เมืองชายแดนและข่าวลือของแหวนอัคคี

เช้าวันแรกในเมืองเรนดัล

โนดิวตื่นขึ้นพร้อมกับเสียงผู้คนที่ดังอยู่ด้านนอก

*จ๊อก... แจ๊ก...*

เสียงล้อรถม้า

เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้า

เสียงทหารเดินตรวจตรา

และเสียงนักผจญภัยพูดคุยกันอย่างคึกคัก

เขาลืมตาขึ้นในห้องพักราคาถูกของโรงเตี๊ยม

ห้องเล็กมาก

มีเพียงเตียงไม้หนึ่งเตียง โต๊ะตัวเล็ก และหน้าต่างบานเดียว

แต่สำหรับโนดิว...

มันถือว่าดีมากแล้ว

อย่างน้อยคืนนี้เขาก็ไม่ต้องนอนในกระท่อมร้างข้างทาง

โนดิวลุกขึ้นนั่ง

มือเอื้อมไปหยิบถุงผ้าข้างเตียง

เขาตรวจดูของด้านใน

มีดเก่า

ขวดน้ำ

ขนมปัง

เหรียญทองแดงไม่กี่เหรียญ

และ...

แผนที่สีดำ

เขาหยิบมันออกมา

ปลายทางยังคงเป็นจุดเดิม

**หุบเขาเอวาริน**

“วันนี้คงต้องเริ่มหาเงินจริงจังแล้ว”

โนดิวพึมพำ

ถ้าเขาต้องเดินทางไปถึงหุบเขาเอวาริน

เงินเท่านี้ไม่มีทางพอ

อย่างน้อย...

เขาต้องหาอาวุธที่ดีกว่านี้ก่อน

---

### กิลด์นักผจญภัย

อาคารขนาดใหญ่กลางเมืองเต็มไปด้วยผู้คน

เหนือประตูมีป้ายไม้แกะสลักเป็นรูปดาบและโล่ไขว้กัน

**กิลด์นักผจญภัยเรนดัล**

โนดิวยืนมองอยู่หน้าประตู

เขาเคยได้ยินเรื่องนักผจญภัยมาตั้งแต่เด็ก

คนที่ออกเดินทางไปตามเมืองต่าง ๆ

รับภารกิจ

ปราบมอนสเตอร์

ค้นหาสมบัติ

สำรวจดันเจี้ยน

และบางครั้ง...

ก็กลายเป็นวีรบุรุษ

“เอาล่ะ”

โนดิวสูดหายใจ

“ลองดูสักครั้ง”

เขาผลักประตูเข้าไป

เสียงพูดคุยภายในอาคารเงียบลงเล็กน้อย

หลายสายตาหันมามอง

โนดิวเดินไปที่เคาน์เตอร์

หญิงสาวพนักงานกิลด์เงยหน้าขึ้น

“มีอะไรให้ช่วยคะ?”

“ผมอยากสมัครเป็นนักผจญภัยครับ”

เธอหยิบแบบฟอร์มขึ้นมา

“ชื่อ?”

“โนดิว เอวาลอร์”

“อาชีพ?”

“ยังไม่มีครับ”

หญิงสาวชะงัก

“ความสามารถพิเศษ?”

โนดิวเงียบ

“...ไม่มีครับ”

“ประสบการณ์ต่อสู้?”

“นิดหน่อย”

“นิดหน่อยนี่ประมาณไหนคะ?”

โนดิวคิด

“เคยต่อยกับคนในสลัมครับ”

หญิงสาวนิ่ง

“...”

โนดิวเองก็นิ่ง

“นั่นนับไหมครับ?”

หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมา

“นับค่ะ แต่แนะนำว่าอย่าใช้เป็นประวัติการต่อสู้”

หลังจากกรอกข้อมูลเรียบร้อย

บัตรกิลด์ใบเล็กถูกส่งให้เขา

**ระดับ F**

ระดับต่ำสุด

โนดิวมองบัตรในมือ

“F...”

เขาหัวเราะเบา ๆ

อย่างน้อยก็เริ่มจากตรงนี้

---

บริเวณกระดานภารกิจเต็มไปด้วยกระดาษประกาศ

โนดิวเดินดูทีละใบ

กำจัดหมาป่า

คุ้มกันพ่อค้า

ค้นหาสัตว์เลี้ยง

สำรวจถ้ำ

เก็บสมุนไพร

รางวัลของแต่ละงานแตกต่างกัน

แต่ภารกิจที่ดูเหมาะกับเขาที่สุด...

กลับเป็นภารกิจที่น่าเบื่อที่สุด

**เก็บสมุนไพร**

รางวัลไม่มาก

ไม่มีอันตรายมาก

และไม่ต้องใช้อาวุธดี ๆ

“เอาอันนี้แหละ”

เขาดึงใบประกาศออกจากกระดาน

---

### ภารกิจแรก

พื้นที่เก็บสมุนไพรอยู่บริเวณป่าทางตะวันตกของเรนดัล

โนดิวเดินออกจากเมืองตั้งแต่ช่วงสาย

ในมือมีตะกร้าใบหนึ่ง

“นักผจญภัยคนอื่นคงกำลังฆ่ามอนสเตอร์กัน...”

เขาก้มมองตะกร้า

“ส่วนข้ากำลังเก็บหญ้า”

เขาถอนหายใจ

แต่ก็ไม่ได้บ่น

เพราะทุกอย่างต้องเริ่มจากศูนย์

โนดิวใช้เวลาเกือบครึ่งวันเดินหา

ในที่สุดก็ได้สมุนไพรครบตามจำนวน

เขากำลังจะกลับ...

เมื่อได้ยินเสียงคนพูดอยู่ไม่ไกล

“เจ้ายังจะพูดเรื่องแหวนอัคคีอีกเหรอ?”

โนดิวหยุดเดิน

เสียงชายสองคนดังมาจากหลังต้นไม้

“ข้าไม่ได้พูดเล่น”

“เรื่องนั้นมันเป็นแค่ตำนาน”

“แต่สามคนนั้นหายไปจริง”

โนดิวขยับเข้าใกล้เล็กน้อย

“ใครหาย?”

“นักผจญภัยสามคน”

“จากที่ไหน?”

“หุบเขาเอวาริน”

โนดิวชะงัก

มือที่ถือกระต่ายสมุนไพรแน่นขึ้นเล็กน้อย

**หุบเขาเอวาริน**

ชื่อเดียวกับบนแผนที่

ชายอีกคนหัวเราะ

“ก็แค่เข้าไปลึกเกินไปแล้วโดนมอนสเตอร์กิน”

“แล้วคนที่กลับมาล่ะ?”

“...”

“เขากลับมาคนเดียว”

“แล้ว?”

“แขนข้างหนึ่งหายไป”

โนดิวรู้สึกเย็นวาบขึ้นมา

“ก่อนตาย เขาพูดอะไรบางอย่าง”

“ว่าอะไร?”

ชายคนนั้นลดเสียงลง

“มันตื่นแล้ว...”

บรรยากาศเงียบไปทันที

“ตื่นอะไร?”

“ไม่มีใครรู้”

“แล้วเรื่องแหวนอัคคีเกี่ยวอะไร?”

“คนที่รอดกลับมาบอกว่าเขาเห็นแสงสีแดงอยู่ในหุบเขา”

“แสงสีแดง?”

“ใช่”

“เขาบอกว่ามันเหมือน...เปลวไฟที่ไม่มีวันดับ”

โนดิวกำมือแน่น

หัวใจเต้นเร็วขึ้น

เขาไม่รู้ว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่

แต่สถานที่ที่พวกเขาพูดถึง...

คือสถานที่เดียวกับที่อยู่บนแผนที่ของเขา

**หุบเขาเอวาริน**

---

เมื่อกลับถึงเมือง

โนดิวส่งภารกิจให้กิลด์

หญิงสาวที่เคาน์เตอร์ตรวจสมุนไพรทีละต้น

“ครบค่ะ”

เธอยื่นถุงเงินให้

“ค่าจ้าง”

โนดิวรับมา

ไม่มาก

แต่เขายิ้ม

“ขอบคุณครับ”

“ภารกิจแรกสินะ?”

“ครับ”

“ทำได้ดีนะคะ”

คำพูดง่าย ๆ เพียงไม่กี่คำ

แต่สำหรับโนดิว...

มันรู้สึกดีอย่างประหลาด

ไม่มีใครเรียกเขาว่าหนูท่อ

ไม่มีใครถามว่าเขามาจากเขตไหน

เขาเป็นเพียงนักผจญภัยระดับ F คนหนึ่ง

ที่ทำงานสำเร็จ

เท่านั้นเอง

---

คืนนั้น

โนดิวเข้าไปนั่งกินอาหารราคาถูกในร้านเหล้าเล็ก ๆ

เขากินไปฟังคนรอบข้างพูดไป

จนกระทั่งบทสนทนาหนึ่งทำให้เขาหยุดมือ

“ช่วงนี้อย่าเดินทางไปทางตะวันตกดีกว่า”

“ทำไม?”

“พวกค้าทาสกำลังเคลื่อนไหว”

“อีกแล้วเหรอ?”

“ใช่ มีรถม้าหายไปหลายคัน”

โนดิวเงยหน้า

“ค้าทาส...”

ภาพรถม้าสีดำจากเมื่อวานผุดขึ้นมาในหัว

รถม้าที่มีกรงเหล็ก

และเสียงโซ่ที่เขาได้ยิน

เขาวางช้อนลง

“เจ้ารู้ไหมว่าพวกนั้นไปทางไหน?”

ชายคนนั้นหันมามอง

“ทางตะวันตก”

หัวใจโนดิวกระตุก

ทิศเดียวกับ...

**หุบเขาเอวาริน**

---

คืนนั้นโนดิวนอนไม่หลับ

คำพูดหลายอย่างวนอยู่ในหัว

แหวนอัคคี

หุบเขาเอวาริน

นักผจญภัยที่หายตัว

พ่อค้าทาส

และรถม้ากรงเหล็ก

มันเป็นเรื่องบังเอิญจริง ๆ หรือ?

เขาตัดสินใจออกจากเมืองแต่เช้า

ไม่ได้คิดว่าจะไปยุ่งกับเรื่องค้าทาส

เขาเพียงอยากตามหาเบาะแสของแหวน

แต่บางครั้ง...

โชคชะตาก็ไม่ได้รอให้เราพร้อม

---

เช้าวันต่อมา

โนดิวเดินออกจากเรนดัลทางประตูตะวันตก

ถนนค่อนข้างเงียบ

เขาเดินตามทางป่าอยู่เกือบสองชั่วโมง

ก่อนจะพบสิ่งผิดปกติ

รอยล้อรถม้า

ลึกลงไปในดิน

โนดิวก้มลงดู

“เพิ่งผ่านไปไม่นาน...”

เขาเดินตามรอยไป

จนกระทั่งกลิ่นบางอย่างลอยมากับสายลม

กลิ่นเหล็ก

กลิ่นดิน

และ...

กลิ่นเลือด

โนดิวหยุด

มือจับด้ามมีดทันที

“...”

เขาเดินช้าลง

ผ่านพุ่มไม้

แล้วภาพตรงหน้าก็ปรากฏขึ้น

รถม้าสีดำคันหนึ่ง

พลิกคว่ำอยู่ข้างทาง

ล้อด้านหนึ่งแตก

ม้าหายไปแล้ว

ประตูรถเปิดอ้า

ไม่มีคนอยู่

โนดิวเดินเข้าไปใกล้

หัวใจเริ่มเต้นแรง

เขามองเข้าไปในรถ

และพบสิ่งที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น

**โซ่เหล็ก**

หลายเส้น

ปลอกคอเหล็ก

กุญแจ

และร่องรอยเลือดที่แห้งติดอยู่บนพื้นไม้

โนดิวนิ่งไป

“นี่มัน...”

เขาหันไปมองรอบ ๆ

ไม่มีใคร

แต่บางอย่างดึงดูดสายตาของเขา

พื้นดินข้างรถม้า

มีรอยเท้าอยู่หลายรอย

รอยรองเท้าของมนุษย์

และอีกชุดหนึ่ง...

ไม่เหมือนมนุษย์

มันเป็นรอยเล็ก ๆ

คล้ายอุ้งเท้า

แต่มีนิ้วเรียวยาวกว่าสัตว์ทั่วไป

โนดิวคุกเข่าลง

ใช้นิ้วแตะรอยนั้น

“สัตว์?”

เขามองตามรอย

มันมุ่งเข้าไปในป่า

แต่มีบางอย่างผิดปกติ

รอยเท้าชุดนี้...

ไม่ได้มีเพียงรอยเดียว

มีหลายคน

และดูเหมือนพวกเขาจะกำลังหนีอะไรบางอย่าง

โนดิวลุกขึ้น

เขาควรกลับไปแจ้งกิลด์

นั่นคือสิ่งที่นักผจญภัยมือใหม่ควรทำ

แต่ก่อนที่เขาจะตัดสินใจ...

แสงสีแดงก็สว่างขึ้นที่เส้นขอบฟ้าทางตะวันตก

**วูบบบบ...**

โนดิวเงยหน้าขึ้น

แสงสีแดงส่องทะลุผ่านแนวต้นไม้

ราวกับมีเปลวไฟขนาดมหึมากำลังลุกไหม้อยู่ไกลออกไป

“นั่นมัน...”

แสงนั้นอยู่ทางเดียวกับ

**หุบเขาเอวาริน**

โนดิวหยิบแผนที่ออกจากกระเป๋า

เส้นสีแดงบนแผนที่ดูเหมือนจะส่องประกายขึ้นชั่วขณะ

เขาเบิกตากว้าง

“เป็นไปไม่ได้...”

แสงสีแดงหายไป

ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบ

แต่ในตอนนั้นเอง...

เสียงบางอย่างดังมาจากในป่า

*กรอบ...*

เหมือนกิ่งไม้ถูกเหยียบ

โนดิวหันขวับ

มือกำมีดแน่น

“ใคร?”

ไม่มีคำตอบ

มีเพียงสายลมพัดผ่านต้นไม้

*ฟู่...*

โนดิวก้าวถอยหลัง

แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ชัดเจนกว่าเดิม

**“ช่วย...ด้วย...”**

โนดิวเบิกตากว้าง

เสียงนั้นเป็นเสียงของใครบางคน

เขามองเข้าไปในป่ามืด

จากนั้น...

เสียงร้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง

**“ช่วยข้าด้วย!!”**

โนดิวกำมีดแน่น

ความกลัวกำลังบอกให้เขากลับไป

แต่บางอย่างในใจกลับบอกว่า...

ถ้าเขาเดินจากไปในตอนนี้

เขาอาจไม่มีวันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนในกรงเหล่านั้น

โนดิวสูดหายใจเข้าลึก ๆ

ก่อนก้าวเข้าไปในป่า

ทีละก้าว...

ทีละก้าว...

โดยไม่รู้เลยว่า

เบื้องหลังต้นไม้เหล่านั้น

กำลังมีใครบางคนรอความช่วยเหลืออยู่

และคนคนนั้น...

กำลังจะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของ **“ไอ้หนูท่อ”** ไปตลอดกาล