กรงเหล็กในป่า

เสียงร้องยังคงดังมาจากส่วนลึกของป่า

“ช่วยด้วย...!”

โนดิวหยุดอยู่ท่ามกลางต้นไม้

เขากำมีดในมือแน่น

เสียงนั้นเบามาก

แต่ยังได้ยินชัดเจน

ใครบางคนกำลังร้องขอความช่วยเหลือ

โนดิวมองไปรอบ ๆ

ต้นไม้สูงบดบังแสงอาทิตย์

พื้นดินเต็มไปด้วยใบไม้แห้ง

สายลมพัดผ่านกิ่งไม้จนเกิดเสียง *ซ่า...ซ่า...*

ทุกอย่างดูเงียบเกินไป

“ถ้าเป็นกับดักล่ะ...”

เขาพึมพำ

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัว

แต่เมื่อมองย้อนกลับไปยังรถม้าที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง...

ภาพโซ่เหล็ก

ปลอกคอ

และคราบเลือด

ก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำ

โนดิวกัดฟัน

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องระวังให้มากกว่าเดิม”

เขาก้มลงดูพื้น

รอยเท้ายังอยู่

รอยรองเท้าของมนุษย์หลายคน

ปะปนกับรอยเท้าขนาดเล็กที่คล้ายอุ้งเท้า

และทั้งหมดกำลังมุ่งหน้าเข้าไปในป่า

โนดิวเดินตามไปอย่างระมัดระวัง

---

ผ่านไปเกือบสิบนาที

เสียงร้องหายไปแล้ว

โนดิวหยุดอีกครั้ง

“หายไปไหนแล้ว...”

เขาก้มลง

รอยเท้าบนพื้นชัดขึ้น

มีรอยลากบางอย่างผ่านดิน

เหมือนคนถูกลากไปตามพื้น

โนดิวเริ่มรู้สึกไม่ดี

เขาเดินตามรอยต่อ

จนกระทั่งได้ยินเสียงพูดคุย

“เร็วเข้า!”

“พวกมันเริ่มตื่นแล้ว!”

“เอาโซ่ไปล็อกเพิ่ม!”

โนดิวรีบหมอบลงหลังต้นไม้

มองลอดผ่านพุ่มไม้

และสิ่งที่เห็น...

ทำให้เขานิ่งไป

กลางพื้นที่โล่งของป่า

มีค่ายชั่วคราวตั้งอยู่

ชายฉกรรจ์หลายสิบคนกำลังเดินไปมา

บางคนถือดาบ

บางคนถือหน้าไม้

บางคนกำลังขนลังสินค้า

แต่สิ่งที่อยู่ตรงกลางค่าย...

ไม่ใช่สินค้า

มันคือ

**กรง**

กรงเหล็กหลายใบถูกเรียงติดกัน

และภายในนั้น...

มีผู้คนอยู่

โนดิวเบิกตากว้าง

มีทั้งมนุษย์

เผ่าหูยาว

เผ่าที่มีเขาเล็ก ๆ

เผ่าครึ่งสัตว์

และเผ่าที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ทุกคนถูกล่ามด้วยโซ่

บางคนมีบาดแผล

บางคนมีใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เด็กคนหนึ่งนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่มุมกรง

โนดิวกำมีดแน่นขึ้น

“พวกค้าทาส...”

คำตอบที่เขาไม่อยากเชื่อ

กลับอยู่ตรงหน้า

---

“ขยับ!”

เสียงตะโกนดังขึ้น

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเดินผ่านกรง

เขาใช้ด้ามดาบเคาะลูกกรง

*เคร้ง!*

“พรุ่งนี้เราจะส่งพวกแกไปเมืองทางใต้”

คนในกรงไม่มีใครตอบ

“ไม่ได้ยินหรือไง!”

ชายคนนั้นยกมือขึ้น

*เพียะ!*

เขาตบชายเผ่าหูยาวที่อยู่ใกล้กรง

โนดิวขมวดคิ้ว

ชายคนนั้นล้มลง

แต่ไม่มีใครกล้าช่วย

เพราะทุกคนรู้ว่า...

การต่อต้านหมายถึงอะไร

โนดิวรู้สึกถึงความร้อนที่แล่นขึ้นในอก

ไม่ใช่ความกลัว

แต่เป็นความโกรธ

เขาเคยถูกดูถูก

เคยถูกหัวเราะใส่

เคยถูกเรียกว่า “หนูท่อ”

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า...

