กรงเหล็กในป่า

เสียงร้องยังคงดังมาจากส่วนลึกของป่า

“ช่วยด้วย...!”

โนดิวหยุดอยู่ท่ามกลางต้นไม้

เขากำมีดในมือแน่น

เสียงนั้นเบามาก

แต่ยังได้ยินชัดเจน

ใครบางคนกำลังร้องขอความช่วยเหลือ

โนดิวมองไปรอบ ๆ

ต้นไม้สูงบดบังแสงอาทิตย์

พื้นดินเต็มไปด้วยใบไม้แห้ง

สายลมพัดผ่านกิ่งไม้จนเกิดเสียง ซ่า...ซ่า...

ทุกอย่างดูเงียบเกินไป

“ถ้าเป็นกับดักล่ะ...”

เขาพึมพำ

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัว

แต่เมื่อมองย้อนกลับไปยังรถม้าที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง...

ภาพโซ่เหล็ก

ปลอกคอ

และคราบเลือด

ก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำ

โนดิวกัดฟัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องระวังให้มากกว่าเดิม”

เขาก้มลงดูพื้น

รอยเท้ายังอยู่

รอยรองเท้าของมนุษย์หลายคน

ปะปนกับรอยเท้าขนาดเล็กที่คล้ายอุ้งเท้า

และทั้งหมดกำลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่า

โนดิวเดินตามไปอย่างระมัดระวัง

ผ่านไปเกือบสิบนาที

เสียงร้องหายไปแล้ว

โนดิวหยุดอีกครั้ง

“หายไปไหนแล้ว...”

เขาก้มลง

รอยเท้าบนพื้นชัดขึ้น

มีรอยลากบางอย่างผ่านดิน

เหมือนคนถูกลากไปตามพื้น

โนดิวเริ่มรู้สึกไม่ดี

เขาเดินตามรอยต่อ

จนกระทั่งได้ยินเสียงพูดคุย

“เร็วเข้า!”

“พวกมันเริ่มตื่นแล้ว!”

“เอาโซ่ไปล็อกเพิ่ม!”

โนดิวรีบหมอบลงหลังต้นไม้

มองลอดผ่านพุ่มไม้

และสิ่งที่เห็น...

ทำให้เขานิ่งไป

กลางพื้นที่โล่งของป่า

มีค่ายชั่วคราวตั้งอยู่

ชายฉกรรจ์หลายสิบคนกำลังเดินไปมา

บางคนถือดาบ

บางคนถือหน้าไม้

บางคนกำลังขนลังสินค้า

แต่สิ่งที่อยู่ตรงกลางค่าย...

ไม่ใช่สินค้า

มันคือ

กรง

กรงเหล็กหลายใบถูกเรียงติดกัน

และภายในนั้น...

มีผู้คนอยู่

โนดิวเบิกตากว้าง

มีทั้งมนุษย์

เผ่าหูยาว

เผ่าที่มีเขาเล็ก ๆ

เผ่าครึ่งสัตว์

และเผ่าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ทุกคนถูกล่ามด้วยโซ่

บางคนมีบาดแผล

บางคนมีใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เด็กคนหนึ่งนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่มุมกรง

โนดิวกำมีดแน่นขึ้น

“พวกค้าทาส...”

คำตอบที่เขาไม่อยากเชื่อ

กลับอยู่ตรงหน้า

“ขยับ!”

เสียงตะโกนดังขึ้น

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินผ่านกรง

เขาใช้ด้ามดาบเคาะลูกกรง

เคร้ง!

“พรุ่งนี้เราจะส่งพวกแกไปเมืองทางใต้”

คนในกรงไม่มีใครตอบ

“ไม่ได้ยินหรือไง!”

ชายคนนั้นยกมือขึ้น

เพียะ!

เขาตบชายเผ่าหูยาวที่อยู่ใกล้กรง

โนดิวขมวดคิ้ว

ชายคนนั้นล้มลง

แต่ไม่มีใครกล้าช่วย

เพราะทุกคนรู้ว่า...

การต่อต้านหมายถึงอะไร

โนดิวรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นขึ้นในอก

ไม่ใช่ความกลัว

แต่เป็นความโกรธ

เขาเคยถูกดูถูก

เคยถูกหัวเราะใส่

เคยถูกเรียกว่า “หนูท่อ”

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า...

มันมากกว่าคำพูด

พวกเขาถูกขัง

ถูกล่าม

ถูกทำร้าย

และถูกซื้อขายเหมือนสิ่งของ

โนดิวกัดฟัน

“พวกเขาไม่ใช่สินค้า...”

เขาพึมพำ

เสียงหนึ่งดังมาจากกรงด้านในสุด

กึก...

โนดิวหันไป

กรงนั้นมืดกว่ากรงอื่น

มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ด้านใน

เธอนั่งชิดกำแพงกรง

มือทั้งสองถูกล่ามด้วยโซ่

เส้นผมยาวสีเงินตกลงมาปิดใบหน้า

หูสองข้างบนศีรษะขยับเล็กน้อย

โนดิวชะงัก

“หู...แมว?”

เขาไม่เคยเห็นเผ่าพันธุ์แบบนี้ใกล้ ๆ มาก่อน

หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้า

ดวงตาสีทองสะท้อนแสงจากกองไฟ

ดวงตาคู่นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความกลัว

แต่เป็นความระแวง

และความเกลียดชัง

เธอมองโนดิวผ่านลูกกรง

แม้ระยะห่างจะมากพอที่คนอื่นอาจมองไม่เห็น...

แต่เธอมองเห็นเขา

ชัดเจน

ดวงตาสีทองหรี่ลง

ราวกับกำลังเตือนว่า

อย่าเข้ามา

โนดิวสบตาเธอ

เขาไม่ได้พูดอะไร

หญิงสาวเองก็ไม่ได้พูด

แต่เพียงไม่กี่วินาที...

โนดิวก็รู้ว่า

เธอไม่ไว้ใจเขา

และไม่ใช่แค่เขา

เธอไม่ไว้ใจ...

มนุษย์

“เจ้ามองอะไรอยู่?”

เสียงด้านหลังดังขึ้น

โนดิวตัวแข็ง

เขาหันกลับไป

ชายคนหนึ่งกำลังเดินมาทางเขา

“ออกมาจากตรงนั้น!”

โนดิวถอยหนึ่งก้าว

“ข้า...หลงทาง”

“หลงทาง?”

ชายคนนั้นหรี่ตา

“ในป่าลึกแบบนี้?”

“ใช่”

“โกหก!”

ชายคนนั้นคว้าดาบออกมา

โนดิวรีบวิ่ง

“เฮ้ย!”

เสียงตะโกนดังทั่วค่าย

“มีคนแอบเข้ามา!”

คนหลายคนหันมาทางเขา

“จับมัน!”

โนดิววิ่งสุดแรง

ลูกธนูพุ่งผ่านศีรษะ

ฟึ่บ!

“บ้าเอ๊ย!”

เขาหลบหลังต้นไม้

ฉึก!

ลูกธนูปักลงบนเปลือกไม้

โนดิวมองมัน

หัวใจเต้นแรง

เขาไม่ใช่นักรบ

ไม่มีเกราะ

ไม่มีดาบดี ๆ

ถ้าถูกจับ...

เขาอาจจบลงในกรงเหมือนคนเหล่านั้น

“ทางนี้!”

เสียงคนตะโกน

โนดิววิ่งหนี

แต่พื้นใต้เท้ากลับยุบตัว

ครืน!

“อ๊ะ!”

ร่างของเขากลิ้งลงเนิน

ตุบ!

เขากระแทกพื้นอย่างแรง

มีดหลุดจากมือ

ก่อนจะได้ลุก...

ชายสองคนก็กระโดดลงมาตาม

“จับได้แล้ว!”

โนดิวพยายามลุก

แต่ชายอีกคนใช้เท้ากดเขาลงกับพื้น

“ไอ้เด็กโง่!”

หมัดถูกเหวี่ยงลงมา

ผัวะ!

เลือดไหลจากมุมปากของโนดิว

เขากัดฟัน

“ปล่อย...”

“อยากรู้นักว่ามาทำอะไรแถวนี้”

ชายคนนั้นคว้าคอเสื้อเขา

“หรืออยากเข้าไปอยู่ในกรงกับพวกมัน?”

โนดิวมองไปทางค่าย

กรงเหล็กยังตั้งอยู่ตรงนั้น

ผู้คนยังคงถูกขัง

และหญิงสาวเผ่าแมวกำลังมองเขาอยู่

ดวงตาสีทองของเธอไม่แสดงความรู้สึก

เหมือนกำลังดูว่ามนุษย์อีกคนกำลังจะพบกับจุดจบแบบไหน

โนดิวหลับตาลงชั่วครู่

แล้วนึกถึงคำพูดของชายที่เคยโยนเหรียญใส่เขาในเอวาลอร์

“จำที่ของตัวเองไว้ด้วย”

เขาเคยเกลียดคำพูดนั้น

แต่ตอนนี้...

เขากำลังเห็นคนอีกมากมายถูกบังคับให้อยู่ใน “ที่ของตัวเอง”

ที่ที่คนอื่นกำหนดให้

กรง

โซ่

และความกลัว

โนดิวลืมตาขึ้น

“ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร”

เขาพูดเสียงต่ำ

“แต่...”

ชายที่จับเขาอยู่ขมวดคิ้ว

“อะไร?”

โนดิวมองไปยังกรงเหล็ก

“คนถูกขังอยู่ในกรง...”

เขากำหมัดแน่น

“ก็ควรได้ออกมา”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“ฮ่า!”

เขายกมือขึ้นเตรียมต่อยอีกครั้ง

“ไอ้เด็กโง่ คิดว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษหรือไง?”

โนดิวไม่ตอบ

เขาเพียงมองกลับไปยังกรง

หญิงสาวเผ่าแมวยังคงมองเขาอยู่

แต่ครั้งนี้...

ดวงตาสีทองของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่มีบางอย่างปรากฏขึ้นในสายตานั้น

ไม่ใช่ความไว้ใจ

ยังไม่ใช่

แต่มันคือ...

ความสงสัย

ทำไมมนุษย์คนนี้ถึงยอมเสี่ยงตัวเอง?

เขาต้องการอะไร?

เงิน?

อิสระ?

หรือ...

ต้องการพวกเธอเป็นของตัวเอง?

เธอไม่รู้

และเธอจะไม่มีวันเชื่อมนุษย์ง่าย ๆ

เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาได้สอนเธอแล้วว่า

มนุษย์มักมีราคาของทุกอย่าง

รวมถึง...

อิสรภาพ

ชายคนนั้นกำลังจะต่อยโนดิวอีกครั้ง

แต่ก่อนหมัดจะถึงตัว—

แกร๊ง!

เสียงโซ่จากกรงดังขึ้น

หญิงสาวเผ่าแมวกำลังยืนอยู่

แม้มือยังถูกล่าม

แม้ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

แต่ดวงตาสีทองของเธอจับจ้องไปยังโนดิว

และเป็นครั้งแรก...

ริมฝีปากของเธอขยับ

เสียงเบามากจนแทบไม่ได้ยิน

“...มนุษย์”

โนดิวหันไปมอง

เธอพูดต่อ

“เจ้าต้องการอะไร?”

โนดิวมองเธอ

คำถามนั้นง่ายมาก

แต่เขากลับตอบทันที

“ข้าไม่ได้ต้องการอะไร”

หญิงสาวนิ่ง

โนดิวหันกลับไปมองชายที่กำลังจับตัวเขา

จากนั้นพูดด้วยเสียงต่ำ

“ข้าแค่...ไม่ชอบเห็นคนถูกขัง”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“งั้นแกก็เข้าไปอยู่ในกรงด้วยกันซะ!”

เสียงดาบถูกชักออกจากฝัก

แกร๊ง!

โนดิวมองดาบตรงหน้า

เขารู้ตัวทันทีว่า...

คืนนี้

เขาอาจไม่ได้เดินออกจากป่านี้ด้วยขาของตัวเอง

แต่ในใจของเขากลับไม่มีความคิดเรื่องเงิน

ไม่มีความคิดเรื่องแหวน

ไม่มีแม้แต่ความคิดเรื่องชื่อเสียง

เหลือเพียงความคิดเดียว

ถ้ามีคนถูกขังอยู่ตรงหน้า...

เขาจะปล่อยพวกเขาได้หรือไม่?

และคำตอบของเขา...

กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของทุกคนในค่ายแห่งนี้ไปตลอดกาล