ตอนที่ 11
บันทึกของคนตรงเป๊ะ
ชาลี · 11 ต.ค. 69 · 6,097 ตัวอักษร
บันทึกส่วนตัว — วันที่หนึ่ง
ผมไม่เคยเขียนบันทึกที่ไม่ใช่รายงานมาก่อน ทุกอย่างที่ผมเคยเขียนมีหมายเลขแบบฟอร์ม มีช่องลงนาม และมีคนอ่าน
สมุดเล่มนี้ซื้อจากร้านเครื่องเขียนถนนเกลือป่น ราคาหกจุด ปกสีน้ำตาล ไม่มีหมายเลข ไม่มีใครอ่าน
ผมเขียนมันเพราะกฎข้อสองของยายโมราห์ห้ามผมจดเรื่องในร้านลงสมุดของทะเบียน และเพราะถ้าผมไม่จดอะไรเลย ผมกลัวว่าจะลืม
ผมไม่เคยกลัวลืมมาก่อน
ข้อเท็จจริงประจำวัน: ผมยื่นคำร้องขอเป็นผู้ติวสอบซ่อมให้ผู้ขอตราชื่อปิ๊ป หัวหน้าเกรเวสอนุมัติภายในสี่นาที แกบอกว่า “ข้างบนก็อยากให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ดรูว์” ผมไม่แน่ใจว่านั่นเป็นข่าวดี
การติวคือข้ออ้าง ทุกคนในร้านรู้ ยกเว้นตุ๊กตากระต่าย ซึ่งผมจะไม่เขียนถึงในบันทึกนี้
ปัญหาแรกของการสอนปิ๊ปคือจังหวะ
วลีทุกวลีในทะเบียนมีจังหวะของมัน เหมือนเพลงที่ถูกตัดทำนองทิ้งเหลือแต่จังหวะเคาะ คาเซลจึงเปิดฝานาฬิกาพกวางบนเคาน์เตอร์ ให้เสียงติ๊กต็อกเป็นตัวนับ
“ตามเข็มวินาที” เขาบอก “หนึ่งพยางค์ต่อหนึ่งติ๊ก”
ปิ๊ปพยักหน้าอย่างตั้งใจ แล้วก็เริ่มร่ายวลีที่ 1142 อีกครั้ง
ติ๊ก พยางค์ ต็อก พยางค์ ติ๊ก พยางค์
ถึงพยางค์ที่สี่ หัวเธอเริ่มโยก ถึงพยางค์ที่หก เท้าเริ่มเคาะพื้น ถึงพยางค์ที่แปด ปิ๊ปร่ายวลีที่ 1142 เป็นทำนองเพลงเต้นรำริมคลองที่คนเมาร้องกันตอนสองยาม ครบทุกพยางค์ ตรงจังหวะติ๊กต็อกเป๊ะ เพียงแต่ใส่ทำนองลงไปด้วย
ไส้เทียนลุกเป็นไฟ
เปลวไฟสีส้มธรรมดา ร้อนธรรมดา สว่างธรรมดา
แล้วมันก็เริ่มเต้น
เปลวไฟเล็ก ๆ บนไส้เทียนหมุนตัว ยกแขนที่ไม่มี โค้งไปทางซ้าย โค้งไปทางขวา ตามจังหวะเพลงที่ปิ๊ปยังฮัมค้างอยู่ในคอ
คาเซลมองมันนาน
“มันติดนะ!” ปิ๊ปร้อง “คุณตรงเป๊ะ มันติด! นับว่าผ่านได้ไหม”
“มันเต้นรำ”
“แต่มันติด”
คาเซลหยิบดินสอขึ้นมา จดลงสมุดปกน้ำตาล ผล : ติด (เต้นรำ) แล้วนั่งพิจารณาวงเล็บนั้นอยู่นานว่าควรขีดเส้นใต้หรือไม่
ปัญหาที่สองคือลายมือ
ผู้ขอตราต้องเขียนวลีทั้งสิบสองลงกระดาษสอบด้วยลายมือที่อ่านออก คาเซลจึงเอากระดาษตีเส้นบรรทัดมาให้ปิ๊ปคัด
ตัวหนังสือของปิ๊ปไม่เคยอยู่บนบรรทัด มันขึ้นลงเป็นคลื่นเหมือนเรือที่โดนลม ซึ่งคาเซลเตรียมใจไว้แล้ว
สิ่งที่เขาไม่ได้เตรียมใจคือบรรทัด
เส้นบรรทัดสีฟ้าจาง ๆ บนกระดาษ ค่อย ๆ โค้งหลบตัวหนังสือของปิ๊ป ทีละเส้น อย่างสุภาพ เหมือนคนที่ยืนต่อแถวแล้วเบี่ยงตัวให้ใครบางคนเดินผ่าน จนกระดาษทั้งแผ่นกลายเป็นคลื่นที่ไหลไปตามลายมือของเธอ
ปิ๊ปไม่ได้สังเกต เธอกำลังตั้งใจคัดอยู่
คาเซลสังเกต
เขาไม่ได้พูดอะไร แค่พับกระดาษแผ่นนั้นเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อด้านใน ข้าง ๆ ใบปลิวที่ลงชื่อ L.
