ตอนที่ 16

หอบรรณสารยามดึก

ชาลี · 6 ต.ค. 69 · 6,552 ตัวอักษร

ยามฮอบบ์เฝ้าประตูหอจดหมายเหตุชั้นล่างของหอบรรณสารมายี่สิบสองปี และตลอดยี่สิบสองปีนั้น ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นเลย

นั่นคือความภูมิใจของเขา

คืนนี้ก็เหมือนทุกคืน ตะเกียงหนึ่งดวง ชาร้อนหนึ่งกา พวงกุญแจทองเหลืองเจ็ดดอกแขวนตะขอข้างโต๊ะ และเสียงหน้ากระดาษของบัญชีใหญ่ที่ลอดผ่านผนังหนามาเหมือนฝนตกปรอย ๆ

ตีหนึ่งสิบห้านาที เขาเงยหน้าจากสมุดลงเวลา

บนพื้นห่างจากโต๊ะไปราวสิบก้าว มีตุ๊กตากระต่ายผ้าตัวหนึ่งนั่งอยู่

หูข้างหนึ่งพับ ตาข้างซ้ายเป็นกระดุมสีแดง นั่งตัวตรงแบบที่ตุ๊กตาไม่ควรนั่งได้เองบนพื้นหินขัดมัน

ฮอบบ์กะพริบตา

พอเงยหน้าอีกที กระต่ายอยู่ห่างไปแปดก้าว

ฮอบบ์วางปากกา จ้องมันจนตาแห้ง มันไม่ขยับเลยแม้แต่ขนเส้นเดียว

เขาหยิบถ้วยชาขึ้นจิบ

กระต่ายอยู่ห่างไปห้าก้าว และตอนนี้มันถือช้อน

ฮอบบ์สำลักชา เขาไอจนน้ำตาไหล ต้องก้มหน้าลงกับโต๊ะ และตอนที่เงยขึ้นมาพร้อมตาพร่ามัว กระต่ายนั่งอยู่บนมุมโต๊ะของเขาเอง ห่างจากศอกแค่คืบเดียว ช้อนในมือผ้าเป็นช้อนชาของเขาเอง

“ไม่” ฮอบบ์พูดกับกระต่าย “ไม่ ไม่ใช่คืนนี้ ฉันอายุห้าสิบเก้าแล้ว”

เขาหันไปหยิบตะเกียงมาส่องให้ชัด

เมื่อหันกลับมา โต๊ะว่างเปล่า

ไม่มีกระต่าย ไม่มีช้อน และตะขอข้างโต๊ะที่เคยแขวนพวงกุญแจทองเหลืองเจ็ดดอก ตอนนี้แขวนช้อนชาอยู่หนึ่งคันแทน

ฮอบบ์มองช้อนนั้นอยู่นาน แล้วตัดสินใจอย่างสุขุมที่สุดในรอบยี่สิบสองปีของอาชีพ

เขาจะไม่จดเรื่องนี้ลงสมุดเด็ดขาด


“ได้มาแล้ว” ปิ๊ปกระซิบจนเกือบเป็นเสียงกรี๊ด เธอชูพวงกุญแจขึ้นในเงามืดของทางเดินด้านหลัง “คุณกระดุมเอาไปวางไว้ที่ปากท่อระบายน้ำ ตามแผน เป๊ะเลย”

“แผนไม่ได้มีเรื่องช้อน” คาเซลพูด

“แผนของคุณกระดุมมีเสมอแหละ”

คาเซลหยิบพวงกุญแจไป ไล่ดูอย่างรวดเร็ว เลือกดอกที่สี่ตามที่ยายโมราห์วาดไว้บนกระดาษสาแผ่นนั้น แผนผังที่ละเอียดเกินกว่าคนขายยาแก่ ๆ ในฝั่งน้ำต่ำควรจะรู้

บรามยืนเฝ้าปลายทางเดิน ชอล์กในมือพร้อม ทุกหัวมุมที่พวกเขาผ่าน เขาขีดลูกศรเล็ก ๆ ไว้ต่ำ ๆ ข้างบัวพื้น ทางกลับบ้าน

ส่วนคุณกระดุมกลับมานั่งอยู่ในกระเป๋าหนังของปิ๊ปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครเห็น หูพับโผล่ออกมาข้างหนึ่ง ช้อนชาของยามฮอบบ์ยังอยู่ในมือ

เสื้อของทุกคนชุ่มหมึกพรางของมาดามเฮสเตอร์ ยามสองคนที่เดินสวนมาที่หัวบันไดมองผ่านพวกเขาไปเฉย ๆ เหมือนมองผนัง

ประตูชั้นใต้หอจดหมายเหตุเปิดออกเงียบกริบ

บันไดหินวนลงไปในความมืดที่เย็นและมีกลิ่นฝุ่นกระดาษเก่า ข้างล่างเป็นห้องยาวสุดลูกหูลูกตา ชั้นสมุดปกดำสูงจรดเพดาน สันทุกเล่มมีแค่ตัวเลข

ห้องสมุดแก้ไข ยายเขียนกำกับไว้บนแผนที่ และใต้นั้นมีอีกบรรทัดเล็ก ๆ ที่ยายขีดฆ่าทิ้งแต่ยังอ่านออก อย่าอยู่เกินสิบห้านาที

คาเซลเปิดนาฬิกาพก “สิบสี่นาที ผมให้ตัวเองหนึ่งนาทีสำรอง” แล้วไล่นิ้วไปตามสันสมุดจนหยุดที่เล่มของสองปีก่อน

สมุดเล่มที่เขาดึงออกมาหนักจนต้องใช้สองมือ เขากางลงบนโต๊ะอ่านกลางห้อง ปิ๊ปยกตะเกียงที่หรี่จนเหลือเปลวเท่าเมล็ดข้าวขึ้นส่อง

ทั้งหน้าเต็มไปด้วยรหัส

ลายมือจิ๋วเท่าขาแมลง ตัวเลข อักษรย่อ ขีดทับ ขีดทับ ขีดทับ เรียงเป็นบรรทัดเหมือนมดเดินแถว และทุกบรรทัดจบด้วยคำเดียวกัน

ตรวจทานแล้ว

ตรวจทานแล้ว

ตรวจทานแล้ว

ปิ๊ปขนลุกไปถึงท้ายทอย มันเหมือนเสียงคนพูดซ้ำ ๆ ในห้องว่าง

คาเซลพลิกหน้าเร็วขึ้น นิ้วของเขาวิ่งลงตามบรรทัดไม่หยุด

แล้วนิ้วของเขาก็หยุด

บรรทัดนั้นดูเหมือนบรรทัดอื่นทุกอย่าง มีวันที่ มีรหัสย่าน มีตัวอักษรย่อ แต่ตรงกลางบรรทัด ตรงที่บรรทัดอื่นไม่มีอะไรเลย มีตัวอักษรสามตัวที่ไม่ใช่รหัส เหมือนอาลักษณ์ที่จดลังเลไปชั่วขณะ แล้วเผลอเขียนอะไรที่เป็นมนุษย์มากกว่าที่ควรลงไป ก่อนจะรู้ตัวและหยุดมือกลางคำ หมึกตรงนั้นเปื้อนเป็นหยดเล็ก ๆ

...ค.๑ / ด-ลิ... / ตรวจทานแล้ว

ปิ๊ปได้ยินเสียงคาเซลกลืนน้ำลาย

“ด” เขาพูดเบามาก “ด... ดรูว์”

“อาจจะเป็นอะไรก็ได้นะ” ปิ๊ปรีบพูด “เดือน ดาว ดอกไม้...”

“วันที่” คาเซลชี้ไปที่ต้นบรรทัด “สองปีก่อน เดือนกระดาษ ปลายเดือน” เขาไม่ต้องนับ เขารู้ “เป็นเดือนเดียวกับที่ผมเริ่มรินชาสองถ้วย”

ปิ๊ปมองเขา แล้วมองตัวอักษร ลิ ที่ถูกตัดกลางคำ

ลิ— เหมือนในสมุดของเธอ ชื่อเดียวที่เธอปล่อยให้จางไปในคืนที่ไข้ขึ้น

“ฉีกเลย” เธอพูด “คุณตรงเป๊ะ ฉีกเลย ไม่ต้องคิด”

คาเซล ดรูว์ ผู้ซึ่งตลอดสี่ปีในทะเบียนไม่เคยพับมุมกระดาษสักแผ่น จับขอบหน้าแล้วฉีก

แคว่ก

เสียงกระดาษฉีกในห้องเงียบดังเหมือนฟ้าผ่า เขาฉีกหน้าต่อไป อีกหน้า และอีกหน้า หน้าที่มีบรรทัดนั้น หน้าก่อนหน้า หน้าหลังจากนั้น และหน้าเก่า ๆ ที่สุมอยู่ท้ายเล่ม รวมสิบสองแผ่น พับซ้อนกันแล้วยัดเข้ากระเป๋าเสื้อด้านใน ข้างใบปลิว L. กับกิ๊บผีเสื้อสีเหลือง

ปลายห้อง ตรงที่บรามยืนเฝ้า มีเสียงเคาะชอล์กสามครั้ง

สัญญาณว่ามีคนมา


พวกเขาหนีขึ้นบันไดอีกทาง ทางที่ยายวาดเป็นเส้นประ ทะลุออกมาที่ทางเดินยาวชั้นสอง

ทางเดินภาพเหมือน

ทั้งสองฝั่งผนังเรียงรายด้วยภาพเหมือนกรอบทองของอาลักษณ์ดีเด่นแห่งสภาทะเบียน

ปิ๊ปวิ่งผ่านไปสิบกว่าภาพแล้วจึงหยุดกึก

ตรงกลางทางเดินมีช่องว่างช่องหนึ่ง

ไม่มีกรอบ ไม่มีภาพ มีแต่รอยสี่เหลี่ยมบนผ้าบุผนังที่สีซีดอ่อนกว่าส่วนอื่น แบบที่เกิดเมื่อกรอบรูปแขวนอยู่ตรงนั้นนานหลายปีแล้วถูกถอดออก ใต้รอยนั้นมีป้ายทองเหลืองเล็ก ๆ ตอกไว้กับผนัง

ป้ายถูกขูด

ขูดจนเป็นรอยข่วนลึกไขว้กันไปมา ไม่เหลือตัวอักษรสักตัว เหมือนใครบางคนเอาปลายมีดลากซ้ำ ๆ อย่างโกรธจัด หรืออย่างกลัวจัด

ปิ๊ปไม่รู้ว่าทำไมเธอยื่นมือไปแตะมัน

โลหะเย็นเฉียบ รอยข่วนบาดปลายนิ้ว และชั่วอึดใจหนึ่ง รอยซีดบนผนังดูอุ่นขึ้นมาเหมือนเพิ่งมีแดดส่องลงไป ทั้งที่ทางเดินนี้มืดสนิท ปิ๊ปดึงมือกลับ ปลายนิ้วมีเลือดซึมเป็นจุดเล็ก ๆ

“ปิ๊ป!” คาเซลกระชากแขนเธอ แขนเสื้อของเธอที่ทาหมึกพรางไว้ลอกเป็นเกล็ดใส ๆ ร่วงลงพื้น

ระฆังเตือนภัยดังลั่นไปทั้งหอบรรณสาร

ไม่ใช่ระฆังทองเหลือง แต่เป็นเสียงกระดาษ ทุกภาพเหมือนในทางเดินสั่นกรอบดังแกรก ๆ และจากปลายทางเดินทั้งสองด้าน มีแสงตะเกียงกับเสียงรองเท้าบู๊ตวิ่งเข้ามา

“ทางซ้ายตัน ทางขวามีหกคน” คาเซลนับ “ผมนับทุกอย่างได้ แต่ผมนับทางออกไม่ได้”

บรามชี้ขึ้นข้างบน

เพดาน เพดานโค้งสูงที่ทาสีฟ้าเป็นท้องฟ้ามีดาว ว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่บนนั้น เพราะแน่นอนว่าไม่มีใครเดินบนเพดานได้

ปิ๊ปมองตามนิ้วบราม แล้วยิ้มกว้างที่สุดในคืนนั้น

“คุณตรงเป๊ะ จับมือฉันไว้ บรามด้วย”

“เธอจะทำอะไร”

“ไม่รู้” ปิ๊ปตอบตามจริง แล้วชูไม้เท้าขึ้น “ฟิ้บบะลิบ ฟิ้บบะโล้ ข้างบนจ๋า ข้างล่างจ๋า แลกที่กันเล่นหน่อยนะ!”

