เปลวไฟแรก

เสียงฝีเท้าของพ่อค้าทาสดังเข้ามาใกล้

หนึ่งคน...

สองคน...

สามคน...

มากขึ้นเรื่อย ๆ

โนดิวกำมีดเก่าแน่น

เลือดจากบาดแผลที่สีข้างยังคงไหลไม่หยุด

เขาหายใจแรง

ทุกครั้งที่สูดลมหายใจ ความเจ็บก็แล่นผ่านร่างกาย

แต่เขายังยืนอยู่

“ไอ้เด็กโง่”

ชายร่างใหญ่ที่ถือกระบองมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย

“คิดว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษหรือไง?”

โนดิวไม่ตอบ

เขาเหลือบมองไปด้านหลัง

กรงหลายกรงถูกเปิดออกแล้ว

นักโทษจำนวนหนึ่งกำลังวิ่งเข้าไปในป่า

แต่ยังมีอีกหลายคนติดอยู่

ถ้าพวกมันเข้ามาถึง—

ทุกอย่างจะจบ

“ถอยไป!”

โนดิวตะโกน

นักโทษที่กำลังลังเลรีบขยับ

“ไปทางป่า!”

“อย่าหยุด!”

พ่อค้าทาสคนหนึ่งชักดาบออกมา

“ไม่มีใครหนีไปได้!”

เขาพุ่งเข้ามา

โนดิวรีบยกมีดขึ้นรับ

เคร้ง!

แรงปะทะทำให้มือของเขาชา

ดาบของอีกฝ่ายแข็งแรงกว่าหลายเท่า

เคร้ง!

อีกครั้ง

มีดเก่าในมือโนดิวเริ่มมีรอยร้าว

“อึก…”

เขาถอยหลัง

ชายคนนั้นยิ้ม

“หมดทางแล้ว”

ดาบถูกยกขึ้นเหนือศีรษะ

โนดิวมองมัน

แล้วมองคนที่อยู่ด้านหลัง

เขากัดฟัน

ยังไม่ได้...

ยังให้ทุกคนหนีไม่หมด

ดาบฟาดลงมา

ฟึ่บ!

โนดิวเบี่ยงตัวหลบ

คมดาบเฉือนแขนจนเลือดไหล

เขาทรุดลงกับพื้น

“ลุกขึ้นสิ!”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“ไหนล่ะวีรบุรุษของพวกทาส?”

โนดิวพยายามยันพื้น

แต่แขนแทบไม่มีแรง

มืออีกข้างของเขาเผลอแตะเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

และสัมผัสบางอย่าง

เย็น...

แข็ง...

กลม...

เหรียญดำ

เหรียญที่เขาพบในกล่องไม้

เหรียญที่พาเขาออกจากเอวาลอร์

โนดิวกำมันไว้โดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น—

วูบ

แสงสีแดงปรากฏขึ้นบนแผนที่ในกระเป๋าของเขา

โนดิวชะงัก

“อะไร...?”

เขารีบดึงแผนที่ออกมา

เส้นสีแดงบนแผนที่กำลังเรืองแสง

ตำแหน่งที่เคยชี้ไปยังหุบเขาเอวารินกำลังส่องประกาย

และตรงสัญลักษณ์รูปเปลวไฟ—

มีแสงสีแดงไหลออกมา

เหมือนกับว่าแผนที่กำลังตอบสนองต่อบางสิ่ง

โนดิวมองเหรียญในมือ

มันกำลังร้อนขึ้น

“เดี๋ยวนะ…”

ฟู่...

ควันสีดำบาง ๆ ลอยออกจากเหรียญ

แล้ว—

พรึ่บ!

เปลวไฟเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา

โนดิวเบิกตากว้าง

“ไฟ...?”

เปลวไฟนั้นมีสีส้มแดง

เล็กมาก

เล็กจนแทบจะดับได้ด้วยลมหายใจเพียงครั้งเดียว

แต่ความร้อนของมัน—

กลับเป็นของจริง

“เป็นไปไม่ได้…”

พ่อค้าทาสมองเปลวไฟในมือเขา

“เวทมนตร์?”

โนดิวเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

เขาพยายามสะบัดมือ

เปลวไฟกลับไม่ดับ

“ออกไป!”

เขาสะบัดมือแรงขึ้น

ฟู่!

เปลวไฟกลับลุกใหญ่ขึ้น

“เฮ้ย!”

โนดิวตกใจจนเกือบทำเหรียญหล่น

“ดับสิ!”

เขาตบมือ

แต่เปลวไฟกลับลุกขึ้นอีก

พรึ่บ!

คราวนี้เปลวไฟสูงขึ้นถึงข้อมือ

“ทำไมไม่ดับวะ!”

พ่อค้าทาสเห็นโอกาส

“ฆ่ามัน!”

ชายสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน

โนดิวรีบยกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ

ฟู่ม!

เปลวไฟพุ่งออกจากฝ่ามือ

ไม่ใช่เป็นลูกไฟ

ไม่ใช่เป็นลำแสง

มันเป็นเพียงเปลวไฟที่พุ่งออกไปอย่างไร้ทิศทาง

แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอ

พรึ่บ!

ไฟลามไปตามผ้าคลุมของชายคนหนึ่ง

“อ๊าก!”

เขารีบกลิ้งกับพื้น

อีกคนถอยหนีด้วยความตกใจ

“มันใช้เวทไฟได้!”

โนดิวมองมือตัวเอง

“ข้า...ทำแบบนั้นได้ด้วย?”

แต่ไม่มีเวลาคิด

เสียงร้องของนักโทษดังขึ้น

“ช่วยด้วย!”

โนดิวหันไป

มีกรงหนึ่งยังถูกล็อกอยู่

คนข้างในกำลังพยายามหนี

แต่กุญแจถูกพ่อค้าทาสถือไว้

โนดิวมองไปที่ประตูกรง

แล้วมองมือของตัวเอง

เปลวไฟยังคงลุกอยู่

เขากลืนน้ำลาย

“ถ้าข้าใช้มัน…”

เขาเดินเข้าไป

ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาขวาง

โนดิวหลบหมัด

ใช้ไหล่กระแทกอีกฝ่าย

แล้วเอื้อมมือไปแตะโซ่ที่ล็อกประตู

ฉ่า!

ความร้อนแผ่ผ่านโลหะ

“ร้อน!”

โนดิวรีบชักมือกลับ

แต่โซ่เริ่มเปลี่ยนสี

จากดำ...

เป็นแดง...

แล้ว—

แกร๊ก!

โซ่ขาด

นักโทษในกรงเบิกตากว้าง

“หนี!”

พวกเขาวิ่งออกมา

โนดิวหันกลับ

“ทุกคน! ทางนี้!”

เขาชี้ไปยังช่องว่างระหว่างกองลัง

“อย่าไปทางประตูใหญ่!”

นักโทษคนหนึ่งตะโกน

“แล้วเจ้า?!”

“ข้าจะตามไป!”

โนดิวตอบ

แม้ตัวเขาเองจะรู้ดีว่า—

เขาอาจตามไปไม่ทัน

พ่อค้าทาสอีกหลายคนกำลังเข้ามา

“จับมัน!”

โนดิวหันกลับ

เปลวไฟบนมือยังคงลุกอยู่

เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร

ไม่รู้ว่าพลังนี้มาจากไหน

ไม่รู้ว่ามันจะหยุดเมื่อไร

แต่เขารู้สิ่งหนึ่ง

ถ้าไม่ทำอะไร—

คนพวกนี้จะกลับเข้าไปอยู่ในกรงอีกครั้ง

โนดิวกำหมัด

“ถ้าอย่างนั้น…”

เขาสูดลมหายใจ

“เปิดทางให้พวกเขาก็พอ”

เขายกมือขึ้น

พรึ่บ!

เปลวไฟพุ่งออกไปด้านหน้า

คราวนี้แรงกว่าครั้งก่อน

เปลวไฟกระแทกเข้ากับกองไม้และเชือก

ฟู่ม!

เปลวเพลิงลุกขึ้นเป็นแนวยาว

พ่อค้าทาสรีบถอย

“ไฟ!”

“ถอย!”

“มันควบคุมไฟได้!”

“ไม่ใช่!”

ชายคนหนึ่งตะโกน

“มันควบคุมไม่ได้ต่างหาก!”

และนั่นคือความจริง

โนดิวเองก็รู้

ไฟกำลังขยายตัว

เร็วเกินกว่าที่เขาคาดคิด

“เฮ้ย...เดี๋ยว!”

เขาพยายามลดมือลง

เปลวไฟกลับพุ่งสูงขึ้น

พรึ่บ!

กองไม้ลุกเป็นกำแพงไฟ

พ่อค้าทาสไม่กล้าเข้าใกล้

“ตอนนี้!”

โนดิวตะโกน

“วิ่ง!”

นักโทษคนสุดท้ายรีบวิ่งผ่านช่องว่าง

หญิงสาวเผ่าแมวยังคงอยู่ใกล้กรงของตัวเอง

เธอมองโนดิว

“แล้วเจ้า?”

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่เหรอ…”

โนดิวยิ้มทั้งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด

“ว่าข้าจะตามไป”

หญิงสาวมองเขานิ่ง ๆ

ก่อนจะหันหลังแล้ววิ่งเข้าไปในป่า

โนดิวมองทุกคนหายไปทีละคน

หนึ่งคน...

สองคน...

สามคน...

จนในที่สุด—

ไม่มีใครเหลืออยู่ในค่ายอีก

เหลือเพียงเขา

และพ่อค้าทาสที่กำลังมองกำแพงไฟอย่างหวาดกลัว

โนดิวหอบหายใจ

“สำเร็จ…”

เขาทรุดลงกับพื้น

แต่แล้ว—

เขามองมือของตัวเอง

เปลวไฟยังคงอยู่

“เอาล่ะ…”

เขาพยายามเป่ามัน

“ดับสิ”

ฟู่...

ไม่ดับ

เขาสะบัดมือ

“ดับ!”

พรึ่บ!

ไฟกลับลุกแรงขึ้น

“เฮ้ย!”

โนดิวรีบใช้มืออีกข้างตบ

แต่ยิ่งพยายาม—

เปลวไฟกลับยิ่งสว่าง

เขามองมันด้วยความตกใจ

เหรียญดำยังคงอยู่ในมือ

และบนพื้นใกล้ ๆ—

แผนที่กำลังเรืองแสงอย่างช้า ๆ

สัญลักษณ์รูปวงแหวนบนแผนที่ดูเหมือนจะกำลังหมุน

โนดิวกลืนน้ำลาย

“นี่มัน…”

เขาจ้องเปลวไฟที่อยู่บนฝ่ามือ

มันไม่ได้ดับ

ไม่ว่าจะสะบัดมือ

เป่าลม

หรือพยายามกดมันลงกับพื้น

พรึ่บ...

เปลวไฟเล็ก ๆ ยังคงลุกอยู่

ราวกับว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นจากไม้

ไม่ได้เกิดขึ้นจากน้ำมัน

แต่เกิดขึ้นจาก—

ตัวเขาเอง

โนดิวมองมือของตัวเองด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

“ไฟนี่…”

เขาพึมพำ

“มันจะดับได้ยังไงกัน?”

เปลวไฟบนมือของเขายังคงลุกไหว

โดยไม่มีทีท่าว่าจะมอดลงแม้แต่น้อย