Flame Ring

ประตูหินเปิดออกช้า ๆ

โนดิวยืนอยู่หน้าทางเดินใหม่โดยไม่ได้พูดอะไร

ภาพของเอวาลอร์ที่อยู่ในห้องทดสอบเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในหัว

เสียงหัวเราะ

คำดูถูก

คำว่า “หนูท่อ”

ทุกอย่างยังชัดเจน

แต่ครั้งนี้เขาไม่ได้พยายามลบมันออกจากความทรงจำ

เขาเพียงยอมรับว่า...

นั่นคืออดีตของเขา

ไม่ใช่อนาคตของเขา

“ไปเถอะ”

เสียงของผู้พิทักษ์ดังมาจากด้านหลัง

โนดิวหันกลับไปมอง

ผู้พิทักษ์ยืนอยู่ตรงทางออกของห้องทดสอบ

“ทางข้างหน้าคือสิ่งที่เจ้าตามหามาตลอด”

โนดิวมองทางเดินเบื้องหน้า

“แหวนอัคคี?”

ผู้พิทักษ์ไม่ได้ตอบ

เพียงหลีกทางให้

โนดิวจึงก้าวเข้าไป

ประตูหินค่อย ๆ ปิดลงด้านหลัง

คราวนี้เขาไม่ได้หันกลับไป

ทางเดินทอดยาวเข้าไปในภูเขา

ไม่มีคบเพลิง

แต่ผนังกลับมีแสงสีส้มบาง ๆ ไหลผ่านเหมือนเส้นเลือดของภูเขา

ทุกครั้งที่โนดิวก้าวผ่าน

แสงเหล่านั้นจะสว่างขึ้นเล็กน้อย

เขาลองหยุด

แสงก็หยุด

ลองเดินต่อ

แสงก็เคลื่อนตาม

โนดิวมองกำแพงด้วยความสงสัย

“มันกำลังตอบสนองต่อข้า?”

เขาเอามือแตะผนัง

ความร้อนอุ่น ๆ ไหลเข้าสู่ฝ่ามือ

ไม่มีความเจ็บปวด

กลับให้ความรู้สึกคล้ายกับว่า...

สถานที่แห่งนี้กำลังจดจำเขา

ไม่นานนัก ทางเดินก็สิ้นสุดลง

ตรงหน้าคือห้องขนาดใหญ่

และกลางห้องนั้นมีแท่นหินเพียงแท่นเดียว

บนแท่น...

มีแหวนวงหนึ่งวางอยู่

โนดิวหยุดทันที

เขาไม่จำเป็นต้องมีใครบอก

เขารู้ทันทีว่านั่นคืออะไร

“...Flame Ring”

แหวนอัคคี

สิ่งที่เขาตามหามาตั้งแต่คืนที่เปิดกล่องไม้ใต้บ้าน

มันไม่ได้ดูยิ่งใหญ่

ไม่มีทองคำประดับ

ไม่มีอัญมณีราคาแพง

ตัวแหวนเป็นโลหะสีดำคล้ายถูกเผามานับพันปี

รอบวงมีลวดลายเปลวไฟสีแดงเข้ม

ตรงกลางมีผลึกเล็ก ๆ สีส้ม

แต่สิ่งที่ทำให้โนดิวรู้สึกแปลกที่สุดคือ—

เขารู้สึกคุ้นเคยกับมัน

เหมือนเคยเห็นมันมาก่อน

ทั้งที่ไม่เคยพบมันในชีวิต

โนดิวเดินเข้าไปใกล้

หนึ่งก้าว

สองก้าว

สามก้าว

เมื่อเขาเข้าใกล้แท่นหิน...

แหวนก็สั่น

เบา ๆ

โนดิวหยุด

แหวนลอยขึ้นจากแท่น

มันหมุนช้า ๆ อยู่กลางอากาศ

“เจ้ารอข้าอยู่?”

แหวนไม่มีคำตอบ

แต่เปลวไฟสีส้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นรอบวง

โนดิวมองมันอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้น ภาพจากบททดสอบก็ย้อนกลับมาในหัว

เขาเห็นตัวเองในวัยเด็ก

เห็นตรอกแคบ ๆ

เห็นบ้านเก่า

เห็นสายตาที่ดูถูก

เห็นเด็กคนอื่นหัวเราะ

และได้ยินคำเดิมอีกครั้ง

“ไอ้หนูท่อ”

มือของโนดิวกำแน่น

แต่ครั้งนี้...

เขาไม่หลบ

ไม่โกรธ

ไม่พยายามเถียง

เขาเพียงพูดกับภาพเหล่านั้นในใจ

“ข้าเคยเป็น”

“แล้วอย่างไร?”

ภาพทั้งหมดแตกสลาย

เหลือเพียงแหวนตรงหน้า

โนดิวมองมันอีกครั้ง

“ถ้าเจ้ากำลังเลือกคนที่ไม่เคยล้ม...”

เขาส่ายหน้า

“ข้าไม่ใช่คนนั้น”

เขายื่นมือออกไป

“แต่ถ้าเจ้ากำลังเลือกคนที่ล้มแล้วลุกขึ้นมาได้...”

ปลายนิ้วของเขาเข้าใกล้แหวน

“ข้าจะลองดู”

ทันทีที่นิ้วแตะแหวน—

ฟู่!

เปลวไฟสีส้มระเบิดออกจากแท่นหิน

โนดิวสะดุ้ง

ไฟไม่ได้เผาห้อง

ไม่ได้ทำลายกำแพง

มันพุ่งเข้าสู่ร่างของเขาโดยตรง

“อึก!”

โนดิวทรุดลงกับพื้น

ความร้อนมหาศาลไหลจากมือเข้าสู่แขน

จากแขนเข้าสู่หน้าอก

จากหน้าอกกระจายไปทั่วร่าง

เขากัดฟันแน่น

“นี่มัน...”

ภาพมากมายพุ่งผ่านหัว

เปลวไฟ

สงคราม

เมืองโบราณ

ผู้คนจำนวนมาก

ชายหญิงที่สวมแหวน

ผู้ถือแหวนคนก่อน ๆ

บางคนใช้เปลวเพลิงปกป้องผู้คน

บางคนใช้มันเพื่ออำนาจ

บางคนพยายามควบคุมมัน

และบางคน...

ถูกเปลวไฟกลืนกิน

โนดิวพยายามดึงมือออก

แต่แหวนไม่ยอมปล่อย

มันกำลังหลอมรวมเข้ากับเขา

ไม่ใช่การสวมแหวน

แต่เป็นการผูกพัน

เส้นแสงสีส้มวิ่งขึ้นจากนิ้วของเขา

ก่อนจะหายเข้าไปใต้ผิวหนัง

“หยุด...!”

โนดิวพยายามฝืน

แต่ยิ่งต่อต้าน ความร้อนยิ่งรุนแรง

เขานึกถึงคำพูดของผู้พิทักษ์

“เจ้าหยุดพยายามเปลี่ยนอดีตได้แล้ว”

โนดิวค่อย ๆ คลายมือ

เลิกต่อต้าน

แล้วปล่อยให้เปลวไฟไหลผ่านร่างกาย