ตอนที่ 18
คนที่กลับมา
ชาลี · 11 ต.ค. 69 · 5,386 ตัวอักษร
สามวันหลังออกจากหุบเขาเอวาริน
โนดิวยังคงเดินทางไปตามถนนสายเก่า
เส้นทางนี้มุ่งหน้าไปยังเมืองเล็ก ๆ ทางตะวันออก ซึ่งเป็นทางผ่านก่อนเข้าสู่เส้นทางหลัก
เขาไม่ได้รีบร้อน
หลังจากรู้ถึงข้อจำกัดของ Flame Ring เขาเปลี่ยนวิธีเดินทางไปมาก
ช่วงเช้าเดิน
ช่วงกลางวันพัก
ระหว่างทางฝึกควบคุมเปลวไฟเพียงเล็กน้อย
ไม่ฝืน
ไม่พยายามทำอะไรเกินกว่าที่ร่างกายรับไหว
ตอนนี้เขาสามารถเรียกเปลวไฟสีส้มออกมาได้โดยไม่ต้องใช้สมาธิมากเหมือนวันแรก
แต่ก็ยังเป็นเพียงไฟขนาดเล็ก
หากพยายามขยายมากเกินไป...
แขนจะเริ่มหนัก
หากควบคุมเป็นเวลานาน...
หัวใจจะเต้นเร็ว
โนดิวจึงยึดกฎง่าย ๆ ที่ตั้งขึ้นเอง
อย่าใช้พลังจนหมด
“อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ล้มกลางทางแล้ว”
เขาพูดกับตัวเอง
แล้วเดินต่อ
ช่วงบ่าย
โนดิวพบกระท่อมร้างอยู่ริมทาง
หลังคายังพอใช้ได้
ด้านหน้ามีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา
เขาตัดสินใจหยุดพัก
วางกระเป๋าลง แล้วหยิบขนมปังชิ้นสุดท้ายออกมา
“เหลือแค่นี้เองแฮะ...”
เขามองขนมปัง
กำลังจะกัด—
ทันใดนั้น
เสียงบางอย่างดังมาจากป่าด้านหลัง
กรอบแกรบ
โนดิวหยุดทันที
มือเลื่อนไปจับมีดสั้นที่เอว
เขาไม่เรียกเปลวไฟ
เพียงยืนนิ่งฟัง
เสียงนั้นไม่ได้มาจากสัตว์
มันเหมือนคนกำลังวิ่ง
และกำลังพยายามไม่ให้ใครได้ยิน
“ใคร?”
ไม่มีคำตอบ
โนดิวถอยออกจากหน้ากระท่อมเล็กน้อย
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
ก่อนร่างหนึ่งจะโผล่ออกมาจากแนวต้นไม้
ผมสีเงินยุ่งเล็กน้อย
เสื้อผ้ามีรอยขาด
แขนมีรอยถลอก
หูแมวสองข้างลู่ลงจากความเหนื่อยล้า
โนดิวเบิกตา
“...เจ้า?”
หญิงสาวเผ่าแมวหยุดทันที
เธอเองก็ดูตกใจไม่ต่างกัน
“โนดิว...”
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะลดมือลงจากด้ามมีด
“เจ้ากลับมาได้ยังไง?”
หญิงสาวไม่ตอบ
เธอหันกลับไปมองป่าด้านหลัง
สีหน้าเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง
โนดิวสังเกตเห็นทันที
“มีใครตามเจ้ามา?”
เธอพยักหน้า
“ใช่”
“พวกนักล่า?”
“บางคน”
เธอหยุดหายใจครู่หนึ่ง
“และพวกที่ไม่ใช่พวกเดิม”
โนดิวขมวดคิ้ว
“หมายความว่าอะไร?”
“หลังจากแยกกับเจ้า ข้าเดินทางไปทางเหนือ”
เธอพูดช้า ๆ
“ข้าคิดว่าถ้าเปลี่ยนเส้นทาง พวกมันจะตามรอยไม่ได้”
เธอกำมือแน่น
“แต่พวกมันยังหาเจอ”
โนดิวมองรอยถลอกบนแขนของเธอ
“เจ้าหนีพวกมันมานานแค่ไหน?”
“สองวัน”
คำตอบสั้น ๆ
แต่แววตาของเธอบอกมากกว่านั้น
เธอไม่ได้เพียงถูกตามหา
เธอถูกไล่ล่าอย่างต่อเนื่อง
โนดิวยื่นขนมปังที่อยู่ในมือให้
“กินก่อน”
หญิงสาวมองขนมปัง
แล้วมองเขา
“เจ้ามีแค่นั้นไม่ใช่หรือ?”
“ใช่”
“แล้วเจ้าจะกินอะไร?”
โนดิวไหวไหล่
“ค่อยหาเอา”
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนรับขนมปัง
“ขอบใจ”
โนดิวยิ้มบาง ๆ
“ครั้งนี้ไม่ต้องขอบใจขนาดนั้นก็ได้”
เธอเงยหน้ามองเขา
“ทำไม?”
“ครั้งก่อนเจ้าก็พูดแบบนี้”
โนดิวตอบ
“แต่สุดท้ายก็ยังไม่ยอมบอกชื่อข้าเลย”
หญิงสาวชะงัก
มุมปากขยับเล็กน้อย
เกือบเหมือนกำลังจะยิ้ม
แต่แล้วหูของเธอก็ขยับขึ้น
เธอหันไปทางป่า
“พวกมันมาแล้ว”
โนดิววางกระเป๋าลง
“กี่คน?”
“ไม่รู้”
“เก่งจังนะ”
เขาพูดพลางถอนหายใจ
“ข้าเพิ่งฝึกไฟจนไม่ล้มแล้วแท้ ๆ”
หญิงสาวหันมามองเขา
“ไฟ?”
โนดิวชะงัก
เขายกมือขึ้นเล็กน้อย
เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
หญิงสาวเบิกตา
“นั่น...”
“เรื่องมันยาว”
โนดิวดับไฟทันที
“ไว้ค่อยเล่า”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากแนวป่า
ครั้งนี้ชัดเจนกว่าเดิม
หลายคน
หญิงสาวกำมือแน่น
“พวกมันจะจับข้าไปอีก”
โนดิวมองเธอ
“แล้วเจ้าหนีมาหาข้าทำไม?”
เธอไม่ตอบทันที
ดวงตาสีทองสบตาเขา
“เพราะข้าคิดถึงคำพูดของเจ้า”
“คำพูดอะไร?”
“เจ้าเคยบอกว่า...”
เธอพูดเบา ๆ
“ถ้าข้าอยากไปทางไหน ข้าก็เลือกเองได้”
โนดิวเงียบ
“ครั้งนั้นข้าเลือกเดินจากเจ้าไป”
เธอก้มมองมือของตัวเอง
“แต่ครั้งนี้...”
เธอเงยหน้าขึ้น
“ข้าเลือกกลับมา”
คำพูดนั้นทำให้โนดิวไม่รู้จะตอบอะไร
เขาเคยคิดว่าการที่เธอเดินจากไปในวันนั้นคือสิ่งที่ถูกต้อง
เขาไม่เคยคิดจะตามหา
ไม่เคยคิดจะบังคับให้เธอกลับมา
เพราะเขาเคารพการตัดสินใจของเธอ
แต่ตอนนี้...
เธอเป็นคนกลับมาหาเขาเอง
โนดิวยิ้ม
“งั้นก็ดี”
เขาหยิบมีดขึ้นมา
“เพราะคราวนี้ข้าจะไม่ถามว่าเจ้าจะไปไหน”
หญิงสาวมองเขา
“แล้วเจ้าจะถามอะไร?”
“จะให้ข้าช่วยยังไง”
เธอนิ่งไป
ก่อนตอบ
“ช่วยให้ข้ารอด”
โนดิวพยักหน้า
“ตกลง”
เสียงลูกธนูพุ่งผ่านหน้ากระท่อม
ปักลงบนเสาไม้
ทั้งคู่ก้มลงพร้อมกัน
โนดิวมองทิศทางของลูกธนู
“ด้านตะวันตก”
หญิงสาวพยักหน้า
“อีกด้านมีสองคน”
“เจ้ามองเห็นได้?”
“ได้ยินเสียง”
โนดิวยิ้ม
“ดี”
เขามองพื้นที่รอบตัว
กระท่อม
ต้นไม้
เนินดิน
ทางลาด
ไม่มีทางสู้ตรง ๆ
และเขาก็ไม่มีพลังมากพอจะทำแบบนั้นอยู่แล้ว
“เราจะไม่สู้กับทุกคน”
หญิงสาวมองเขา
“แล้วทำอย่างไร?”