บันทึกส่วนตัว — วันที่สี่
ข้อเท็จจริงประจำวัน: ผมตื่นเวลาห้านาฬิกาสามสิบนาที ต้มน้ำ ชงชา รินชาสองถ้วย
ผมไม่เคยจดเรื่องนี้มาก่อน เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่ต้องจด มันเป็นเรื่องที่ผมทำมาทุกเช้าเหมือนติดกระดุมเสื้อ
วันนี้ผมจดเพราะภาพในสมุดของปิ๊ป
ผมดื่มถ้วยที่หนึ่งหมดในเจ็ดนาที ถ้วยที่สองวางไว้บนขอบหน้าต่าง ตรงรอยวงกลมจาง ๆ บนเนื้อไม้ ผมไม่ได้แตะ ตอนเย็นกลับถึงห้อง เวลาหกนาฬิกาสิบสองนาที ผมเทมันทิ้งในอ่างล้างจาน ล้างถ้วย คว่ำไว้
หกนาฬิกาสิบสองนาทีทุกเย็น ผมไม่รู้ว่าทำไมต้องเป็นนาทีนั้น
ผมทำแบบนี้มาประมาณสองปี ผมไม่รู้ว่าเริ่มเมื่อไหร่ ผมไม่เคยถามตัวเองว่าทำไม
ผมกำลังถามตอนนี้
บันทึกส่วนตัว — วันที่ห้า
ข้อเท็จจริงประจำวัน: ตรวจตู้ถ้วยชามในห้องตัวเอง
ถ้วยชาเรียบไม่มีลาย สามใบ จานรองถ้วยเรียบ สามใบ จานรองถ้วยลายดอกไม้สีชมพูกับใบไม้สีเขียว หนึ่งใบ
ไม่มีถ้วยที่เข้าชุดกับจานรองใบนั้น
ผมไม่เคยซื้อจานรองลายดอกไม้ ผมไม่ชอบลายดอกไม้ ผมไม่รู้ว่ามันมาอยู่ในตู้ของผมได้อย่างไร และผมไม่เคยสังเกตเห็นมันเลย ทั้งที่ผมเปิดตู้นี้วันละสองครั้งมาสองปี
ลายดอกไม้บนขอบจาน เหมือนลายบนถ้วยใบเล็กในสมุดของปิ๊ปทุกกลีบ
ผมนับแล้ว
นางดอร์ริส เจ้าของร้านเย็บเล่มหนังสือและห้องเช่าชั้นบน เป็นหญิงร่างท้วมที่จำวันเกิดของผู้เช่าทุกคนได้ และจำไม่ได้ว่าวางแว่นไว้ที่ไหนทุกวัน
คาเซลดักรอเธอที่ห้องโถงชั้นล่างตอนเธอกำลังรดน้ำกระถางต้นไม้
“คุณนายดอร์ริสครับ ผมขอถามอะไรหน่อย”
“ค่าเช่าเดือนนี้คุณจ่ายแล้วนะคะคุณดรูว์ จ่ายก่อนกำหนดสามวันเหมือนทุกเดือน” นางพูดโดยไม่หันมา “ฉันเคยบอกไหมคะว่าคุณเป็นผู้เช่าที่ฉันชอบที่สุด”
“บอกแล้วครับ ทุกเดือน” คาเซลกระแอม “ผมอยู่ห้องนั้นคนเดียวมาตลอดใช่ไหมครับ”
“ก็สองปีแล้วนี่คะ” นางว่า “ก่อนหน้านั้นคุณก็อยู่กับ...”
นางหยุด
บัวรดน้ำในมือเอียงค้าง น้ำไหลลงกระถางจนล้นขอบ หยดลงพื้นไม้
“กับ...” นางพูดอีกครั้ง คิ้วขมวดเข้าหากัน สายตาเลื่อนลอยไปที่บันได เหมือนกำลังรอให้ใครสักคนเดินลงมา “กับใครนะ แหม ฉันนี่แก่แล้วจริง ๆ”
“ไม่เป็นไรครับ” คาเซลพูด เสียงเขาเรียบมาก “ค่อย ๆ นึกครับ”
“ก่อนหน้านั้นคุณเช่าห้องใหญ่หัวมุมอีกฝั่ง” นางพูดช้า ๆ “ห้องที่มีหน้าต่างขอบเขียวบานใหญ่ สองห้องนอน แล้วก็ย้ายมาห้องเล็กนี่เมื่อสองปีก่อน คุณบอกว่าห้องมันกว้างเกินไป” นางหันมามองเขา สีหน้างุนงงจนเกือบเศร้า “ทำไมผู้ชายตัวคนเดียวถึงเช่าห้องสองห้องนอนนะคุณดรูว์ ฉันว่าฉันเคยรู้นะ ฉันว่าฉันเคยรู้แน่ ๆ”
น้ำจากกระถางไหลมาถึงปลายรองเท้าของคาเซล เขาไม่ได้ถอย
หน้าต่างขอบเขียว
เขาได้กลิ่นฝนอีกแล้ว
บันทึกส่วนตัว — วันที่หก
ข้อเท็จจริงประจำวัน: การติวดำเนินไปตามแผน ปิ๊ปจุดเทียนติดสามครั้งจากสิบครั้ง เต้นรำหนึ่ง ร้องเพลงหนึ่ง อีกหนึ่งครั้งเปลวไฟกลายเป็นสีชมพูและส่งกลิ่นซุปฟักทอง ยายโมราห์บอกว่าครั้งนั้นนับว่าผ่าน
ระหว่างติว บรามกับปิ๊ปเอาแผนที่เมืองมากางบนเคาน์เตอร์ ปักหมุดตรงที่บรามวาดภาพชอล์กคนที่ไม่มีใครรู้จัก ได้ยี่สิบเก้าหมุด ผมยังไม่เห็นรูปแบบอะไร แต่ผมเห็นว่าปิ๊ปปักหมุดทุกอันด้วยมือที่มีผ้าพันแผลพันใหม่ทุกวัน ผมไม่เคยเห็นแผลใต้ผ้า ผมไม่ได้ถาม
ข้อเท็จจริงเพิ่มเติม: วันนี้ผมเรียกเธอว่า เธอ ต่อหน้าเธอเป็นครั้งแรก ในประโยค “เธอจับดินสอผิดข้าง” ผมแก้คำไม่ทัน เธอไม่ได้ทักท้วง
เธอแค่ยิ้มกว้างจนกระบนแก้มยืด แล้วก็จับดินสอผิดข้างต่อไป
ผมสังเกตว่าในบันทึกนี้ ผมเขียนถึงเธอว่า เธอ มาตั้งแต่วันที่สองโดยไม่รู้ตัว
ผมจะไม่แก้
คืนนั้นคาเซลกลับห้องช้ากว่าปกติ เพราะแวะไปยืนบนถนนฝั่งตรงข้าม มองห้องหัวมุมของตึกตัวเองเกือบระฆังหนึ่ง
หน้าต่างขอบเขียวบานใหญ่มืดสนิท ผู้เช่าคนใหม่คงหลับแล้ว
ในห้องเล็กของเขา เขาเอาจานรองลายดอกไม้ออกจากตู้มาวางบนโต๊ะเขียนหนังสือ ตั้งใจจะวาดลายมันลงสมุด แต่โต๊ะตัวนั้นเอียง ขาหลังซ้ายสั้นกว่าข้างอื่นเล็กน้อยมาตั้งแต่ซื้อ เขาเคยหนุนด้วยกระดาษพับสี่ทบ วันนี้กระดาษนั้นหลุด
เขาคุกเข่าลงเพื่อหนุนใหม่
และจากตรงนั้น จากระดับพื้น ในมุมที่เขาไม่เคยก้มลงไปมองตลอดสองปี เขาก็เห็นมัน
ลิ้นชักใบหนึ่งที่ด้านล่างสุดของโต๊ะ ทาสีเดียวกับเนื้อไม้จนกลืนไปกับลาย ไม่มีมือจับ มีแค่รูกุญแจเล็ก ๆ รูปทรงแปลกตาหนึ่งรู ขอบรูมีรอยถลอกจาง ๆ เหมือนเคยมีคนไขมันบ่อย ๆ
คาเซลดึง ลิ้นชักไม่ขยับ
เขาถอดพวงกุญแจออกจากเข็มขัด กุญแจเจ็ดดอก ติดป้ายครบทุกดอก ห้อง ตู้เอกสาร หอจดหมายเหตุ ลิ้นชักโต๊ะทำงาน ประตูหลังสำนักงาน กล่องเงินสำรอง และอีกดอกที่ป้ายเขียนว่า สำรอง ห้อง เขาลองทีละดอก
ไม่มีดอกไหนเข้า
เขาค้นทั้งห้อง ใต้ฟูก ในกระเป๋าเสื้อทุกตัว ในกล่องกระดุม ในกระป๋องชา จนห้องที่เคยเป็นระเบียบที่สุดในถนนเกลือป่นกลายเป็นห้องที่เขาจำไม่ได้
ไม่มีกุญแจ
บันทึกส่วนตัว — วันที่หก (ต่อ) ไม่ทราบเวลา
ลิ้นชักล็อก ไม่มีกุญแจ
ผมใช้โต๊ะตัวนี้ทุกวันมาสองปี ผมไม่เคยเห็นมัน
ผมไม่รู้ว่าข้างในมีอะไร ผมไม่รู้ว่าใครเป็นคนล็อก ผมไม่รู้ว่ากุญแจไปอยู่ที่ไหน
ผมไม่รู้ว่าทำไมผมถึงไม่อยากรู้ และอยากรู้ที่สุดในชีวิตพร้อมกัน
ผมนั่งอยู่บนพื้นตรงหน้ามันตอนนี้ จานรองลายดอกไม้วางอยู่บนเข่า
ผมไม่ได้นับว่านั่งมานานเท่าไหร่แล้ว
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี