เปลวไฟแรก

เสียงฝีเท้าของพ่อค้าทาสดังเข้ามาใกล้

หนึ่งคน...

สองคน...

สามคน...

มากขึ้นเรื่อย ๆ

โนดิวกำมีดเก่าแน่น

เลือดจากบาดแผลที่สีข้างยังคงไหลไม่หยุด

เขาหายใจแรง

ทุกครั้งที่สูดลมหายใจ ความเจ็บก็แล่นผ่านร่างกาย

แต่เขายังยืนอยู่

“ไอ้เด็กโง่”

ชายร่างใหญ่ที่ถือกระบองมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย

“คิดว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษหรือไง?”

โนดิวไม่ตอบ

เขาเหลือบมองไปด้านหลัง

กรงหลายกรงถูกเปิดออกแล้ว

นักโทษจำนวนหนึ่งกำลังวิ่งเข้าไปในป่า

แต่ยังมีอีกหลายคนติดอยู่

ถ้าพวกมันเข้ามาถึง—

ทุกอย่างจะจบ

“ถอยไป!”

โนดิวตะโกน

นักโทษที่กำลังลังเลรีบขยับ

“ไปทางป่า!”

“อย่าหยุด!”

พ่อค้าทาสคนหนึ่งชักดาบออกมา

“ไม่มีใครหนีไปได้!”

เขาพุ่งเข้ามา

โนดิวรีบยกมีดขึ้นรับ

**เคร้ง!**

แรงปะทะทำให้มือของเขาชา

ดาบของอีกฝ่ายแข็งแรงกว่าหลายเท่า

**เคร้ง!**

อีกครั้ง

มีดเก่าในมือโนดิวเริ่มมีรอยร้าว

“อึก…”

เขาถอยหลัง

ชายคนนั้นยิ้ม

“หมดทางแล้ว”

ดาบถูกยกขึ้นเหนือศีรษะ

โนดิวมองมัน

แล้วมองคนที่อยู่ด้านหลัง

เขากัดฟัน

*ยังไม่ได้...*

*ยังให้ทุกคนหนีไม่หมด*

ดาบฟาดลงมา

**ฟึ่บ!**

โนดิวเบี่ยงตัวหลบ

คมดาบเฉือนแขนจนเลือดไหล

เขาทรุดลงกับพื้น

“ลุกขึ้นสิ!”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“ไหนล่ะวีรบุรุษของพวกทาส?”

โนดิวพยายามยันพื้น

แต่แขนแทบไม่มีแรง

มืออีกข้างของเขาเผลอแตะเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ

และสัมผัสบางอย่าง

เย็น...

แข็ง...

กลม...

**เหรียญดำ**

เหรียญที่เขาพบในกล่องไม้

เหรียญที่พาเขาออกจากเอวาลอร์

โนดิวกำมันไว้โดยไม่รู้ตัว

ทันใดนั้น—

**วูบ**

แสงสีแดงปรากฏขึ้นบนแผนที่ในกระเป๋าของเขา

โนดิวชะงัก

“อะไร...?”

เขารีบดึงแผนที่ออกมา

เส้นสีแดงบนแผนที่กำลังเรืองแสง

ตำแหน่งที่เคยชี้ไปยังหุบเขาเอวารินกำลังส่องประกาย

และตรงสัญลักษณ์รูปเปลวไฟ—

มีแสงสีแดงไหลออกมา

เหมือนกับว่าแผนที่กำลังตอบสนองต่อบางสิ่ง

โนดิวมองเหรียญในมือ

มันกำลังร้อนขึ้น

“เดี๋ยวนะ…”

**ฟู่...**

ควันสีดำบาง ๆ ลอยออกจากเหรียญ

แล้ว—

**พรึ่บ!**

เปลวไฟเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา

โนดิวเบิกตากว้าง

“ไฟ...?”

เปลวไฟนั้นมีสีส้มแดง

เล็กมาก

เล็กจนแทบจะดับได้ด้วยลมหายใจเพียงครั้งเดียว

แต่ความร้อนของมัน—

กลับเป็นของจริง

“เป็นไปไม่ได้…”

พ่อค้าทาสมองเปลวไฟในมือเขา

“เวทมนตร์?”

โนดิวเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

เขาพยายามสะบัดมือ

เปลวไฟกลับไม่ดับ

“ออกไป!”

เขาสะบัดมือแรงขึ้น

**ฟู่!**

เปลวไฟกลับลุกใหญ่ขึ้น

“เฮ้ย!”

โนดิวตกใจจนเกือบทำเหรียญหล่น

“ดับสิ!”

เขาตบมือ

แต่เปลวไฟกลับลุกขึ้นอีก

**พรึ่บ!**

คราวนี้เปลวไฟสูงขึ้นถึงข้อมือ

“ทำไมไม่ดับวะ!”

พ่อค้าทาสเห็นโอกาส

“ฆ่ามัน!”

ชายสองคนพุ่งเข้ามาพร้อมกัน

โนดิวรีบยกมือขึ้นโดยสัญชาตญาณ

**ฟู่ม!**

เปลวไฟพุ่งออกจากฝ่ามือ

ไม่ใช่เป็นลูกไฟ

ไม่ใช่เป็นลำแสง

มันเป็นเพียงเปลวไฟที่พุ่งออกไปอย่างไร้ทิศทาง

แต่เพียงเท่านั้นก็เพียงพอ

**พรึ่บ!**

ไฟลามไปตามผ้าคลุมของชายคนหนึ่ง

“อ๊าก!”

เขารีบกลิ้งกับพื้น

อีกคนถอยหนีด้วยความตกใจ

“มันใช้เวทไฟได้!”

โนดิวมองมือตัวเอง

“ข้า...ทำแบบนั้นได้ด้วย?”

แต่ไม่มีเวลาคิด

เสียงร้องของนักโทษดังขึ้น

“ช่วยด้วย!”

โนดิวหันไป

มีกรงหนึ่งยังถูกล็อกอยู่

คนข้างในกำลังพยายามหนี

แต่กุญแจถูกพ่อค้าทาสถือไว้

โนดิวมองไปที่ประตูกรง

แล้วมองมือของตัวเอง

เปลวไฟยังคงลุกอยู่

เขากลืนน้ำลาย

“ถ้าข้าใช้มัน…”

เขาเดินเข้าไป

ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามาขวาง

โนดิวหลบหมัด

ใช้ไหล่กระแทกอีกฝ่าย

แล้วเอื้อมมือไปแตะโซ่ที่ล็อกประตู

**ฉ่า!**

ความร้อนแผ่ผ่านโลหะ

“ร้อน!”

โนดิวรีบชักมือกลับ

แต่โซ่เริ่มเปลี่ยนสี

จากดำ...

เป็นแดง...

แล้ว—

**แกร๊ก!**

โซ่ขาด

นักโทษในกรงเบิกตากว้าง

“หนี!”

พวกเขาวิ่งออกมา

โนดิวหันกลับ

“ทุกคน! ทางนี้!”

เขาชี้ไปยังช่องว่างระหว่างกองลัง

“อย่าไปทางประตูใหญ่!”

นักโทษคนหนึ่งตะโกน

“แล้วเจ้า?!”

“ข้าจะตามไป!”

โนดิวตอบ

แม้ตัวเขาเองจะรู้ดีว่า—

เขาอาจตามไปไม่ทัน

พ่อค้าทาสอีกหลายคนกำลังเข้ามา

“จับมัน!”

โนดิวหันกลับ

เปลวไฟบนมือยังคงลุกอยู่

เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร

ไม่รู้ว่าพลังนี้มาจากไหน

ไม่รู้ว่ามันจะหยุดเมื่อไร

แต่เขารู้สิ่งหนึ่ง

ถ้าไม่ทำอะไร—

คนพวกนี้จะกลับเข้าไปอยู่ในกรงอีกครั้ง

โนดิวกำหมัด

“ถ้าอย่างนั้น…”

เขาสูดลมหายใจ

“เปิดทางให้พวกเขาก็พอ”

เขายกมือขึ้น

**พรึ่บ!**

เปลวไฟพุ่งออกไปด้านหน้า

คราวนี้แรงกว่าครั้งก่อน

เปลวไฟกระแทกเข้ากับกองไม้และเชือก

**ฟู่ม!**

เปลวเพลิงลุกขึ้นเป็นแนวยาว

พ่อค้าทาสรีบถอย

“ไฟ!”

“ถอย!”

“มันควบคุมไฟได้!”

“ไม่ใช่!”

ชายคนหนึ่งตะโกน

“มันควบคุมไม่ได้ต่างหาก!”

และนั่นคือความจริง

โนดิวเองก็รู้

ไฟกำลังขยายตัว

เร็วเกินกว่าที่เขาคาดคิด

“เฮ้ย...เดี๋ยว!”

เขาพยายามลดมือลง

เปลวไฟกลับพุ่งสูงขึ้น

**พรึ่บ!**

กองไม้ลุกเป็นกำแพงไฟ

พ่อค้าทาสไม่กล้าเข้าใกล้

“ตอนนี้!”

โนดิวตะโกน

“วิ่ง!”

นักโทษคนสุดท้ายรีบวิ่งผ่านช่องว่าง

หญิงสาวเผ่าแมวยังคงอยู่ใกล้กรงของตัวเอง

เธอมองโนดิว

“แล้วเจ้า?”

“ข้าบอกแล้วไม่ใช่เหรอ…”

โนดิวยิ้มทั้งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด

“ว่าข้าจะตามไป”

หญิงสาวมองเขานิ่ง ๆ

ก่อนจะหันหลังแล้ววิ่งเข้าไปในป่า

โนดิวมองทุกคนหายไปทีละคน

หนึ่งคน...

สองคน...

สามคน...

จนในที่สุด—

ไม่มีใครเหลืออยู่ในค่ายอีก

เหลือเพียงเขา

และพ่อค้าทาสที่กำลังมองกำแพงไฟอย่างหวาดกลัว

โนดิวหอบหายใจ

“สำเร็จ…”

เขาทรุดลงกับพื้น

แต่แล้ว—

เขามองมือของตัวเอง

เปลวไฟยังคงอยู่

“เอาล่ะ…”

เขาพยายามเป่ามัน

“ดับสิ”

**ฟู่...**

ไม่ดับ

เขาสะบัดมือ

“ดับ!”

**พรึ่บ!**

ไฟกลับลุกแรงขึ้น

“เฮ้ย!”

โนดิวรีบใช้มืออีกข้างตบ

แต่ยิ่งพยายาม—

เปลวไฟกลับยิ่งสว่าง

เขามองมันด้วยความตกใจ

เหรียญดำยังคงอยู่ในมือ

และบนพื้นใกล้ ๆ—

แผนที่กำลังเรืองแสงอย่างช้า ๆ

สัญลักษณ์รูปวงแหวนบนแผนที่ดูเหมือนจะกำลังหมุน

โนดิวกลืนน้ำลาย

“นี่มัน…”

เขาจ้องเปลวไฟที่อยู่บนฝ่ามือ

มันไม่ได้ดับ

ไม่ว่าจะสะบัดมือ

เป่าลม

หรือพยายามกดมันลงกับพื้น

**พรึ่บ...**

เปลวไฟเล็ก ๆ ยังคงลุกอยู่

ราวกับว่ามันไม่ได้เกิดขึ้นจากไม้

ไม่ได้เกิดขึ้นจากน้ำมัน

แต่เกิดขึ้นจาก—

ตัวเขาเอง

โนดิวมองมือของตัวเองด้วยสีหน้าหวาดหวั่น

“ไฟนี่…”

เขาพึมพำ

“มันจะดับได้ยังไงกัน?”

เปลวไฟบนมือของเขายังคงลุกไหว

โดยไม่มีทีท่าว่าจะมอดลงแม้แต่น้อย