

เขากลับรู้สึกว่า...

การมีใครสักคนเดินอยู่ข้าง ๆ

อาจไม่ใช่เรื่องแย่อย่างที่เคยคิด

และบางที...

เขาอาจเริ่มชินกับมันแล้ว