คนที่ไม่ยอมแพ้

โนดิวเดินลงมาตามทางเดินที่ผู้พิทักษ์เปิดไว้

แสงจากห้องด้านหลังค่อย ๆ จางลง

ยิ่งเดินลึก อากาศยิ่งเย็น

ผนังสองข้างเต็มไปด้วยภาพสลักของผู้คนที่กำลังถือเปลวไฟ

บางคนใช้มันสร้างบ้าน

บางคนใช้มันปกป้องผู้คน

บางคนใช้มันเผาทำลาย

และในภาพสุดท้าย—

มีชายคนหนึ่งยืนอยู่เพียงลำพังท่ามกลางเมืองที่กำลังลุกไหม้

โนดิวหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนเดินต่อ

ไม่นานนัก ทางเดินก็เปิดออกเป็นห้องทรงกลมขนาดใหญ่

ตรงกลางมีวงแหวนหินฝังอยู่บนพื้น

ไม่มีประตู

ไม่มีทางออก

โนดิวก้มมองมัน

“อีกบททดสอบสินะ...”

เขาก้าวเข้าไป

ทันใดนั้น แสงจากวงแหวนก็สว่างขึ้น

พื้นใต้เท้าหายไป

เมื่อโนดิวลืมตาอีกครั้ง—

เขากำลังยืนอยู่หน้าบ้านเก่าของตัวเอง

เอวาลอร์

ฝนตกเหมือนคืนในความทรงจำ

เสียงผู้คนดังมาจากถนน

“ไอ้หนูท่อ”

โนดิวไม่ขยับ

คำเดียวก็เพียงพอให้เขารู้ว่าที่นี่กำลังทำอะไรกับเขา

เขาหันหลังทันที

ตั้งใจจะเดินออกจากเมือง

แต่เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“หนีอีกแล้วหรือ?”

โนดิวหยุด

ชายวัยกลางคนยืนอยู่ตรงถนน

คนที่เขาจำได้

คนที่เคยดูถูกเขาในวัยเด็ก

“แกจะหนีไปถึงไหน?”

โนดิวกำหมัด

“ไกลจากพวกเจ้า”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“แล้วถ้าพวกเรายังเรียกแกว่าไอ้หนูท่อล่ะ?”

โนดิวไม่ตอบ

เขาเดินต่อ

แต่เมื่อผ่านประตูเมือง—

ทุกอย่างกลับกลายเป็นห้องเดิม

วงแหวนหิน

เสาหิน

พื้นสีดำ

เขากลับมายืนที่จุดเริ่มต้น

โนดิวถอนหายใจ

“เข้าใจแล้ว”

บททดสอบนี้ไม่ได้ให้เขาออกไปง่าย ๆ

เขาจึงลองเปลี่ยนวิธี

ครั้งที่สอง—

เขาไม่หนี

เมื่อผู้คนเริ่มเรียกเขาว่า “หนูท่อ” เขายืนอยู่กลางตลาดและจ้องกลับไป

“เรียกไปสิ”

ไม่มีใครหยุด

เสียงหัวเราะดังขึ้น

คำดูถูกมากขึ้น

โนดิวพยายามยืนเฉย

แต่ยิ่งฟัง...

ความโกรธยิ่งเพิ่มขึ้น

จนเปลวไฟสีส้มระเบิดออกจากมือ

ตลาดถูกไฟกลืน

ภาพทุกอย่างพังลง

และเขาก็กลับมาอยู่ในห้องทรงกลมอีกครั้ง

โนดิวมองมือของตัวเอง

“ข้ายังแพ้อยู่ดี”

เขาเริ่มเข้าใจแล้ว

การไม่หนีไม่ได้แปลว่าเขาผ่าน

เพราะลึก ๆ แล้ว เขายังอยากเอาชนะคนเหล่านั้น

ครั้งที่สาม—

เขากลับมาอยู่ในเอวาลอร์อีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ไม่มีใครด่าเขา

ไม่มีใครหัวเราะ

ไม่มีใครสนใจเขาด้วยซ้ำ

ผู้คนเดินผ่านไปตามชีวิตของตัวเอง

ชายคนหนึ่งกำลังขนของ

หญิงคนหนึ่งกำลังซื้อผัก

เด็กกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งเล่น

ไม่มีใครมองโนดิว

เขากลับรู้สึกเจ็บมากกว่าครั้งก่อน

เพราะเขาเพิ่งรู้ว่า...

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

เขาไม่ได้เพียงอยากหนีจากการถูกดูถูก

เขาอยากให้คนเหล่านั้น มองเห็นเขา

อยากให้พวกเขารู้ว่าเขาไม่ได้ไร้ค่า

อยากให้พวกเขาเสียใจที่เคยหัวเราะเขา

อยากให้วันหนึ่งพวกเขาต้องพูดว่า

“เราคิดผิดเกี่ยวกับเขา”

โนดิวเดินผ่านถนนช้า ๆ

จนมาถึงบ้านเก่า

ประตูยังเปิดอยู่

ข้างในมีเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้น

เด็กคนนั้นกำลังถือขนมปังชิ้นเล็ก ๆ

โนดิวหยุด

เขาจำเด็กคนนี้ได้

ตัวเขาเอง

เด็กชายเงยหน้าขึ้น

“พี่มาหาอะไร?”

โนดิวนั่งลงตรงหน้า

“ข้าไม่รู้”

“พี่อยากออกไปจากที่นี่ไหม?”

โนดิวคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“อยาก”

“เพราะไม่อยากเป็นหนูท่อ?”

เขาส่ายหน้า

“ไม่ใช่ทั้งหมด”

เด็กชายมองเขา

โนดิวจึงพูดต่อ

“ข้าอยากรู้ว่าข้างนอกมีอะไร”

“อยากเห็นโลก”

“อยากรู้ว่าตัวเองจะเป็นอะไรได้บ้าง”

เขาหยุด

“แต่ข้าก็ยังอยากพิสูจน์ให้คนพวกนั้นเห็นว่าพวกเขาคิดผิด”

เด็กชายยิ้ม

“งั้นก็ยอมรับสิ”

โนดิวขมวดคิ้ว

“ยอมรับอะไร?”

“ว่าพี่เจ็บ”

คำพูดง่าย ๆ ทำให้โนดิวพูดไม่ออก

เด็กชายมองเขาตรง ๆ

“พี่ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำว่าไม่สนใจ”

“ไม่จำเป็นต้องลืม”

“ไม่จำเป็นต้องให้อภัยทุกคน”

“แต่พี่ไม่ต้องใช้ชีวิตเพื่อเอาชนะพวกเขา”

โนดิวก้มมองพื้น

เขานั่งอยู่ตรงนั้นนานมาก

ก่อนจะพูดเบา ๆ

“ข้ายังเกลียดคำว่าหนูท่อ”

เด็กชายพยักหน้า

“ข้าก็ยังไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม”

เด็กชายพยักหน้าอีกครั้ง

“แต่ข้าจะไม่หนีเพียงเพราะกลัวว่าพวกเขาจะเรียกข้าว่าอะไร”

ครั้งนี้เด็กชายยิ้ม

“งั้นพี่ก็ไปได้แล้ว”

โนดิวเงยหน้า

“ไปไหน?”

เด็กชายชี้ไปทางประตู

ด้านนอกไม่ใช่เอวาลอร์อีกต่อไป

มันเป็นทางเดินใต้ภูเขา

ทางเดินเดียวกับที่เขาเพิ่งจากมา

โนดิวลุกขึ้น

ก่อนออกจากบ้าน เขาหันกลับมามองเด็กคนนั้น

“ขอบใจ”

เด็กชายยิ้ม

“พี่โนดิว”

โนดิวหยุด

เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อตัวเองจากเด็กคนนั้น

“อย่าลืมว่าพี่มาจากไหน”

โนดิวพยักหน้า

“ไม่ลืม”

เขาเดินออกจากบ้าน

ประตูด้านหลังปิดลงอย่างช้า ๆ

โนดิวกลับมายืนในห้องทรงกลม

แต่ครั้งนี้ไม่มีภาพเอวาลอร์

ไม่มีฝน

ไม่มีเสียงหัวเราะ

วงแหวนหินกลางพื้นแตกออก

แกรก...

รอยแยกวิ่งไปทั่วพื้น

จากนั้นแสงสีส้มก็พุ่งขึ้นมา

ผู้พิทักษ์ปรากฏตัวตรงปลายห้อง

“เจ้าผ่านแล้ว”

โนดิวมองเขา

“ข้าไม่ได้ชนะ”

“ใช่”

“ข้าก็ไม่ได้แข็งแกร่งขึ้น”

“ถูกต้อง”

“แล้วทำไมถึงผ่าน?”

ผู้พิทักษ์ตอบ

“เพราะครั้งสุดท้าย เจ้าไม่ได้พยายามเปลี่ยนอดีต”

โนดิวเงียบ

“เจ้าไม่ได้เผามัน”

“ไม่ได้หนีจากมัน”

“และไม่ได้พยายามลบคำว่า ‘หนูท่อ’ ออกจากตัวเอง”

ผู้พิทักษ์มองเขา

“เจ้าตัดสินใจว่าจะเดินต่อ แม้มันยังอยู่กับเจ้า”

โนดิวมองเปลวไฟบนมือ

มันยังเป็นสีส้มเหมือนเดิม

แต่เปลวไฟนิ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“งั้นนี่คือความตั้งใจที่เจ้าตามหาหรือ?”

ผู้พิทักษ์ส่ายหน้า

“ไม่”

โนดิวเลิกคิ้ว

“นี่คือสิ่งที่ทำให้เจ้ามีสิทธิ์ค้นหาคำตอบต่อไป”

ด้านหลังผู้พิทักษ์ กำแพงหินค่อย ๆ เปิดออก

เผยให้เห็นห้องขนาดใหญ่ที่อยู่ลึกเข้าไป

แสงสีทองส่องออกมาจากภายใน

โนดิวมองเข้าไป

ตรงกลางห้องมีแท่นหินตั้งอยู่

และบนแท่นนั้น—

มีวัตถุทรงกลมบางอย่างวางอยู่

มันสะท้อนแสงสีทองอ่อน

มองจากระยะไกลคล้ายวงแหวน

โนดิวก้าวไปข้างหน้า

แต่ผู้พิทักษ์ยกมือขึ้น

“อย่าเพิ่งแตะต้องมัน”

โนดิวหยุด

“ทำไม?”

“เพราะการผ่านบททดสอบไม่ได้หมายความว่าเจ้าพร้อมสำหรับทุกสิ่ง”

โนดิวมองแท่นหินอีกครั้ง

บนพื้นด้านหน้ามีตัวอักษรโบราณปรากฏขึ้นทีละบรรทัด

“เปลวเพลิงจะไม่มอบพลังให้ผู้ที่ต้องการมัน”

โนดิวอ่านต่อ

“มันจะมอบพลังให้ผู้ที่รู้ว่าเหตุใดจึงต้องถือมัน”

เขายืนนิ่งอยู่หน้าข้อความนั้น

ครั้งนี้เขาไม่ได้รีบตอบ

เพราะเป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มรู้ว่า...

บางทีสิ่งที่เขาตามหามาตลอด

อาจไม่ใช่เพียง แหวนอัคคี

แต่เป็นคำตอบว่า

ตัวเขาเองต้องการเป็นใครหลังจากได้มันมา