หุบเขาเอวาริน

อากาศร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

ยิ่งเดินลึกเข้าไปทางตะวันตก โนดิวก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

ไม่มีเสียงนก

ไม่มีเสียงแมลง

แม้แต่ลมยังพัดเบากว่าปกติ

พื้นดินใต้เท้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีน้ำตาลเป็นสีเทา

ก่อนจะกลายเป็นสีดำ

โนดิวหยุดเดิน

มองไปยังภูเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

ภูเขาหลายลูกเรียงตัวกันเป็นแนวยาว

บางลูกมีควันสีเทาลอยออกมาจากยอด

“ที่นี่สินะ...”

เขาหยิบแผนที่ออกมา

เส้นสีแดงพาดตรงเข้าสู่หุบเขาระหว่างภูเขาสองลูก

ด้านข้างมีสัญลักษณ์วงแหวนล้อมด้วยเปลวไฟ

หุบเขาเอวาริน

โนดิวกลืนน้ำลาย

“ดูไม่เหมือนสถานที่ท่องเที่ยวเลยแฮะ”

ไม่มีเสียงตอบ

แน่นอนว่าไม่มีใครอยู่ข้างเขา

เขาเป็นคนเลือกเดินทางต่อเพียงลำพัง

แต่จู่ ๆ ความทรงจำหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

ดวงตาสีทอง

เส้นผมสีเงิน

เสียงของหญิงสาวคนนั้น

“ระวังตัวด้วย”

โนดิวยิ้มบาง ๆ

“เจ้าก็พูดง่ายสิ...”

เขาเก็บแผนที่

“ข้าจะพยายามแล้วกัน”

จากนั้นจึงก้าวเข้าสู่หุบเขา

ยิ่งเข้าไปลึก อุณหภูมิก็ยิ่งสูงขึ้น

หินสีดำเกลื่อนเต็มพื้น

บางก้อนมีรอยแตกร้าว และมีแสงสีแดงเรืองอยู่ข้างใน

โนดิวใช้ปลายรองเท้าเขี่ยก้อนหินก้อนหนึ่ง

ฉ่า!

ความร้อนพุ่งขึ้นมา

เขารีบชักเท้ากลับ

“ร้อนชะมัด!”

เขามองพื้นอย่างระมัดระวังมากขึ้น

บางบริเวณมีควันลอยออกจากรอยแยก

บางจุดมีของเหลวสีแดงไหลช้า ๆ ลงมาตามเนิน

“ลาวา?”

โนดิวไม่เข้าใกล้

เขาเคยเห็นไฟ

แต่ไม่เคยเห็นภูเขาที่เหมือนยังมีชีวิตอยู่แบบนี้

แผนที่ในมือเริ่มอุ่นขึ้น

โนดิวหยุด

“อีกแล้ว?”

ตราวงแหวนบนแผนที่ค่อย ๆ เปล่งแสงสีแดง

จากนั้นเส้นสีแดงก็ขยับเล็กน้อย

เหมือนกำลังชี้ทาง

โนดิวเดินตามมัน

จนกระทั่ง—

ครืนนนน...

พื้นดินสั่น

เขารีบย่อตัวลง

ก้อนหินเล็ก ๆ ร่วงลงจากหน้าผา

“เกิดอะไรขึ้น?”

เสียงคำรามดังมาจากอีกด้านของหุบเขา

ไม่ใช่เสียงของภูเขา

แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิต

กรรรรร...

โนดิวค่อย ๆ หันไป

เงาขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวอยู่หลังกลุ่มหิน

“อย่าบอกนะว่า...”

ก้อนหินก้อนหนึ่งถูกผลักออก

สัตว์ประหลาดเดินออกมา

ร่างกายของมันเหมือนถูกสร้างจากหินสีดำ

รอยแตกทั่วร่างมีแสงสีแดงส่องออกมา

เขาสองข้างคล้ายเขาของแพะ

และตรงกลางอก—

มีแกนสีแดงเต้นเป็นจังหวะ

ตุบ... ตุบ...

โนดิวถอยหลัง

“ธาตุไฟ?”

สัตว์ประหลาดเงยหน้า

ดวงตาสีแดงจ้องตรงมายังเขา

แล้วคำราม

กรรรรรรร!

“โอเค...”

โนดิวกำมีด

“ดูเหมือนข้าจะเข้ามาผิดเวลานิดหน่อย”

มันพุ่งเข้ามา

โนดิวกลิ้งหลบ

ตูม!

กำปั้นของมันกระแทกพื้น

พื้นดินแตกออกเป็นรอย

โนดิวกลิ้งไปอีกด้าน

“แรงเกินไปแล้ว!”

เขาพยายามหาทางหนี

แต่ทางด้านหลังถูกก้อนหินขนาดใหญ่ขวางไว้

สัตว์ประหลาดกำลังเดินเข้ามา

ช้า ๆ

แต่ทุกก้าวทำให้พื้นสั่น

โนดิวมองมือของตัวเอง

เปลวไฟสีส้มยังคงลุกอยู่

“ไฟของข้า...”

เขากำมือ

“น่าจะทำอะไรได้บ้างสิ”

เขายกมือขึ้น

พรึ่บ!