โนดิวชี้ไปยังเนินด้านหลัง
“ทำให้พวกมันคิดว่าเราหนีไปทางนั้น”
ทั้งคู่เคลื่อนตัวออกจากกระท่อม
หญิงสาวใช้ความเร็วและความคล่องตัวของเธอทิ้งร่องรอยปลอมไว้ตามทาง
โนดิวหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา ทำลายกิ่งไม้บางส่วนให้เหมือนมีคนเพิ่งผ่าน
จากนั้นเขาใช้เปลวไฟเพียงเล็กน้อยเผาหญ้าบริเวณหนึ่ง
ไม่ใช่เพื่อโจมตี
แต่เพื่อสร้างควัน
กลุ่มนักล่าที่อยู่ในป่ามองเห็นควันทันที
เสียงตะโกนดังขึ้น
“มันหนีไปทางนั้น!”
เสียงฝีเท้าหลายคู่เคลื่อนออกจากพื้นที่
โนดิวกับหญิงสาวกลับวิ่งไปอีกทิศหนึ่ง
จนกระทั่งทั้งคู่พ้นจากบริเวณนั้น
เมื่อพระอาทิตย์ตก
ทั้งสองหยุดอยู่ในถ้ำเล็ก ๆ บนเนิน
หญิงสาวนั่งพิงผนัง
โนดิวนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“เจ้าดูไม่เหมือนเดิม”
เธอพูดขึ้น
“ข้า?”
“ใช่”
เธอมองมือของเขา
“ครั้งก่อนเจ้ามีไฟ แต่ควบคุมไม่ได้”
โนดิวหัวเราะ
“ตอนนี้ก็ยังควบคุมไม่ได้ดีนัก”
“แต่เจ้ารู้ว่าตอนไหนควรใช้”
โนดิวพยักหน้า
“ข้าเพิ่งเรียนรู้ว่าถ้าใช้มากเกินไป ข้าจะหมดแรงก่อนศัตรู”
หญิงสาวมองเขาอย่างสนใจ
“แล้วเจ้ายังจะใช้มัน?”
“แน่นอน”
“ทำไม?”
โนดิวมองฝ่ามือตัวเอง
เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
“เพราะมันเป็นพลังของข้า”
เขาหยุด
“แต่ข้าไม่อยากให้มันเป็นทุกอย่างของข้า”
หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนถาม
“เจ้าตามหาอะไรอยู่กันแน่?”
โนดิวเงียบไป
“แหวนอัคคี”
เธอเบิกตา
“เจ้าหาเจอแล้ว?”
โนดิวพยักหน้า
“อยู่ในตัวข้า”
หญิงสาวมองเขาอย่างตกใจ
แต่ไม่ได้ถามต่อทันที
เธอเพียงพูดว่า
“ดูเหมือนข้าจะพลาดอะไรไปเยอะ”
โนดิวยิ้ม
“ถ้าอยากรู้...”
เขามองเธอ
“คราวนี้อยู่ฟังจนจบสิ”
หญิงสาวหลบสายตาเล็กน้อย
“ก็ได้”
เป็นคำตอบสั้น ๆ
แต่สำหรับโนดิว...
มันมีความหมายมากกว่านั้น
ครั้งแรกที่พบกัน เธอถูกขังอยู่ในกรง
ครั้งที่สอง เธอเลือกเดินจากเขาไป
และครั้งนี้...
เธอเป็นคนเลือกเดินกลับมาเอง
โนดิวไม่รู้ว่าเส้นทางต่อจากนี้จะพาพวกเขาไปที่ใด
แต่เขารู้เรื่องหนึ่ง
อย่างน้อยครั้งนี้...
เขาไม่ได้เดินเพียงลำพังอีกแล้ว
หญิงสาวเผ่าแมวหลับตาลงพักผ่อน
ก่อนจะพูดเบา ๆ โดยไม่ได้มองเขา
“โนดิว”
“หืม?”
“คราวนี้...อย่าหายไปก่อนข้าล่ะ”
โนดิวนิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
“เจ้าต่างหากที่เป็นคนเดินจากไป”
หูแมวของเธอกระดิก
แล้วเสียงหัวเราะเบา ๆ ก็ดังขึ้นในถ้ำ
เป็นครั้งแรกที่โนดิวได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ
โดยไม่มีความกลัวปะปนอยู่ในนั้น
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี