ตอนที่ 5
คนที่ไม่มีใครช่วย
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 5,850 ตัวอักษร
เสียงฝีเท้าหนักดังเข้ามาใกล้
“จับมันไว้!”
โนดิวกำหมัดแน่น ขณะที่ชายร่างใหญ่สองคนกำลังเดินเข้ามาหาเขา
เขาเหลือบมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว
ด้านหน้า—ศัตรู
ด้านหลัง—กรงเหล็ก
ด้านข้าง—กองลังไม้
และเหนือศีรษะ—คบเพลิงที่แขวนอยู่กับเสาไม้
เขาไม่มีดาบดี ๆ ไม่มีเกราะ และไม่มีพลังวิเศษ
มีเพียงมีดเก่า ๆ หนึ่งเล่มที่แทบใช้ต่อสู้กับใครไม่ได้
“จบแล้วสินะ…”
โนดิวพึมพำ
ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาหาเขา
“อยู่นิ่ง ๆ!”
หมัดขนาดใหญ่พุ่งเข้ามา
โนดิวรีบก้มตัวหลบ
**ปึก!**
หมัดกระแทกเสาไม้จนสั่น
“เร็วเป็นลิงเลยนะ ไอ้เด็กนี่!”
โนดิวไม่ตอบ
เขากลิ้งตัวไปด้านข้าง ก่อนจะคว้าก้อนดินขึ้นมาปาใส่หน้าชายคนนั้น
“อ๊าก! ตา!”
“ขอโทษที!”
โนดิววิ่งทันที
แต่ยังไม่ทันไปถึงกรง—
**ฟึ่บ!**
ลูกธนูพุ่งผ่านหน้าเขาไปปักพื้น
“หยุด!”
โนดิวกัดฟัน
เขาเสียเปรียบเกินไป
พวกมันมีจำนวนมากกว่า
มีอาวุธ
มีเกราะ
และรู้จักพื้นที่แห่งนี้ดีกว่าเขา
ส่วนเขา...
เป็นเพียงนักผจญภัย F-rank ที่เพิ่งออกเดินทางได้ไม่กี่วัน
“ถ้าอย่างนั้น…”
โนดิวมองไปยังกรงเหล็ก
“ก็ไม่ต้องชนะพวกมันทั้งหมด”
เขาก้มลงหยิบก้อนหินขึ้นมา
แล้วปาไปทางกองลังด้านหลังค่าย
**โครม!**
ลังไม้ล้มลงหลายใบ
พวกโจรหันไปมองพร้อมกัน
“เสียงอะไร?!”
“ทางนั้น!”
“มีคนบุกจากอีกด้านหรือเปล่า?!”
โนดิวยิ้มเล็กน้อย
“แค่ทำให้พวกมันมองผิดที่ก็พอ”
เขารีบวิ่งเข้าไปด้านข้างของค่าย
หญิงสาวเผ่าแมวยังคงมองเขาจากในกรง
ดวงตาสีทองของเธอจับจ้องทุกการเคลื่อนไหว
แต่ไม่มีความหวังอยู่ในนั้น
มีเพียงความระแวง
“เจ้าจะทำอะไร?”
เธอถาม
โนดิวหอบหายใจ
“ช่วยเจ้าออกไป”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ
เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความสุข
“มนุษย์อย่างเจ้าจะช่วยพวกเรา?”
“ใช่”
“แล้วเจ้าต้องการอะไร?”
โนดิวชะงัก
คำถามนั้นทำให้เขานึกถึงสิ่งที่เธอถามเมื่อครู่
*เจ้าต้องการอะไร?*
เขาส่ายหน้า
“ไม่ได้ต้องการอะไร”
“โกหก”
“แล้วแต่เจ้าจะคิด”
โนดิวหยิบมีดเก่าออกมา
“แต่ถ้าเจ้าไม่อยากออกไป ข้าก็จะไปช่วยคนอื่นก่อน”
หญิงสาวเผ่าแมวเบิกตาเล็กน้อย
“...อะไรนะ?”
โนดิวไม่ได้ตอบ
เขาหันไปยังกรงข้าง ๆ
ภายในนั้นมีชายเผ่ามนุษย์หูยาวคนหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่
โนดิวรีบใช้มีดงัดแม่กุญแจ
**แกร๊ก!**
ไม่เปิด
“บ้าจริง…”
เขาลองอีกครั้ง
**แกร๊ก!**
ครั้งนี้กลไกขยับ
“อีกนิด…”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านหลัง
“มันอยู่นั่น!”
โนดิวหันกลับ
ชายสองคนกำลังวิ่งเข้ามา
“แย่แล้ว”
เขาเตะประตูกรงสุดแรง
**ปัง!**
ประตูเปิดออก
“หนีไป!”
นักโทษมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“ไป!”
ชายคนนั้นรีบวิ่งออกไป
“จับมัน!”
โนดิวหันกลับมา
ชายคนหนึ่งฟาดกระบองใส่เขา
**ปึก!**
“อึก!”
ความเจ็บแล่นผ่านไหล่
โนดิวล้มลงกับพื้น
“ฮ่า ๆ! ไอ้เด็กโง่!”
กระบองถูกยกขึ้นอีกครั้ง
แต่ก่อนที่มันจะฟาดลง—
โนดิวคว้าทรายขึ้นมาจากพื้นแล้วสาดใส่หน้า
“อ๊าก!”
เขารีบกลิ้งหลบ
“ได้ผลด้วย…”
โนดิวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
เขามองไปรอบ ๆ
นักโทษบางคนเริ่มขยับตัว
บางคนกำลังมองหาโอกาส
บางคนยังไม่กล้าขยับ
เพราะกลัว
กลัวว่าถ้าหนีแล้วจะถูกฆ่า
โนดิวเข้าใจความรู้สึกนั้นดี
เพราะตลอดชีวิตของเขาเอง—
เขาก็เคยเป็นคนที่ไม่มีใครช่วย
“ฟังนะ!”
โนดิวตะโกน
นักโทษหลายคนหันมามอง
“ถ้าพวกเจ้ามีโอกาสหนี ก็หนีซะ!”
“แต่อย่าแย่งกัน!”
“อย่าวิ่งไปทางประตูใหญ่ พวกมันจะจับได้!”
ชายเผ่ามนุษย์หูยาวที่เพิ่งถูกปล่อยถาม
“แล้วเราจะไปทางไหน?”
โนดิวชี้ไปทางด้านหลังค่าย
“ป่า!”
“แต่ตรงนั้นมีพวกมันอยู่!”
“มีแค่สองคน!”
โนดิวชี้ไปอีกทาง
“พวกเจ้าสามคนไปทางซ้าย!”
“อีกสองคนรอจังหวะแล้ววิ่งไปทางขวา!”
เขาเริ่มใช้ทุกอย่างรอบตัว
กองลัง
เชือก
ตะเกียง
ก้อนหิน
แม้แต่เสียงของเขาเอง
ทุกอย่างกลายเป็นอาวุธได้
ไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่งกว่า
แค่ต้องคิดเร็วกว่าศัตรู
**ฉัวะ!**
มีดของโนดิวตัดเชือกที่ผูกลังสินค้า
ลังหนักตกลงขวางทาง
**โครม!**
“ทางนี้!”
นักโทษกลุ่มหนึ่งรีบวิ่งออกไป
“หยุดพวกมัน!”
โจรหลายคนวิ่งตาม
แต่ทันใดนั้น—
**เพล้ง!**
ตะเกียงถูกขว้างลงพื้น
น้ำมันกระจาย
เปลวไฟลุกขึ้นทันที
“ไฟไหม้!”
“ดับไฟ!”
“น้ำ! เอาน้ำมา!”
ความวุ่นวายเกิดขึ้นในพริบตา
โนดิววิ่งกลับไปที่กรง
กรงของหญิงสาวเผ่าแมวยังอยู่ตรงนั้น
เธอยังคงนั่งนิ่ง
มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา
“เจ้าปล่อยคนอื่นไปแล้ว”
“ใช่”
“ทั้งที่พวกเขาไม่ได้ช่วยเจ้า?”
“พวกเขาไม่จำเป็นต้องช่วยข้า”
“แล้วทำไม?”
โนดิวมองเธอ
“เพราะพวกเขาถูกขัง”
เขายื่นมือไปที่แม่กุญแจ
“แค่นั้นก็พอแล้ว”
หญิงสาวเผ่าแมวเงียบไป
แกร๊ก—
แม่กุญแจเริ่มคลาย
แต่แล้ว—
**ปึก!**
กระบองฟาดเข้าที่หลังของโนดิว
“อึก!”
เขาล้มคว่ำลงกับพื้น
เลือดไหลจากมุมปาก
ชายร่างใหญ่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ไอ้เด็กเวร!”
เขายกกระบองขึ้นอีกครั้ง
หญิงสาวเผ่าแมวเบิกตากว้าง
“หลบ!”
โนดิวกลิ้งตัวหลบ
**ปัง!**
กระบองกระแทกพื้นจนดินกระจาย
โนดิวพยายามลุกขึ้น
แต่ขาข้างหนึ่งกลับสั่นจนแทบยืนไม่อยู่
“เจ็บชะมัด…”
ชายคนนั้นพุ่งเข้ามาอีกครั้ง
โนดิวมองไปรอบตัว
แล้วเห็นเชือกเส้นหนึ่งตกอยู่บนพื้น
เขาคว้ามันขึ้นมา
รอ
รอจนชายคนนั้นเข้ามาใกล้
แล้วดึงสุดแรง
**ตึง!**
เชือกพันเข้ากับข้อเท้าของชายคนนั้น
“อะไร—”
ชายร่างใหญ่เสียหลัก
**โครม!**
ร่างของเขาล้มลง
โนดิวรีบคว้ากุญแจจากเอวของชายคนนั้น
แล้ววิ่งกลับไปที่กรง
**แกร๊ก**
ประตูเปิดออก
หญิงสาวเผ่าแมวเงยหน้ามองเขา
โนดิวยื่นมือออกไป
“ไปกันเถอะ”
เธอมองมือนั้น
แต่ไม่จับ
“ข้าไม่เชื่อเจ้า”
โนดิวถอนหายใจ
“ก็ไม่เป็นไร”
เขาหันหลังให้เธอ
“แต่อยู่ที่นี่ต่อก็แล้วกัน”
หญิงสาวชะงัก
โนดิวเดินออกไปสองก้าว
แล้วหันกลับมา
“ข้าจะไปช่วยคนอื่น”
ดวงตาสีทองของเธอสั่นไหวเล็กน้อย
เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นมนุษย์คนหนึ่งเปิดกรงให้เธอ—
โดยไม่ได้เรียกร้องอะไรตอบแทน
แต่ก่อนที่เธอจะตัดสินใจ—
**ฉึก!**
ลูกธนูพุ่งเข้ามา
โนดิวหันกลับไป
ช้าเกินไป
ลูกธนูเฉี่ยวเข้าที่สีข้าง
เลือดไหลออกทันที
“อึก!”
เขาทรุดลงกับพื้น
หญิงสาวเผ่าแมวเบิกตากว้าง
“เจ้า...”
ชายกลุ่มหนึ่งกำลังเข้ามา
“มันยังไม่ตาย!”
“ฆ่ามัน!”
โนดิวใช้มือกดแผล
เลือดเปื้อนนิ้ว
ร่างกายเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เขาแทบไม่มีแรงเหลือแล้ว
แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น—
เขาเห็นกรงอื่น ๆ
ยังมีคนอยู่ข้างใน
เด็กคนหนึ่งกำลังร้องไห้
ชายชราคนหนึ่งกำลังพยายามยกโซ่ขึ้น
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังมองเขาด้วยสายตาสิ้นหวัง
โนดิวกัดฟัน
“ยัง...”
เขาพยายามยันพื้น
“ยังเหลืออีก…”
เขาพยายามลุก
แต่ล้มลงอีกครั้ง
**ตุบ**
หญิงสาวเผ่าแมวมองเขานิ่ง ๆ
“ทำไม…”
เธอพึมพำ
“ทำไมเจ้าถึงยังพยายาม?”
โนดิวไม่ตอบ
เขาเพียงกำหมัดแน่น
แล้วพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง
ขาสั่น
เลือดไหล
สายตาพร่ามัว
แต่เขายังฝืนยืน
ชายที่ถือกระบองมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง?”
โนดิวเงยหน้า
ริมฝีปากมีเลือดติดอยู่
แต่เขากลับยิ้มบาง ๆ
“อาจจะ…”
เขาก้าวไปข้างหน้า
“แต่ข้ายังไม่ยอมแพ้”
หญิงสาวเผ่าแมวมองแผ่นหลังของเขา
มนุษย์คนหนึ่งที่ไม่มีพลัง
ไม่มีพวกพ้อง
ไม่มีใครมาช่วย
กำลังยืนอยู่ตรงหน้ากรงของพวกเธอ
เพียงคนเดียว
และยังเลือกที่จะลุกขึ้น
อีกครั้ง
**ตึก**
โนดิวก้าวออกไป
**ตึก**
อีกก้าวหนึ่ง
หญิงสาวเผ่าแมวกำมือแน่น
ดวงตาสีทองของเธอไม่อาจละจากเขาได้
เป็นครั้งแรก...
ที่ความไม่เชื่อเริ่มสั่นคลอน
และสิ่งที่เข้ามาแทนที่—
ไม่ใช่ความไว้ใจ
แต่เป็นคำถาม
**“มนุษย์คนนี้...เป็นใครกันแน่?”**
โนดิวกำมีดเก่าแน่น
ตรงหน้าเขายังมีศัตรูอีกหลายคน
เลือดยังคงไหลจากบาดแผล
แต่เขากลับ—
**ลุกขึ้นอีกครั้ง**
และหญิงสาวเผ่าแมวก็ได้เห็นภาพนั้นกับตาของตัวเอง
ภาพของชายที่ไม่มีใครช่วย...
กำลังเลือกที่จะช่วยคนอื่น
ทั้งที่ตัวเขาเอง—
แทบจะยืนไม่ไหวแล้ว
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel