ตอนที่ 13
ผู้พิทักษ์เปลวเพลิง
ชาลี · 6 ต.ค. 69 · 6,900 ตัวอักษร
เสียงหัวใจยังคงดังอยู่หลังประตูสีดำ
ตุบ... ตุบ... ตุบ...
โนดิวยืนนิ่งอยู่หน้าประตูทั้งสองบาน
ด้านหนึ่งคือประตูสีแดงที่แตกร้าวไปตามกาลเวลา
อีกด้านคือประตูสีดำที่ไม่มีร่องรอยของความเก่าเลยแม้แต่น้อย
และตรงกลางระหว่างทั้งสอง...
มีเพียงเขา
เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ บนฝ่ามือสั่นไหวอย่างไม่มั่นคง
โนดิวมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะกำหมัด
“ข้ายังไม่เลือก”
เขาพูดกับความมืด
ไม่มีเสียงตอบ
มีเพียงเสียงหัวใจที่ยังคงดังเป็นจังหวะ
ตุบ...
ตุบ...
ตุบ...
โนดิวค่อย ๆ ถอยมือออกจากประตูสีดำ
ทันใดนั้น—
แสงสีแดงก็ปรากฏขึ้นบนพื้น
เส้นแสงวิ่งจากใต้เท้าของเขาไปตามผนัง ก่อนจะล้อมรอบห้องเป็นวงกลม
รูปสัญลักษณ์ของเปลวเพลิงโบราณปรากฏขึ้นทีละจุด
หนึ่ง...
สอง...
สาม...
จนเต็มทั้งห้อง
เปลวไฟสีแดงเล็ก ๆ ลอยขึ้นจากพื้นโดยไม่มีเชื้อเพลิง
โนดิวถอยหลังหนึ่งก้าว
“นี่มัน...”
ครืน!
ประตูสีแดงเปิดออก
แต่ด้านหลังไม่ได้เป็นทางเดิน
มันเป็นห้องกว้างขนาดมหึมา
ภายในมืดสนิท
โนดิวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเดินเข้าไป
ทันทีที่เขาก้าวข้ามธรณีประตู—
ประตูก็ปิดลงด้านหลัง
ปัง!
โนดิวหันกลับ
“เดี๋ยว!”
เขารีบลองผลักประตู
ไม่ขยับ
ใช้แรงมากขึ้น
ก็ยังไม่ขยับ
เปลวไฟสีส้มบนมือของเขาลุกขึ้นทันที
เขาจ้องมัน
ก่อนจะถอนหายใจ
“อย่าบอกนะว่าต้องสู้กันอีกแล้ว...”
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากกลางห้อง
“หากเจ้าคิดว่าการผ่านประตูนี้จำเป็นต้องใช้กำลัง...”
เสียงนั้นไม่ได้ดัง
แต่กลับสะท้อนทั่วทั้งห้อง
“...เจ้าก็ยังไม่เข้าใจสิ่งที่เจ้ากำลังตามหา”
โนดิวชะงัก
จากความมืดตรงหน้า มีบางอย่างกำลังเดินเข้ามา
เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นช้า ๆ
ตึก...
ตึก...
ตึก...
ร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นจากเงามืด
มันสวมเกราะหินสีดำเก่าแก่
ตามรอยต่อของเกราะมีแสงสีแดงไหลอยู่ราวกับเลือด
ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยหน้ากากหิน
กลางหน้ากากมีเพียงดวงตาสีแดงสองดวง
ในมือของมันไม่มีดาบ
ไม่มีหอก
ไม่มีอาวุธใด ๆ
มีเพียงไม้เท้าหินเก่า ๆ หนึ่งอัน
มันหยุดห่างจากโนดิวหลายเมตร
“เจ้าเป็นใคร?”
โนดิวถาม
ร่างนั้นนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“ข้าคือผู้พิทักษ์เปลวเพลิง”
โนดิวมองไปรอบห้อง
“แล้วเจ้าจะฆ่าข้าหรือ?”
“ไม่”
คำตอบนั้นทำให้เขาขมวดคิ้ว
“งั้นจะให้ข้าสู้กับเจ้า?”
“ไม่”
“ทดสอบ?”
ผู้พิทักษ์เงียบไป
ก่อนพยักหน้า
“ใช่”
โนดิวถอนหายใจเบา ๆ
“อย่างน้อยก็ตรงไปตรงมา”
ผู้พิทักษ์ยกไม้เท้าขึ้น
พื้นหินด้านหน้าแยกออก
แสงสีแดงพุ่งขึ้นจากรอยแยก ก่อนกลายเป็นภาพของเปลวเพลิงจำนวนมาก
ภาพของนักรบ
ภาพของกษัตริย์
ภาพของนักเวท
ภาพของผู้คนมากมายที่ถือเปลวไฟไว้ในมือ
บางคนใช้มันเพื่อปกป้อง
บางคนใช้มันเพื่อทำลาย
บางคนใช้มันเพื่อครอบครองผู้อื่น
ภาพทั้งหมดค่อย ๆ จางหาย
เหลือเพียงภาพหนึ่ง
เด็กคนหนึ่งยืนอยู่กลางเมืองที่กำลังถูกไฟไหม้
เขาถือเปลวไฟไว้ในมือ
แต่ไม่มีใครอยู่ข้างเขา
โนดิวมองภาพนั้นเงียบ ๆ
ผู้พิทักษ์ถาม
“เจ้าตามหาแหวนอัคคีเพราะเหตุใด?”
โนดิวไม่ได้ตอบทันที
เขานึกถึงกล่องไม้
นึกถึงแผนที่
นึกถึงคืนที่เขาตัดสินใจออกจากเอวาลอร์
นึกถึงเสียงหัวเราะของคนในเมือง
ไอ้หนูท่อ
เขานึกถึงทุกครั้งที่ถูกมองว่าไม่มีค่า
ก่อนจะตอบ
“ข้าอยากรู้ว่ามันคืออะไร”
ผู้พิทักษ์ไม่ตอบ
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไป
คราวนี้เป็นภาพของเอวาลอร์
เมืองที่เขาจากมา
ถนนหิน
บ้านหลังเล็ก
ตรอกแคบ
ผู้คนที่เดินผ่านเขาโดยไม่แม้แต่จะมอง
ภาพหนึ่งหยุดอยู่ตรงหน้าของเขา
เด็กหนุ่มหลายคนหัวเราะใส่เขา
ไอ้หนูท่อ
คำที่เขาเคยได้ยินนับครั้งไม่ถ้วน
โนดิวกำมือแน่น
ผู้พิทักษ์ถามอีกครั้ง
“หากแหวนอัคคีมอบพลังให้เจ้า...เจ้าจะกลับไปที่เมืองนั้นหรือไม่?”
โนดิวเงียบ
“เพื่อพิสูจน์ว่าพวกเขาคิดผิด?”
เขายังไม่ตอบ
“เพื่อให้ทุกคนยอมรับ?”
เงียบ
“เพื่อให้คนที่เคยดูถูกเจ้าคุกเข่า?”
โนดิวหลับตา
คำตอบแรกที่อยากพูดคือ...
ใช่
แต่คำพูดนั้นกลับติดอยู่ในลำคอ
เพราะเขารู้ว่ามันไม่ใช่ทั้งหมด
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง
คราวนี้เป็นกรงเหล็ก
มีผู้คนอยู่ข้างใน
เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ถูกขังรวมกัน
เสียงโซ่ดังขึ้น
โนดิวเห็นภาพตัวเองในป่านั้น
เห็นมือของตัวเองที่กำลังพยายามเปิดกรง
เห็นเปลวไฟเล็ก ๆ ที่ยังควบคุมไม่ได้
เห็นตัวเองล้มลง
แล้วลุกขึ้นอีกครั้ง
ผู้พิทักษ์ถาม
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงช่วยพวกเขา?”
โนดิวมองภาพตัวเอง
เขาตอบโดยไม่ต้องคิดนาน
“เพราะพวกเขาถูกขัง”
“แล้ว?”
“ข้าไม่ชอบเห็นคนถูกขัง”
“แล้ว?”
โนดิวขมวดคิ้ว
“แค่นั้น”
ผู้พิทักษ์นิ่งไป
“ไม่มีรางวัล?”
“ไม่มี”
“ไม่มีชื่อเสียง?”
“ไม่มี”
“ไม่มีใครจดจำ?”
โนดิวมองภาพตรงหน้า
ก่อนพูดเบา ๆ
“ก็ไม่เป็นไร”
ห้องทั้งห้องเงียบลง
ผู้พิทักษ์ลดไม้เท้าลง
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคำตอบของเจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ไม่”
“มันหมายความว่า...”
ดวงตาสีแดงใต้หน้ากากสว่างขึ้น
“เจ้ากำลังตามหาเปลวเพลิงด้วยเหตุผลที่ยังไม่สมบูรณ์”
โนดิวขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอะไร?”
“เจ้าต้องการพลัง”
“ใช่”
“เจ้าต้องการคำตอบ”
“ใช่”
“และส่วนหนึ่งของเจ้ายังต้องการพิสูจน์ตัวเอง”
โนดิวเงียบ
เขาปฏิเสธไม่ได้
ผู้พิทักษ์เดินผ่านเขาไป
“นั่นไม่ใช่สิ่งผิด”
มันหยุดอยู่กลางห้อง
“สิ่งที่ข้าทดสอบ...ไม่ใช่ความบริสุทธิ์ของเจ้า”
พื้นห้องสั่นเบา ๆ
“แต่คือความตั้งใจของเจ้า”
ทันใดนั้น แสงสีแดงทั้งหมดก็ดับลง
ความมืดเข้าปกคลุม
โนดิวมองไม่เห็นอะไรเลย
แล้วเสียงของผู้พิทักษ์ก็ดังขึ้น
“เจ้ามีทางเลือกสามทาง”
เสียงหนึ่งดังขึ้นทางซ้าย
กริ๊ง...
เหรียญทองจำนวนมากตกลงบนพื้น
เสียงที่สองดังขึ้นทางขวา
ครืน...
ประตูบานหนึ่งเปิดออก เผยให้เห็นแสงสว่างและภาพของเมืองเอวาลอร์
ส่วนตรงกลาง...
มีเพียงทางเดินมืด ๆ
ไม่มีทอง
ไม่มีชื่อเสียง
ไม่มีสิ่งใดรออยู่
ผู้พิทักษ์กล่าว
“ทางแรก เจ้าจะได้ทรัพย์สินมากพอที่จะไม่ต้องเป็นหนูท่ออีกต่อไป”
“ทางที่สอง เจ้าจะได้กลับไปยังเมืองของเจ้า พร้อมพลังที่จะทำให้ผู้คนที่เคยหัวเราะเจ้าต้องยอมรับ”
“ส่วนทางที่สาม...”
โนดิวมองทางเดินมืด
“เจ้าจะไม่ได้อะไรเลย”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“แต่เจ้าจะยังคงเดินต่อไปตามสิ่งที่เจ้าเชื่อว่าควรทำ”
โนดิวยืนอยู่ตรงกลาง
ไม่มีใครบังคับให้เลือก
ไม่มีศัตรูให้ต่อสู้
ไม่มีสัตว์ประหลาดให้ฆ่า
มีเพียงตัวเขาเอง
เขามองเหรียญทอง
แล้วมองเอวาลอร์
ภาพบ้านเก่าของเขาปรากฏอยู่ในระยะไกล
บ้านหลังเล็กใต้พื้นไม้ที่ซ่อนกล่องปริศนาเอาไว้
ที่นั่นเคยเป็นทุกอย่างของเขา
แต่ตอนนี้...
เขาไม่จำเป็นต้องกลับไปเพื่อพิสูจน์อะไรอีกแล้ว
โนดิวหันหลังให้กับเมือง
เดินไปทางที่สาม
ทีละก้าว
ไม่มีเสียงใดเกิดขึ้น
ไม่มีแสงตอบรับ
เขายังคงเดินต่อ
จนกระทั่ง—
เสียงของผู้พิทักษ์ดังขึ้นจากด้านหลัง
“เหตุใดเจ้าจึงไม่เลือกพลัง?”
โนดิวหยุด
เขาหันกลับไปเล็กน้อย
“ข้ายังต้องการมันอยู่”
“แล้วเหตุใดจึงไม่เลือก?”
โนดิวมองเปลวไฟเล็ก ๆ บนฝ่ามือ
มันยังคงสั่นไหว
ยังอ่อนแอ
ยังควบคุมไม่ได้
แต่เป็นเปลวไฟของเขาเอง
“เพราะถ้าข้าต้องเลือกพลังที่ทำให้ข้ากลายเป็นคนที่ข้าไม่อยากเป็น...”
เขากำมือ
“ต่อให้ได้มันมา ข้าก็ไม่ได้อะไรอยู่ดี”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง
จากนั้น—
ตึง!
เสียงบางอย่างดังขึ้นจากด้านหน้า
พื้นหินแยกออก
เปลวไฟสีส้มจำนวนมากลอยขึ้นรอบตัวโนดิว
แต่ครั้งนี้...
มันไม่ลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง
เปลวไฟแต่ละดวงค่อย ๆ ลอยเข้าหากัน
รวมเป็นวงกลม
ผู้พิทักษ์ยืนมองอยู่ไกล ๆ
“ผ่านแล้ว”
โนดิวหันกลับ
“ง่ายแค่นี้?”
“ไม่”
ผู้พิทักษ์ตอบ
“สิ่งที่เจ้าเพิ่งทำ...เป็นสิ่งที่นักรบจำนวนมากทำไม่ได้ แม้จะถือดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก”
โนดิวมองเขา
“เพราะอะไร?”
ผู้พิทักษ์ไม่ได้ตอบทันที
เขาค่อย ๆ ถอดหน้ากากหินออก
ใต้หน้ากากไม่ใช่ใบหน้าของมนุษย์
แต่เป็นใบหน้าที่เหมือนถูกสร้างจากเถ้าถ่านและหินโบราณ
ดวงตาสีแดงยังคงส่องประกาย
“เพราะคนส่วนใหญ่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร...”
เขาหยุด
“แต่ไม่รู้ว่าตัวเองยอมเสียอะไรเพื่อมัน”
โนดิวเงียบ
ผู้พิทักษ์หันไปทางด้านหลัง
กำแพงหินค่อย ๆ เปิดออก
เผยให้เห็นทางเดินใหม่
ลึกลงไปในภูเขา
และที่ปลายทางนั้น...
มีแสงสีส้มอ่อนกำลังส่องอยู่
โนดิวมองมัน
หัวใจเต้นแรงขึ้น
เขารู้สึกได้ทันทีว่า...
สิ่งที่อยู่ตรงนั้นแตกต่างจากทุกสิ่งที่เขาเคยพบ
ผู้พิทักษ์พูดเป็นครั้งสุดท้าย
“จงไปเถิด ผู้ที่ยังไม่มีสิทธิ์เรียกตนเองว่าผู้ถือเปลวเพลิง”
โนดิวก้าวเข้าไป
แต่ก่อนจะเดินผ่าน เขาหยุดและถาม
“แล้วถ้าข้าไม่อยากเป็นผู้ถือเปลวเพลิงล่ะ?”
ผู้พิทักษ์มองเขา
เป็นครั้งแรกที่ดวงตาสีแดงนั้นดูคล้ายกับกำลังยิ้ม
“นั่นแหละ...คือเหตุผลที่เจ้าผ่านการทดสอบ”
โนดิวเดินต่อ
ประตูหินด้านหลังค่อย ๆ ปิดลง
ผู้พิทักษ์กลับไปยืนอยู่ในความมืด
ก่อนจะหันมองไปยังประตูสีดำที่ยังคงปิดสนิท
เสียงหัวใจจากด้านหลังมันดังขึ้นอีกครั้ง
ตุบ...
ตุบ...
ผู้พิทักษ์พึมพำเบา ๆ
“ผู้ที่ถูกเลือก...มาถึงแล้ว”
ความมืดกลืนทุกอย่าง
แต่ก่อนที่เสียงสุดท้ายจะหายไป—
จากหลังประตูสีดำ
มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงหัวใจ
แต่เป็นเสียงหัวเราะเบา ๆ
หึ...
หึหึ...
แล้วทุกอย่างก็เงียบลง
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี