ตอนที่ 7
ชื่อของเธอ
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 5,695 ตัวอักษร
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ จางหายไปจากด้านหลัง
เสียงตะโกนของพ่อค้าทาสถูกทิ้งไว้ไกลขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุด...
ป่าก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
โนดิวเดินโซเซไปตามทางดินเล็ก ๆ มือข้างหนึ่งกดบาดแผลที่สีข้างเอาไว้
ส่วนมืออีกข้าง—
ยังมีเปลวไฟเล็ก ๆ ลุกอยู่
“เจ้านี่...”
โนดิวมองเปลวไฟบนฝ่ามือ
“จะไม่ดับจริง ๆ สินะ”
เขาพยายามสะบัดมืออีกครั้ง
**พรึ่บ**
ไฟกลับลุกสูงขึ้น
“โอ๊ย!”
โนดิวรีบหยุด
หญิงสาวเผ่าแมวที่เดินอยู่ด้านหน้าเหลือบมองกลับมา
“เจ้ากำลังทำอะไร?”
“พยายามดับไฟ”
“แล้วทำไมถึงทำให้มันใหญ่ขึ้น?”
“ถ้าข้ารู้ ข้าคงไม่ต้องพยายามอยู่หรอก”
หญิงสาวเงียบ
ก่อนจะหันกลับไปเดินต่อ
โนดิวถอนหายใจ
“อย่างน้อยเจ้าก็ยังพูดกับข้า”
เธอไม่ตอบ
ทั้งสองเดินต่อไปอีกพักใหญ่
จนกระทั่งหญิงสาวหยุดอยู่หน้าพุ่มไม้ขนาดใหญ่
เธอใช้มือแหวกกิ่งไม้
ด้านหลังนั้นมีทางแคบ ๆ ซ่อนอยู่
“ทางนี้”
โนดิวมองอย่างแปลกใจ
“เจ้ารู้จักที่นี่?”
“ข้าเคยผ่าน”
“ตอนถูกจับ?”
เธอหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง
“ก่อนถูกจับ”
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย
โนดิวไม่ได้ถามต่อ
ทั้งสองเดินตามทางลับเข้าไป
ไม่นานก็พบโพรงหินขนาดใหญ่ซ่อนอยู่หลังน้ำตกเล็ก ๆ
ด้านในมีคนอยู่หลายคน
เด็ก
ผู้หญิง
ชายชรา
และนักโทษที่โนดิวช่วยออกมา
ทันทีที่เห็นหญิงสาวกลับมา ทุกคนก็รีบเข้ามาหา
“เจ้าปลอดภัย!”
“พวกมันตามมาหรือเปล่า?”
“ไม่มี”
หญิงสาวตอบสั้น ๆ
จากนั้นทุกสายตาก็หันมาหาโนดิว
ความเงียบเกิดขึ้น
โนดิวยกมือขึ้นเล็กน้อย
“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้จะอยู่รบกวนพวกเจ้านาน”
ชายเผ่าหูยาวคนหนึ่งมองบาดแผลของเขา
“เจ้าช่วยพวกเรา”
โนดิวส่ายหน้า
“พวกเจ้าช่วยตัวเองต่างหาก ข้าแค่เปิดกรง”
“แต่ถ้าไม่มีเจ้า—”
“ก็ยังดีกว่าถูกขังอยู่ในนั้น”
โนดิวยิ้มบาง ๆ
เขาเดินไปนั่งพิงก้อนหิน
ความเหนื่อยที่กดเอาไว้เริ่มถาโถมเข้ามา
ร่างกายของเขาแทบไม่มีแรงเหลือ
หญิงสาวเผ่าแมวมองเขาอยู่ห่าง ๆ
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่มือของเขา
เปลวไฟเล็ก ๆ ยังคงลุกอยู่
“ไฟนั่น…”
“อ๋อ นี่เหรอ?”
โนดิวมองมือ
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร”
“มันเกิดจากเจ้า?”
“น่าจะ”
“แล้วเจ้าควบคุมมันได้?”
โนดิวหัวเราะแห้ง ๆ
“ถ้าควบคุมได้ ข้าคงดับมันไปตั้งนานแล้ว”
หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดว่า
“มนุษย์ประหลาด”
โนดิวเลิกคิ้ว
“นั่นเป็นคำชมใช่ไหม?”
“ไม่ใช่”
“เสียดายจัง”
เธอหันหน้าหนี
แต่หูแมวของเธอกระดิกเล็กน้อย
โนดิวไม่ทันสังเกต
คืนนั้น ทุกคนแบ่งอาหารที่เหลืออยู่
ขนมปังแห้งถูกแบ่งออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ
น้ำถูกส่งต่อกันทีละคน
โนดิวได้รับชิ้นหนึ่ง
เขามองมัน
แล้วส่งกลับไปให้เด็กคนหนึ่ง
“เอาไปเถอะ”
เด็กคนนั้นส่ายหน้า
“แต่เจ้าบาดเจ็บ”
“ข้ายังไม่ตาย”
“แต่ว่า—”
“กินเถอะ”
เด็กคนนั้นรับไป
หญิงสาวเผ่าแมวมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ
หลังจากทุกคนเริ่มหลับ—
เธอยังคงนั่งอยู่ตรงปากโพรง
โนดิวนั่งอยู่ไม่ไกล
“นอนไม่หลับหรือ?”
เธอถาม
“แผลมันเจ็บ”
“แล้วทำไมไม่บ่น?”
“บ่นแล้วแผลจะหายหรือ?”
เธอเงียบ
โนดิวมองเธอ
“เจ้าเองก็นอนไม่หลับเหมือนกันนี่”
“ข้าไม่ไว้ใจเจ้า”
“ข้ารู้”
“มนุษย์ส่วนใหญ่ที่ข้าเคยเจอ...”
เธอหยุดพูด
ดวงตาสีทองมองออกไปในความมืด
“พวกเขามองพวกเราเหมือนสิ่งของ”
โนดิวไม่ได้พูดอะไร
“พวกเขาจับเรา”
“ล่ามโซ่”
“ขายเรา”
เสียงของเธอเริ่มเบาลง
“ข้าถูกจับในหมู่บ้านของข้า”
โนดิวนั่งฟังอย่างเงียบ ๆ
“พวกมันมาช่วงกลางคืน”
“พวกเราต่อสู้”
“แต่พวกมันมีคนมากกว่า”
มือของเธอกำแน่น
“ข้าหนีได้...แต่พวกมันตามทัน”
เธอหลุบตา
“หลังจากนั้นข้าก็ถูกขัง”
โนดิวถามเบา ๆ
“นานแค่ไหน?”
“ข้าไม่รู้”
“หลายวัน?”
“อาจจะ”
“หลายเดือน?”
เธอไม่ตอบ
โนดิวจึงหยุดถาม
เขาไม่ได้พยายามถามรายละเอียดต่อ
ไม่ได้ถามว่าใครทำอะไรกับเธอ
ไม่ได้ถามว่าทำไมถึงหนีไม่ได้
เพียงนั่งอยู่ตรงนั้น
เงียบ ๆ
หญิงสาวหันมามองเขา
“เจ้าไม่อยากรู้หรือ?”
“ถ้าเจ้าอยากเล่า ข้าก็จะฟัง”
“แล้วถ้าข้าไม่อยากพูด?”
โนดิวตอบทันที
“ก็ไม่ต้องพูด”
หญิงสาวนิ่งไป
เธอไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนั้น
มนุษย์ส่วนใหญ่ที่เธอเคยพบมักถาม
ถามซ้ำ
บังคับ
หรือไม่ก็ทำเหมือนเรื่องของเธอไม่มีความหมาย
แต่ชายคนนี้กลับไม่ถามอะไรต่อ
เขาเพียงยอมรับว่า—
เธอมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด
“เจ้าชื่ออะไร?”
โนดิวถาม
หญิงสาวชะงัก
“...”
“ถ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร”
“ทำไมเจ้าถึงถาม?”
“เพราะข้าอยากรู้”
โนดิวเอนหลังพิงก้อนหิน
“แต่ข้าไม่ได้จะบังคับ”
หญิงสาวมองเขาอยู่นาน
“ข้ายังบอกไม่ได้”
“โอเค”
“เจ้าจะไม่ถามอีก?”
“ถ้าเจ้ายังไม่พร้อม”
“...”
เธอไม่เข้าใจ
ทำไมเขาถึงไม่บังคับ?
ทำไมเขาถึงไม่เรียกร้องอะไร?
ทั้งที่เขาเป็นมนุษย์
ทั้งที่เขาเสี่ยงชีวิตช่วยเธอ
ทั้งที่เขาเองก็บาดเจ็บ
หญิงสาวมองเขาอีกครั้ง
“เจ้าแตกต่างจากมนุษย์คนอื่น”
โนดิวยิ้ม
“ข้าได้ยินแบบนั้นครั้งแรกเลย”
“อย่าดีใจ”
“ข้าดีใจไปแล้ว”
หญิงสาวถอนหายใจ
มุมปากของเธอขยับเล็กน้อย
แทบมองไม่เห็น
แต่โนดิวเห็น
“เมื่อก่อน...”
เธอพูด
“ข้าเคยคิดว่ามนุษย์ทุกคนเหมือนกัน”
โนดิวมองเธอ
“แล้วตอนนี้ล่ะ?”
หญิงสาวเงียบ
ก่อนจะตอบว่า
“ข้ายังไม่รู้”
“งั้นก็ไม่ต้องรีบรู้”
คำตอบนั้นทำให้เธอหันมามองเขา
“มนุษย์นี่แปลกจริง ๆ”
“ข้าถือเป็นคำชมอีกแล้วนะ”
“ข้าไม่ได้ชม”
“ก็แล้วแต่”
ทั้งสองเงียบอีกครั้ง
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง
โนดิวมองออกไปยังความมืดนอกโพรง
จากนั้นเขาถามขึ้นมา
“แล้วต่อจากนี้ล่ะ?”
หญิงสาวหันมาหาเขา
“อะไร?”
“เจ้าจะไปไหน?”
เธอไม่ตอบ
โนดิวถามอีกครั้ง
“เจ้าอยากไปไหน?”
หญิงสาวนิ่ง
คำถามง่าย ๆ เพียงประโยคเดียว
แต่กลับเป็นคำถามที่ไม่มีใครถามเธอมานานเหลือเกิน
ทุกคนก่อนหน้านี้ถามว่า—
*เจ้ามาจากไหน?*
*เจ้ามีราคาเท่าไร?*
*เจ้าทำอะไรได้บ้าง?*
แต่ไม่เคยมีใครถามว่า—
*เจ้าอยากไปไหน?*
เธอหลุบตาลง
“ข้า...ไม่รู้”
โนดิวพยักหน้า
“ถ้ายังไม่รู้ ก็คิดไปก่อน”
“แล้วเจ้า?”
“ข้า?”
“เจ้าจะไปไหน?”
โนดิวหยิบแผนที่ออกมา
เส้นสีแดงบนแผนที่ยังคงชี้ไปยังทิศตะวันตก
หุบเขาเอวาริน
“ข้าจะไปที่นี่”
หญิงสาวมองแผนที่
“ทำไม?”
“ข้ากำลังตามหาบางอย่าง”
“อะไร?”
โนดิวมองสัญลักษณ์รูปวงแหวน
“แหวนอัคคี”
หญิงสาวขมวดคิ้ว
“แหวนอัคคี?”
“ใช่”
เธอมองเขาอย่างสงสัย
“แล้วถ้าข้าไม่อยากไปกับเจ้า?”
โนดิวพับแผนที่
“ก็ไม่ต้องไป”
คำตอบนั้นเรียบง่ายจนเธอไม่รู้จะพูดอะไร
“เจ้าไม่ถามว่าข้าจะไปไหนด้วยตัวเอง?”
“ไม่”
“ไม่กลัวว่าข้าจะหายไป?”
“เจ้าก็เป็นอิสระแล้ว”
หญิงสาวมองเขานิ่ง ๆ
“อิสระ…”
คำคำนั้นเบามาก
แทบเป็นเพียงเสียงกระซิบ
โนดิวลุกขึ้นช้า ๆ
“คืนนี้พักก่อน พรุ่งนี้ค่อยคิด”
เขากำลังจะเดินออกไป
“โนดิว”
เสียงเรียกนั้นทำให้เขาหยุด
โนดิวหันกลับมา
หญิงสาวเองก็ดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัวว่าเรียกอะไรออกไป
เธอหลบสายตา
“...”
โนดิวยิ้ม
“เมื่อกี้เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
“ข้าไม่ได้เรียก”
“ข้าได้ยิน”
“เจ้าหูดีเกินไปแล้ว”
“แปลว่าเจ้าเรียกชื่อข้า?”
หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะพูดซ้ำอย่างเบา ๆ
“โนดิว”
คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม
โนดิวยิ้มกว้าง
“อืม”
เขาหันกลับไป
“มีอะไร?”
หญิงสาวมองแผ่นหลังของเขา
ก่อนจะตอบเพียงว่า
“...ไม่มีอะไร”
โนดิวเดินจากไป
หญิงสาวยังคงมองตาม
เป็นครั้งแรกตั้งแต่ถูกจับ—
เธอไม่ได้มองมนุษย์ตรงหน้าในฐานะผู้คุม
ไม่ได้มองเขาในฐานะผู้ซื้อ
ไม่ได้มองเขาในฐานะศัตรู
แต่เป็นเพียง—
**โนดิว**
ชื่อของมนุษย์คนหนึ่ง
ที่ถามเธอเป็นครั้งแรกว่า
**“เจ้าอยากไปไหน?”**
และเป็นคำถามที่ทำให้เธอเริ่มคิดว่า—
บางที...
ชีวิตของเธออาจไม่ได้จบลงในกรงเหล็ก
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel