ตอนที่ 10
ทางสองสาย
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 4,002 ตัวอักษร
เช้าวันรุ่งขึ้น
หมอกบางลอยอยู่เหนือผืนป่า
หลังจากการไล่ล่าเมื่อคืน ทุกคนต่างเหนื่อยล้า
กลุ่มเผ่าแมวพากันหยุดพักอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยริมลำธาร
ไม่มีเสียงนักล่า
ไม่มีเสียงอาวุธ
เหลือเพียงเสียงน้ำไหลผ่านก้อนหิน
โนดิวนั่งอยู่ใต้ต้นไม้
เขากำลังพันผ้าที่ไหล่ของตัวเอง
บาดแผลจากลูกธนูยังแสบอยู่
“เจ็บไหม?”
เสียงหนึ่งดังขึ้น
โนดิวเงยหน้า
หญิงสาวเผ่าแมวยืนอยู่ตรงหน้า
“นิดหน่อย”
เธอมองผ้าพันแผล
“เจ้าพันเอง?”
“อืม”
“พันไม่ดี”
“ข้าก็ทำดีที่สุดแล้ว”
เธอนั่งลงตรงข้าม
แล้วหยิบผ้าพันแผลจากมือเขา
“ส่งมา”
“หือ?”
“ข้าจะทำให้ใหม่”
โนดิวมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนยื่นแขนให้
เธอค่อย ๆ แกะผ้าเก่าออก
บาดแผลยังมีเลือดซึม
คิ้วของเธอขมวดเล็กน้อย
“พวกมันใช้พิษจริง ๆ”
“เจ้าดูออกได้ยังไง?”
“กลิ่น”
“กลิ่น?”
“เผ่าแมวมีประสาทสัมผัสดีกว่ามนุษย์”
โนดิวพยักหน้า
“ดีจัง”
“ตรงไหน?”
“อย่างน้อยเจ้าก็รู้ว่าข้าโดนพิษหรือเปล่า”
เธอเงียบไป
จากนั้นจึงพันแผลให้แน่นขึ้น
“เสร็จแล้ว”
“ขอบใจ”
เธอไม่ตอบ
เพียงมองไปยังอีกฝั่งของลำธาร
สีหน้าของเธอดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
โนดิวสังเกตเห็น
“มีอะไร?”
“พวกเราจะออกเดินทางวันนี้”
เขาชะงัก
“อ๋อ”
คำตอบสั้น ๆ หลุดออกจากปากเขา
หญิงสาวหันมามอง
“เจ้าไม่ถามหรือ?”
“ถามอะไร?”
“ว่าจะไปไหน”
โนดิวมองกลุ่มเผ่าแมว
“พวกเจ้าคงมีที่ที่ต้องไป”
“ใช่”
“งั้นก็ดีแล้ว”
เขายิ้ม
“ข้าก็มีที่ที่ต้องไปเหมือนกัน”
หญิงสาวนิ่งไป
“หุบเขาเอวาริน?”
โนดิวพยักหน้า
“ใช่”
เธอมองเขา
“เจ้าจะไปคนเดียว?”
“อืม”
“มันอันตราย”
“รู้”
“แล้วทำไมยังไป?”
โนดิวหยิบแผนที่ออกมา
“เพราะข้าต้องรู้ว่ากล่องนั่นต้องการให้ข้าไปทำอะไรที่นั่น”
หญิงสาวมองแผนที่
จากนั้นมองเปลวไฟเล็ก ๆ บนมือของเขา
“และแหวนอัคคี”
“ใช่”
เธอเงียบไปนาน
ก่อนพูดขึ้น
“ข้าไปกับเจ้าไม่ได้”
โนดิวไม่ได้ตอบทันที
เขารู้คำตอบนี้อยู่แล้ว
ตั้งแต่แรก
หญิงสาวยังไม่ไว้ใจมนุษย์
และเธอยังมีคนของเธอที่ต้องดูแล
“ข้าเข้าใจ”
เขาพูดในที่สุด
หญิงสาวมองเขาเหมือนคาดว่าจะเห็นความผิดหวัง
แต่กลับไม่มี
โนดิวเพียงยิ้มบาง ๆ
“เจ้าไม่จำเป็นต้องเดินทางกับข้าเพียงเพราะข้าช่วยเจ้า”
คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่ง
“ข้าไม่เคยคิดแบบนั้น”
“ดี”
โนดิวยืนขึ้น
“เพราะข้าเองก็ไม่อยากให้เจ้าฝืนใจ”
เขาสะพายกระเป๋าขึ้นหลัง
ตรวจดูมีดเก่า
ตรวจดูน้ำ
และพับแผนที่เก็บเข้าที่เดิม
ทุกอย่างเรียบร้อย
แต่กลับไม่มีใครพูดคำว่า **ลาก่อน**
---
ช่วงสาย
กลุ่มเผ่าแมวเริ่มออกเดินทางไปอีกเส้นทางหนึ่ง
โนดิวยืนอยู่บนทางแยก
ด้านหนึ่ง—
เป็นเส้นทางไปยังพื้นที่ปลอดภัยที่พวกเธอต้องการไป
อีกด้านหนึ่ง—
เป็นเส้นทางตะวันตก
มุ่งตรงสู่ **หุบเขาเอวาริน**
ทางสองสาย
กำลังพาพวกเขาไปคนละทิศทาง
หญิงสาวเดินมาหยุดตรงหน้าโนดิว
เธอไม่ได้พูดอะไร
โนดิวเองก็เช่นกัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เธอจึงถามขึ้น
“โนดิว”
“หืม?”
“ชื่อเต็มของเจ้า...คืออะไร?”
โนดิวชะงัก
เขาไม่คิดว่าเธอจะถามเรื่องนี้
“ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากรู้?”
เธอหลบสายตาเล็กน้อย
“ก็แค่...อยากรู้”
โนดิวยิ้ม
“โนดิว เอวาลอร์”
หญิงสาวทวนเบา ๆ
“โนดิว...เอวาลอร์”
“ใช่”
เธอพยักหน้า
เหมือนกำลังจดจำชื่อนั้นไว้ในใจ
โนดิวจึงถามกลับ
“แล้วเจ้าล่ะ?”
หญิงสาวนิ่ง
ดวงตาสีทองมองเขา
ก่อนจะส่ายหน้า
“ยังไม่ได้”
“ไม่เป็นไร”
โนดิวตอบง่าย ๆ
“ถ้าวันหนึ่งเจ้าอยากบอก ก็ค่อยบอก”
เธอมองเขานานกว่าครั้งไหน
“เจ้านี่...แปลกจริง ๆ”
“ข้าถูกพูดแบบนั้นบ่อย”
“ข้าไม่ได้หมายความในทางไม่ดี”
“ข้ารู้”
ลมพัดผ่าน
เส้นผมสีเงินของเธอปลิวไปตามสายลม
โนดิวกำลังจะหันหลัง
แต่เสียงของเธอดังขึ้นอีกครั้ง
“โนดิว”
“ว่า?”
“ถ้าเจ้าไปถึงหุบเขาเอวารินแล้ว...”
เธอหยุด
เหมือนกำลังลังเลว่าจะพูดต่อดีหรือไม่
“ระวังตัวด้วย”
โนดิวยิ้ม
“เจ้าก็เหมือนกัน”
“ข้าดูแลตัวเองได้”
“ข้ารู้”
เขาหันหลัง
เดินไปตามถนนอีกสาย
ก้าวแรก
ก้าวที่สอง
ก้าวที่สาม
เขาไม่ได้หันกลับไป
เพราะรู้ว่าถ้าหันกลับ—
บางทีเขาอาจไม่อยากเดินต่อ
หญิงสาวเองก็ยืนอยู่ตรงนั้น
มองแผ่นหลังของเขาค่อย ๆ ห่างออกไป
“โนดิว...เอวาลอร์”
เธอพึมพำกับตัวเอง
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้ชื่อของมนุษย์คนหนึ่ง
และเป็นครั้งแรกเช่นกัน—
ที่การจากลาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจ
---
หลายชั่วโมงต่อมา
โนดิวเดินอยู่เพียงลำพัง
เสียงของกลุ่มเผ่าแมวหายไปจากด้านหลังแล้ว
ป่าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นพื้นที่โล่ง
ภูเขาสีเทาปรากฏขึ้นบนเส้นขอบฟ้า
เขาหยิบแผนที่ออกมา
เส้นสีแดงยังคงชี้ไปข้างหน้า
**หุบเขาเอวาริน**
โนดิวมองมัน
ก่อนจะพูดกับตัวเองเบา ๆ
“ทางของข้า...เริ่มจากตรงนั้นสินะ”
เขาเก็บแผนที่
แล้วเดินต่อ
แต่ไม่รู้เลยว่า—
อีกฝั่งของป่า
หญิงสาวเผ่าแมวเองก็กำลังเดินไปตามเส้นทางของเธอ
เธอหันกลับไปมองครั้งหนึ่ง
แม้จะรู้ว่าไม่เห็นเขาแล้ว
แต่ก็ยังมอง
ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ
“เดินทางปลอดภัยนะ...โนดิว”
เธอรีบหันกลับ
เหมือนกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน
และในเวลาเดียวกัน—
บนเส้นทางสู่หุบเขาเอวาริน
โนดิวหยุดเดินชั่วครู่
เขาหันกลับไปมองด้านหลัง
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
เขายิ้มบาง ๆ
“...เจ้าก็คงปลอดภัยนะ”
จากนั้นจึงเดินต่อ
โดยไม่รู้ว่า—
ทางสองสายที่แยกพวกเขาออกจากกัน
อาจไม่ได้หมายความว่า
พวกเขาจะไม่ได้พบกันอีก
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel