ผู้ตามล่าแหวน

เช้าวันที่สี่ของการเดินทาง

หมอกบางปกคลุมป่า

โนดิวเดินอยู่บนเส้นทางดินเล็ก ๆ โดยมีฟิเรียเดินอยู่ข้าง ๆ

ตั้งแต่เมื่อคืน...

เธอยังไม่ได้บอกชื่อของตัวเอง

แต่เช้านี้กลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

“โนดิว”

“หืม?”

“เจ้าจะเรียกข้าว่าอะไร?”

โนดิวหันมอง

“ก็...เผ่าแมว?”

หูของเธอลู่ลงทันที

“ฟังดูเหมือนชื่อที่แย่มาก”

โนดิวหัวเราะ

“ข้าก็ไม่รู้ชื่อเจ้านี่”

เธอเดินเงียบไปสองสามก้าว

ก่อนจะพูดขึ้น

“ฟิเรีย”

โนดิวหยุดเดิน

“อะไรนะ?”

หญิงสาวหันกลับมา

“เรียกข้าว่า ฟิเรีย”

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง

“ฟิเรีย...”

เธอพยักหน้า

“นี่คือชื่อที่เจ้าให้ข้าเรียก?”

“ใช่”

“แล้วนี่คือชื่อจริงหรือเปล่า?”

ฟิเรียมองเขานิ่ง ๆ

“ไว้ถึงเวลานั้น ข้าจะบอกเอง”

โนดิวยิ้ม

“ตกลง”

เขาเดินต่อ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฟิเรีย”

หญิงสาวเดินตามมา

หางของเธอแกว่งเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว

ช่วงสาย

พวกเขาเดินทางผ่านป่าที่เงียบผิดปกติ

ฟิเรียเป็นคนแรกที่รู้สึกถึงความผิดปกติ

เธอยกมือขึ้น

“หยุด”

โนดิวหยุดทันที

“อะไร?”

ฟิเรียหลับตา

ตั้งใจฟัง

ไม่มีเสียงนก

ไม่มีเสียงสัตว์

แม้แต่เสียงลมยังเบากว่าปกติ

“มีคนอยู่”

โนดิวมองไปรอบ ๆ

“กี่คน?”

“ไม่รู้”

เธอขมวดคิ้ว

“แต่ไม่ใช่นักล่ากลุ่มเดิม”

โนดิวค่อย ๆ วางมือลงบนด้ามมีด

“รู้ได้ยังไง?”

“พวกนั้นไม่พยายามซ่อนเสียง”

ฟิเรียตอบ

“เหมือนกำลังรอให้เรารู้ว่าพวกมันอยู่ที่นี่”

โนดิวไม่ชอบคำตอบนั้นเลย

“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า...”

เสียงปรบมือดังขึ้นจากบนต้นไม้

แปะ

แปะ

แปะ

ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงา

เสื้อคลุมสีดำปกปิดร่างเกือบทั้งหมด

ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกหน้ากากปิดไว้

บนหน้ากากมีสัญลักษณ์รูปวงแหวนล้อมด้วยเปลวไฟ

โนดิวจำมันได้ทันที

“พวกนั้นอีกแล้ว...”

ฟิเรียขยับมายืนข้างเขา

ชายปริศนามองทั้งคู่

แต่สายตาของเขาหยุดอยู่ที่โนดิว

“ในที่สุดก็หาเจอ”

โนดิวไม่ตอบ

ชายคนนั้นมองมือของเขา

“ผู้ถือเปลวเพลิง”

โนดิวกำมือแน่น

“เจ้ารู้เรื่องแหวน?”

ชายปริศนาหัวเราะเบา ๆ

“รู้มากกว่าที่เจ้าคิด”

เขายกมือขึ้น

ชายอีกหลายคนปรากฏตัวบนแนวต้นไม้โดยรอบ

ฟิเรียมองซ้ายขวา

“เราถูกล้อมแล้ว”

โนดิวกวาดตามองพื้นที่

ครั้งนี้มีมากเกินกว่าจะใช้วิธีเดิม

เขาไม่สามารถใช้ Flame Ring อย่างเต็มกำลังได้

และตอนนี้เขาก็รู้ดีแล้วว่า...

การฝืนใช้พลังมีราคาที่ต้องจ่าย

ชายปริศนาก้าวลงจากก้อนหิน

“เราไม่ได้มาฆ่าเจ้า”

โนดิวขมวดคิ้ว

“แล้วมาทำอะไร?”

“พาเจ้ากลับไป”

“ไปไหน?”

ชายคนนั้นไม่ตอบ

แต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่หลังมือของโนดิว

ลวดลายวงแหวนสีแดงจาง ๆ ปรากฏขึ้น

ทันทีที่เห็นมัน...

สีหน้าของชายปริศนาเปลี่ยนไป

จากความเยือกเย็น...

เป็นความพอใจ

“มันเลือกเจ้าแล้วจริง ๆ”

โนดิวถอยครึ่งก้าว

“ใครส่งพวกเจ้ามา?”

ชายปริศนาไม่ตอบ

ฟิเรียก้าวขึ้นมาข้างหน้า

“ถ้าอยากได้ตัวเขา ก็ต้องผ่านข้าไปก่อน”

โนดิวหันไปมองเธอ

“ฟิเรีย...”

“อะไร?”

“อย่าฝืน”

เธอหันมามองเขา

“เจ้าก็เหมือนกัน”

ทั้งสองสบตากัน

เพียงไม่กี่วินาที...

ก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไรอีก

ถ้าต้องหนี—

พวกเขาจะหนีด้วยกัน

ถ้าต้องสู้—

ก็จะไม่ปล่อยให้อีกคนอยู่ข้างหลัง

ชายปริศนายกมือ

คนของเขาเริ่มเคลื่อนตัว

แต่ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่ม—

เสียงระฆังดังมาจากระยะไกล

หนึ่งครั้ง

ตามด้วยเสียงกรีดร้องของม้า

ชายปริศนาหันไปมอง

โนดิวใช้จังหวะนั้นคว้ามือฟิเรีย

“ไป!”

ทั้งสองวิ่งเข้าไปในป่า

ชายปริศนาสบถเบา ๆ

“จับพวกมัน!”

เสียงฝีเท้าดังไล่หลังมา

โนดิวกับฟิเรียวิ่งผ่านต้นไม้

ฟิเรียเร็วกว่าเขามาก

แต่เธอลดความเร็วลงเพื่อไม่ทิ้งเขา

โนดิวสังเกตเห็น

“วิ่งไปก่อน!”

“ไม่”

“พวกมันตามมาแล้ว!”

“ข้ารู้”

เธอตอบโดยไม่หันกลับมา

“แต่ข้าจะไม่ทิ้งเจ้า”

โนดิวนิ่งไปชั่วครู่

คำพูดนั้นทำให้เขานึกถึงวันที่ทั้งคู่เคยแยกทางกัน

ครั้งนั้น...

เธอเป็นคนเดินจากไป

แต่วันนี้...

เธอกำลังเลือกอยู่ข้างเขา

“ฟิเรีย!”

“อะไร?”

“ทางซ้าย!”

เธอหันตามทันที

โนดิวชี้ไปยังหน้าผาเล็ก ๆ

“มีทางลง!”

ทั้งสองเปลี่ยนทิศ

พวกเขากระโดดลงจากเนินและหลบเข้าไปในร่องหิน

เสียงนักล่าวิ่งผ่านด้านบนไป

ฟิเรียก้มลงหายใจ

โนดิวพิงผนัง

ทั้งสองมองหน้ากัน

ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

“เกือบแล้ว”

โนดิวพูด

ฟิเรียพยักหน้า

“เจ้าเริ่มชินกับการหนีแล้วนะ”

“ข้าถูกเรียกว่าหนูท่อมาตั้งแต่เด็ก”

เขายิ้ม

“การหนีเป็นหนึ่งในทักษะที่ข้าถนัด”

ฟิเรียหัวเราะ

แต่รอยยิ้มของเธอหายไปเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง

“โนดิว...”

“อะไร?”

“ดูมือเจ้า”

โนดิวก้มลง

ลวดลายวงแหวนบนหลังมือกำลังเรืองแสง

มันไม่เคยสว่างขนาดนี้มาก่อน

“มันกำลังตอบสนอง...”

เขาพึมพำ

ฟิเรียมองเขา

“ต่อพวกนั้น?”

โนดิวไม่แน่ใจ

แต่ในอีกฟากหนึ่งของป่า—

ชายปริศนายืนอยู่บนเนิน

คนของเขากลับมารวมตัวกัน

“หลุดไปแล้วครับ”

ชายปริศนาไม่ได้แสดงความโกรธ

เขากลับมองไปยังทิศทางที่โนดิวหายไป

ก่อนยกมือแตะสัญลักษณ์วงแหวนบนหน้ากาก

“ไม่เป็นไร”

เขาพูด

“อย่างน้อยเราก็รู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน”

ชายอีกคนถาม

“จะให้ตามต่อหรือไม่?”

ชายปริศนาส่ายหน้า

“ไม่ต้อง”

“แต่ถ้าปล่อยไป—”

“เขาหนีไปได้วันนี้”

ชายปริศนามองขึ้นไปยังท้องฟ้า

“แต่เขาหนีจากชะตาของแหวนไม่ได้”

เขาหยุด

ก่อนพูดประโยคที่ทำให้คนรอบข้างเงียบลง

“ในที่สุด...ผู้ถือแหวนก็ปรากฏตัว”

ค่ำคืนเดียวกัน

โนดิวกับฟิเรียออกจากป่ามาได้สำเร็จ

พวกเขาพบเนินเขาที่ปลอดภัยและหยุดพัก

ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่พักใหญ่

จนฟิเรียถามขึ้น

“เจ้ากลัวไหม?”

โนดิวมองกองไฟ

“กลัว”

เขาตอบตรง ๆ

“แต่ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่าต้องระวังอะไร”

ฟิเรียพยักหน้า

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อ?”

โนดิวมองเส้นทางข้างหน้า

“หาข้อมูลเกี่ยวกับคนพวกนั้น”

เขากำมือ

ลวดลายของ Flame Ring จางลง

“และหาคำตอบว่า...ทำไมพวกมันถึงต้องการแหวน”

ฟิเรียขยับมานั่งใกล้เขา

“งั้นเราก็ไปด้วยกัน”

โนดิวหันมอง

“เรายังไม่ได้เดินทางด้วยกันอย่างเป็นทางการเลยนะ”

ฟิเรียยิ้ม

“ตั้งแต่เมื่อวานต่างหาก”

“แล้วเจ้าบอกว่าชั่วคราว”

“ก็ยังชั่วคราว”

เธอหันกลับไปมองกองไฟ

“แต่ยังไม่ถึงเวลาที่ข้าจะไป”

โนดิวหัวเราะเบา ๆ

“ตกลง”

ทั้งสองนั่งอยู่ข้างกองไฟ

โดยไม่รู้ว่าในค่ำคืนเดียวกันนั้น...

ข่าวเรื่องผู้ถือแหวนคนใหม่กำลังเดินทางไปถึงผู้คนอีกหลายกลุ่ม

บางคนต้องการแหวน

บางคนต้องการพลังของมัน

และบางคน...

กำลังรอวันที่ผู้ถือแหวนจะเดินไปถึงพวกเขาด้วยตัวเอง