เปลวไฟพุ่งออกไป

กระแทกเข้ากับร่างของสัตว์ประหลาด

ตูม!

ควันลอยขึ้น

โนดิวยิ้ม

“โดนแล้ว!”

แต่เมื่อควันจาง—

สัตว์ประหลาดยังยืนอยู่

แทบไม่มีรอยแผล

มันมองเขา

จากนั้นก้มลงมองรอยไหม้เล็ก ๆ บนแขน

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

โนดิวยิ้มค้าง

“...หรือจริง ๆ แล้วมันไม่ได้เจ็บเลย?”

สัตว์ประหลาดคำราม

โนดิวหันหลังวิ่งทันที

“งั้นไม่สู้แล้ว!”

เขาวิ่งไปตามทางแคบระหว่างภูเขา

สัตว์ประหลาดตามมาติด ๆ

พื้นสั่นทุกครั้งที่มันก้าว

โนดิวเหลือบมองด้านหลัง

“เร็วเกินไปแล้ว!”

ข้างหน้าเป็นทางแยก

ซ้าย—

เป็นอุโมงค์หิน

ขวา—

เป็นพื้นที่เปิดโล่งที่มีควันสีแดงลอยอยู่

เขาเลือกซ้ายทันที

สัตว์ประหลาดพุ่งตามเข้ามา

แต่เมื่อมันเข้าใกล้ทางแคบ—

ครืน!

หินก้อนใหญ่ที่แตกร้าวอยู่ด้านบนร่วงลงมา

สัตว์ประหลาดถูกฝังครึ่งตัว

โนดิวหยุดหอบ

“โชคช่วยจริง ๆ...”

เขาหันกลับไป

แต่แทนที่จะวิ่งหนีต่อ—

เขากลับสังเกตเห็นบางอย่าง

บนผนังอุโมงค์

มีรอยสลัก

ไม่ใช่รอยธรรมชาติ

เป็นอักษรโบราณ

และตรงกลาง—

มีรูปวงแหวนล้อมด้วยเปลวไฟ

โนดิวเดินเข้าไปใกล้

หัวใจเต้นแรง

“สัญลักษณ์เดียวกับกล่อง...”

เขายื่นมือแตะผนัง

ทันใดนั้น—

วูบ!

แสงสีส้มสว่างขึ้น

เปลวไฟบนมือของโนดิวตอบสนอง

อักษรโบราณหลายบรรทัดปรากฏขึ้นบนผนัง

แต่เขาอ่านไม่ออก

“ภาษาอะไรเนี่ย...”

เขามองไปรอบ ๆ

แล้วจึงพบว่าอุโมงค์ไม่ได้เป็นเพียงอุโมงค์

ด้านในมีเสาหินจำนวนมาก

รูปปั้นที่ถูกทำลาย

กำแพงขนาดใหญ่

และถนนหินที่ทอดลึกเข้าไปในภูเขา

โนดิวค่อย ๆ เดินเข้าไป

ดวงตาเบิกกว้าง

“นี่มัน...”

เขาเดินผ่านซากเสาหิน

ผ่านรูปปั้นที่เหลือเพียงครึ่งตัว

ผ่านบ้านที่พังทลายและถูกเถ้าถ่านกลืนกิน

นี่ไม่ใช่ถ้ำ

มันคือ—

เมือง

เมืองโบราณที่ถูกซ่อนอยู่ภายในหุบเขา

และที่ใจกลางเมือง—

มีสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ตั้งอยู่

ยอดของมันหายเข้าไปในความมืด

ด้านหน้ามีประตูหินมหึมา

ตรงกลางประตูมีช่องวงกลม

ขนาดพอดีกับ—

วงแหวน

โนดิวหยิบเหรียญสีดำออกมาจากกระเป๋า

เขามองมัน

แล้วมองประตู

“อย่าบอกนะว่า...”

ทันใดนั้น—

เปลวไฟบนมือของเขาลุกขึ้นเอง

พรึ่บ!

แสงสีส้มวิ่งไปตามรอยสลักบนพื้น

จากประตู—

ไปยังเท้าของเขา

แล้วหยุดตรงหน้า

กึก

เสียงกลไกโบราณดังขึ้นจากใต้ดิน

โนดิวถอยหลังหนึ่งก้าว

ประตูหินสั่น

ครืนนนน...

ฝุ่นจำนวนมหาศาลร่วงลงมา

และในความมืดหลังประตู—

มีบางสิ่งกำลังสว่างขึ้น

ไม่ใช่สีแดง

ไม่ใช่สีส้ม

แต่เป็น—

เปลวไฟสีทอง

โนดิวยืนนิ่ง

หัวใจเต้นแรง

เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่หลังประตูคืออะไร

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอน—

เขาไม่ได้เป็นคนแรกที่เดินทางมาถึงที่นี่

และอารยธรรมแห่งนี้

อาจเคยรู้จัก—

แหวนอัคคี

มาก่อนเขานานนับพันปี

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากความมืด

เบามาก

จนแทบเหมือนเป็นเพียงเสียงกระซิบ

“ผู้ถือเปลวเพลิง...”

โนดิวชะงัก

เปลวไฟบนมือสั่นไหว

เสียงนั้นพูดต่อ

“ในที่สุด...เจ้าก็มาถึง”