โลกพลิก

ไม่ใช่ค่อย ๆ หมุน มันพลิกแบบหน้าหนังสือถูกพลิก ครั้งเดียวจบ ท้องของปิ๊ปลอยขึ้นไปค้างไว้ที่คอ แล้วเท้าของเธอก็กระแทกลงบนดาวสีทองที่ทาไว้บนเพดาน

พวกเขายืนอยู่บนท้องฟ้า

ข้างล่าง หรือข้างบน ปิ๊ปไม่แน่ใจแล้ว ยามหกคนวิ่งมาถึงกลางทางเดินพอดี และในวินาทีนั้นทุกอย่างที่ไม่ได้ตอกตะปูไว้ก็ร่วงขึ้นมาหาพวกเขา ทุกอย่างลอยขึ้นมากองบนเพดานรอบเท้าปิ๊ป ยกเว้นตัวยามเอง ที่ยังติดอยู่กับพื้นตามเดิม แหงนหน้ามองคนสามคนกับตุ๊กตาหนึ่งตัวที่ยืนกลับหัวอยู่บนท้องฟ้าทาสี ด้วยสีหน้าของคนที่ไม่มีวลีไหนในทะเบียนเตรียมไว้ให้

ภาพเหมือนทุกภาพบนผนังกลับหัวตามไปด้วย

ทุกภาพ ยกเว้นรอยสี่เหลี่ยมซีดตรงกลาง ที่ไม่มีอะไรให้กลับหัว

“วิ่ง!” ปิ๊ปร้อง

พวกเขาวิ่งไปตามเพดาน กระโดดข้ามโคมระย้าที่ตั้งอยู่เหมือนพุ่มไม้แก้ว คาเซลนับก้าวออกเสียงเพราะเป็นวิธีเดียวที่เขาจะไม่อาเจียน บรามวิ่งนำหน้า หัวเราะเงียบ ๆ แบบที่ไม่มีเสียงออกมาแต่ทั้งตัวสั่น

ที่ปลายทางเดิน หน้าต่างบานใหญ่ ปิ๊ปปลดเวท โลกพลิกกลับ พวกเขาร่วงลงมากลิ้งบนพื้นตรงหน้าต่างพอดี แล้วไต่ระเบียงกันสาดลงไปหาเรือของบราม


บนระเบียงชั้นสูงสุดของหอบรรณสาร ท่ามกลางกระถางกุหลาบกระดาษสีขาวที่ไม่เคยเหี่ยว ชายชราคนหนึ่งยืนกุมมือไว้ข้างหลัง

เขามองเรือลำเล็กที่พายออกจากเกาะหมึก ลอดใต้สะพานไปในความมืด เห็นเงาเด็กผู้หญิงผมยุ่งมัดแกละโบกไม้เท้าอย่างผู้ชนะ

หัวหน้ายามวิ่งหอบขึ้นบันไดมาถึง ทำความเคารพ

“ท่านนายทะเบียนครับ เรือลำนั้นยังอยู่ในระยะ ถ้าเราส่งคนไปทางประตูน้ำตะวันออก—”

“ไม่ต้อง”

หัวหน้ายามชะงัก

ออสริก เวลเลอร์ ยังไม่ละสายตาจากเงาเรือที่ค่อย ๆ กลืนหายไปกับหมอก เขาเอื้อมมือไปจัดกลีบกุหลาบกระดาษดอกหนึ่งให้เข้าที่ ช้า ๆ อย่างประณีต

“ปล่อยไป” เขาพูดเสียงนุ่มเหมือนทุกครั้ง แล้วพึมพำต่ออีกประโยค เบาจนหัวหน้ายามไม่แน่ใจว่าเขาพูดกับใคร

“...ยังไม่ถึงเวลา”

ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี

แจ้งปัญหาตอนนี้

ความคิดเห็นตอนนี้ (0)