มันมากกว่าคำพูด

พวกเขาถูกขัง

ถูกล่าม

ถูกทำร้าย

และถูกซื้อขายเหมือนสิ่งของ

โนดิวกัดฟัน

“พวกเขาไม่ใช่สินค้า...”

เขาพึมพำ

---

เสียงหนึ่งดังมาจากกรงด้านในสุด

*กึก...*

โนดิวหันไป

กรงนั้นมืดกว่ากรงอื่น

มีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ด้านใน

เธอนั่งชิดกำแพงกรง

มือทั้งสองถูกล่ามด้วยโซ่

เส้นผมยาวสีเงินตกลงมาปิดใบหน้า

หูสองข้างบนศีรษะขยับเล็กน้อย

โนดิวชะงัก

“หู...แมว?”

เขาไม่เคยเห็นเผ่าพันธุ์แบบนี้ใกล้ ๆ มาก่อน

หญิงสาวค่อย ๆ เงยหน้า

ดวงตาสีทองสะท้อนแสงจากกองไฟ

ดวงตาคู่นั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความกลัว

แต่เป็นความระแวง

และความเกลียดชัง

เธอมองโนดิวผ่านลูกกรง

แม้ระยะห่างจะมากพอที่คนอื่นอาจมองไม่เห็น...

แต่เธอมองเห็นเขา

ชัดเจน

ดวงตาสีทองหรี่ลง

ราวกับกำลังเตือนว่า

**อย่าเข้ามา**

โนดิวสบตาเธอ

เขาไม่ได้พูดอะไร

หญิงสาวเองก็ไม่ได้พูด

แต่เพียงไม่กี่วินาที...

โนดิวก็รู้ว่า

เธอไม่ไว้ใจเขา

และไม่ใช่แค่เขา

เธอไม่ไว้ใจ...

**มนุษย์**

---

“เจ้ามองอะไรอยู่?”

เสียงด้านหลังดังขึ้น

โนดิวตัวแข็ง

เขาหันกลับไป

ชายคนหนึ่งกำลังเดินมาทางเขา

“ออกมาจากตรงนั้น!”

โนดิวถอยหนึ่งก้าว

“ข้า...หลงทาง”

“หลงทาง?”

ชายคนนั้นหรี่ตา

“ในป่าลึกแบบนี้?”

“ใช่”

“โกหก!”

ชายคนนั้นคว้าดาบออกมา

โนดิวรีบวิ่ง

“เฮ้ย!”

เสียงตะโกนดังทั่วค่าย

“มีคนแอบเข้ามา!”

คนหลายคนหันมาทางเขา

“จับมัน!”

โนดิววิ่งสุดแรง

ลูกธนูพุ่งผ่านศีรษะ

*ฟึ่บ!*

“บ้าเอ๊ย!”

เขาหลบหลังต้นไม้

*ฉึก!*

ลูกธนูปักลงบนเปลือกไม้

โนดิวมองมัน

หัวใจเต้นแรง

เขาไม่ใช่นักรบ

ไม่มีเกราะ

ไม่มีดาบดี ๆ

ถ้าถูกจับ...

เขาอาจจบลงในกรงเหมือนคนเหล่านั้น

“ทางนี้!”

เสียงคนตะโกน

โนดิววิ่งหนี

แต่พื้นใต้เท้ากลับยุบตัว

*ครืน!*

“อ๊ะ!”

ร่างของเขากลิ้งลงเนิน

*ตุบ!*

เขากระแทกพื้นอย่างแรง

มีดหลุดจากมือ

ก่อนจะได้ลุก...

ชายสองคนก็กระโดดลงมาตาม

“จับได้แล้ว!”

โนดิวพยายามลุก

แต่ชายอีกคนใช้เท้ากดเขาลงกับพื้น

“ไอ้เด็กโง่!”

หมัดถูกเหวี่ยงลงมา

*ผัวะ!*

เลือดไหลจากมุมปากของโนดิว

เขากัดฟัน

“ปล่อย...”

“อยากรู้นักว่ามาทำอะไรแถวนี้”

ชายคนนั้นคว้าคอเสื้อเขา

“หรืออยากเข้าไปอยู่ในกรงกับพวกมัน?”

โนดิวมองไปทางค่าย

กรงเหล็กยังตั้งอยู่ตรงนั้น

ผู้คนยังคงถูกขัง

และหญิงสาวเผ่าแมวกำลังมองเขาอยู่

ดวงตาสีทองของเธอไม่แสดงความรู้สึก

เหมือนกำลังดูว่ามนุษย์อีกคนกำลังจะพบกับจุดจบแบบไหน

โนดิวหลับตาลงชั่วครู่

แล้วนึกถึงคำพูดของชายที่เคยโยนเหรียญใส่เขาในเอวาลอร์

**“จำที่ของตัวเองไว้ด้วย”**

เขาเคยเกลียดคำพูดนั้น

แต่ตอนนี้...

เขากำลังเห็นคนอีกมากมายถูกบังคับให้อยู่ใน “ที่ของตัวเอง”

ที่ที่คนอื่นกำหนดให้

กรง

โซ่

และความกลัว

โนดิวลืมตาขึ้น

“ข้าไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร”

เขาพูดเสียงต่ำ

“แต่...”

ชายที่จับเขาอยู่ขมวดคิ้ว

“อะไร?”

โนดิวมองไปยังกรงเหล็ก

“คนถูกขังอยู่ในกรง...”

เขากำหมัดแน่น

“ก็ควรได้ออกมา”

---

ชายคนนั้นหัวเราะ

“ฮ่า!”

เขายกมือขึ้นเตรียมต่อยอีกครั้ง

“ไอ้เด็กโง่ คิดว่าตัวเองเป็นวีรบุรุษหรือไง?”

โนดิวไม่ตอบ

เขาเพียงมองกลับไปยังกรง

หญิงสาวเผ่าแมวยังคงมองเขาอยู่

แต่ครั้งนี้...

ดวงตาสีทองของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เป็นครั้งแรกที่มีบางอย่างปรากฏขึ้นในสายตานั้น

ไม่ใช่ความไว้ใจ

ยังไม่ใช่

แต่มันคือ...

**ความสงสัย**

ทำไมมนุษย์คนนี้ถึงยอมเสี่ยงตัวเอง?

เขาต้องการอะไร?

เงิน?

อิสระ?

หรือ...

ต้องการพวกเธอเป็นของตัวเอง?

เธอไม่รู้

และเธอจะไม่มีวันเชื่อมนุษย์ง่าย ๆ

เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาได้สอนเธอแล้วว่า

มนุษย์มักมีราคาของทุกอย่าง

รวมถึง...

**อิสรภาพ**

ชายคนนั้นกำลังจะต่อยโนดิวอีกครั้ง

แต่ก่อนหมัดจะถึงตัว—

*แกร๊ง!*

เสียงโซ่จากกรงดังขึ้น

หญิงสาวเผ่าแมวกำลังยืนอยู่

แม้มือยังถูกล่าม

แม้ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

แต่ดวงตาสีทองของเธอจับจ้องไปยังโนดิว

และเป็นครั้งแรก...

ริมฝีปากของเธอขยับ

เสียงเบามากจนแทบไม่ได้ยิน

“...มนุษย์”

โนดิวหันไปมอง

เธอพูดต่อ

“เจ้าต้องการอะไร?”

โนดิวมองเธอ

คำถามนั้นง่ายมาก

แต่เขากลับตอบทันที

“ข้าไม่ได้ต้องการอะไร”

หญิงสาวนิ่ง

โนดิวหันกลับไปมองชายที่กำลังจับตัวเขา

จากนั้นพูดด้วยเสียงต่ำ

“ข้าแค่...ไม่ชอบเห็นคนถูกขัง”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“งั้นแกก็เข้าไปอยู่ในกรงด้วยกันซะ!”

เสียงดาบถูกชักออกจากฝัก

*แกร๊ง!*

โนดิวมองดาบตรงหน้า

เขารู้ตัวทันทีว่า...

คืนนี้

เขาอาจไม่ได้เดินออกจากป่านี้ด้วยขาของตัวเอง

แต่ในใจของเขากลับไม่มีความคิดเรื่องเงิน

ไม่มีความคิดเรื่องแหวน

ไม่มีแม้แต่ความคิดเรื่องชื่อเสียง

เหลือเพียงความคิดเดียว

**ถ้ามีคนถูกขังอยู่ตรงหน้า...**

**เขาจะปล่อยพวกเขาได้หรือไม่?**

และคำตอบของเขา...

กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของทุกคนในค่ายแห่งนี้ไปตลอดกาล