ตอนที่ 15
แผนขโมยหน้ากระดาษ
ชาลี · 11 ต.ค. 69 · 6,558 ตัวอักษร
แผนฉบับที่หนึ่งของคาเซลยาวสี่หน้ากระดาษ มีหัวข้อย่อยสิบเก้าข้อ มีตารางเวลาแบ่งละเอียดถึงระดับครึ่งนาที และมีภาคผนวกท้ายเล่มชื่อว่า กรณีที่เกิดความผิดพลาด (ไม่น่าจะเกิด)
ยายโมราห์อ่านจบในเวลาสูบไปป์หนึ่งอัด แล้วเอาทั้งสี่หน้าจุ่มลงในหม้อต้มยาที่เดือดปุด ๆ อยู่หลังร้าน
“เฮ้!” ปิ๊ปร้อง
“นั่นสำเนา” คาเซลพูดเสียงเรียบ แม้มุมตาจะกระตุก “ผมมีอีกสองชุด”
“เอามาเผาให้หมด” ยายพ่นควัน “แผนที่ต้องเขียนสี่หน้าคือแผนของคนที่ไม่เคยขโมยอะไร ขโมยจริงต้องจำได้ในหัว ถ้าถูกจับ กระดาษในกระเป๋าแกจะเป็นพยานคนแรกที่ทรยศแก”
คาเซลอ้าปากจะเถียง แล้วหุบปากลง หยิบสำเนาอีกสองชุดออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน วางลงบนเคาน์เตอร์ แล้วเลื่อนไปให้ยาย
“ยายเคยขโมยของเหรอคะ”
“แกเคยเห็นใครต้มยามาสามสิบปีโดยไม่เคยขโมยสมุนไพรจากสวนหลวงไหมล่ะ” ยายตอบ แล้วโยนสำเนาชุดที่สองลงหม้อ
ทั้งหมดเริ่มเมื่อสองวันก่อน วันที่คาเซลเดินลงบันไดจากห้องเช่าพร้อมถ้วยชาลายดอกไม้ในมือ แล้วบอกว่าจะขโมยหน้ากระดาษจากหอบรรณสาร
ปิ๊ปคิดว่ายายจะตะเพิดทั้งคู่ออกจากร้าน
ยายไม่ได้ตะเพิด ยายนั่งฟังคาเซลเล่าเรื่องลิ้นชักไอ เรื่องบทกวี เรื่องกิ๊บผีเสื้อ ฟังโดยไม่ขัดสักคำ แล้วถามแค่คำถามเดียว
“แกรู้ไหมว่าสมุดพวกนั้นเก็บไว้ชั้นไหน”
“ชั้นใต้ดินของหอจดหมายเหตุครับ” คาเซลตอบ “แต่ผมไม่เคยลงไป ผู้ตรวจการชั้นสามไม่มีสิทธิ์”
ยายพยักหน้าช้า ๆ แล้วดึงกระดาษสาแผ่นหนึ่งออกจากใต้เคาน์เตอร์ หยิบดินสอถ่าน หลับตาลงครู่หนึ่ง
แล้วยายก็วาด
ไม่ได้วาดช้า ๆ อย่างคนนึกทีละขั้น ยายวาดเร็วและมั่นเหมือนคนเขียนชื่อตัวเอง ประตูหน้า โถงกลาง ทางเดินฝั่งตะวันออก บันไดวนสองทาง ห้องยามตรงหัวบันได ตะขอแขวนกุญแจข้างโต๊ะ และลงไปข้างล่าง ห้องยาวที่ยายเขียนกำกับไว้ว่า ห้องสมุดแก้ไข
ปิ๊ปกับคาเซลมองหน้ากัน
“ยายเคยไปที่นั่นเหรอคะ”
ยายลืมตา มองแผนผังบนกระดาษเหมือนเพิ่งเห็นมันเป็นครั้งแรก ดินสอในมือค้างอยู่กลางอากาศ
“ไม่เคย” ยายพูด เสียงเบาผิดปกติ “ฉันไม่เคยไป”
แล้วยายก็เขียนอีกบรรทัดเล็ก ๆ ใต้ห้องนั้น อย่าอยู่เกินสิบห้านาที เขียนเสร็จแล้วมองมันนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะลากเส้นขีดฆ่าทิ้ง แต่ไม่ได้ขีดจนมิด
คืนนั้นปิ๊ปได้ยินยายเดินไปมาในครัวจนถึงตีสอง
วันนี้ หลังจากสำเนาแผนชุดที่สามกลายเป็นเยื่อกระดาษในหม้อต้ม ทั้งสามคนนั่งล้อมเคาน์เตอร์ และวางแผนกันใหม่แบบที่ยายเรียกว่า “แผนของคนที่มีสมอง”
ปัญหาข้อแรก กุญแจ ยามประจำโต๊ะแขวนพวงกุญแจไว้ข้างตัวตลอดคืน และตามที่คาเซลสืบมา ยามคนนั้นไม่เคยลุกจากโต๊ะแม้แต่ตอนไปห้องน้ำ เพราะเขาเชื่อว่าห้องน้ำคือที่ที่ความผิดพลาดชอบรอคนอยู่
“เราต้องมีคนที่ขโมยของได้ตอนที่ยามไม่มอง” คาเซลพูด “แต่ยามคนนั้นมองทุกอย่าง”
“ไม่หรอก” ปิ๊ปพูด “ไม่มีใครมองทุกอย่างได้ตลอดเวลา คนเราต้องกะพริบตา ต้องจิบชา ต้องจาม”
เธอเอื้อมมือไปบนชั้นหนังสือด้านหลัง แล้ววางของบางอย่างลงกลางเคาน์เตอร์
คุณกระดุมนั่งตัวตรง หูข้างหนึ่งพับ ตากระดุมสีแดงจ้องเพดาน ในมือผ้ากำช้อนกาแฟของยายไว้แน่น
คาเซลมองตุ๊กตา ตุ๊กตาไม่มองคาเซล
“ไม่” เขาพูด
“เขาเก่งมากนะ” ปิ๊ปพูด “ขยับเฉพาะตอนไม่มีใครมอง เพราะฉะนั้นถ้ายามกะพริบตาสักร้อยครั้ง เขาก็ได้เดินร้อยก้าว”
“ผมไม่วางแผนให้ตุ๊กตาเป็นตัวหลักของการโจรกรรมสภาทะเบียน”
“แต่คุณเพิ่งวางแผนให้ลิ้นชักเป็นพยานคนสำคัญไปเมื่อวานนะ”
คาเซลเงียบไปสามวินาที ซึ่งปิ๊ปนับว่าเป็นชัยชนะ
ยายหยิบช้อนกาแฟคืนจากมือคุณกระดุม คุณกระดุมไม่ขัดขืน เพราะทุกคนกำลังมองอยู่ แต่ตอนยายหันไปเติมยาสูบ ช้อนก็กลับไปอยู่ในมือผ้าเหมือนเดิม
“ตกลง” ยายพูดโดยไม่หันกลับมา “กระต่ายเอากุญแจ”
ปัญหาข้อที่สอง ทางหนี บรามจะพายเรือรอใต้ระเบียงกันสาดฝั่งตะวันออก ปิ๊ปเป็นคนไปบอกเขา บรามฟังจบก็วาดเรือลงบนท่าน้ำ แล้ววาดดาวดวงเล็ก ๆ ไว้เหนือเรือ ปิ๊ปไม่แน่ใจว่าแปลว่าตกลง หรือแปลว่าสนุกมาก แต่คิดว่าน่าจะทั้งสองอย่าง
ปัญหาข้อที่สาม ซึ่งยายพูดออกมาเองพร้อมขมวดคิ้วจนรอยย่นบนหน้าผากลึกเป็นร่องคลอง
“ทางเดินในหอบรรณสารสว่างทั้งคืน” ยายพูด “ต่อให้แกเดินเบาแค่ไหน ยามก็เห็นแก แกต้องการหมึกพราง”
“หมึกอะไรนะคะ”
ยายลุกขึ้น หยิบผ้าคลุมไหล่ ทั้งที่ข้างนอกไม่หนาว
“ไปกับฉัน” ยายพูด “ทั้งสองคน แล้วเตรียมใจไว้ คนที่เราจะไปหา ไม่ชอบฉัน”
ร้านสักมาดามเฮสเตอร์อยู่ในตรอกแคบหลังโรงย้อมผ้า ประตูไม้สีเขียวคล้ำมีกระดิ่งทองเหลืองที่ไม่ดัง เพราะมีคนยัดสำลีไว้ข้างใน ป้ายเหนือประตูเขียนแค่ว่า รับสักลาย ด้วยตัวอักษรที่ตั้งใจให้ดูน่าเบื่อที่สุด
ข้างในมืดสลัว กลิ่นหมึกเข้มข้นกว่าโรงกระดาษ ผนังทุกด้านติดแบบลายสักไว้เต็ม ส่วนใหญ่เป็นตัวอักษร มากเกินกว่าร้านสักทั่วไปจะมี
ผู้หญิงที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่จนเก้าอี้ใต้ร่างดูเหมือนของเล่น ผมสีเทาตัดสั้นเกรียน แขนทั้งสองข้างที่เปลือยถึงไหล่มีรอยสักแน่นจนแทบไม่เหลือผิวเดิม เธอกำลังทำเข็มอยู่ และไม่เงยหน้าขึ้นเมื่อกระดิ่งที่ไม่มีเสียงขยับ
“ปิดแล้ว” เสียงนั้นห้าวเหมือนเชือกเรือถูกลาก
“ประตูไม่ได้ล็อก” ยายพูด
เข็มในมือของผู้หญิงคนนั้นหยุด
นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองยายโมราห์ที่ยืนอยู่หน้าประตูในผ้าคลุมไหล่สีน้ำตาล แล้วสีหน้าของนางก็ทำสิ่งที่ปิ๊ปไม่เคยเห็นสีหน้าใครทำมาก่อน มันโกรธ ดีใจ และเจ็บ พร้อมกันในเวลาเดียว เหมือนสามคนแย่งกันใช้หน้าเดียว
“สามปี” มาดามเฮสเตอร์พูด “สามปี โมราห์ ไม่มีจดหมาย ไม่มีข่าว ไม่มีแม้แต่ไอ้ไปป์เหม็น ๆ ของเธอมาวางหน้าประตู เธอเลิกมาที่นี่เฉย ๆ เหมือนฉันตายไปแล้ว แล้ววันนี้เธอเดินเข้ามาพูดว่าประตูไม่ได้ล็อก”
“ฉันมาซื้อหมึกพราง” ยายพูด
“ไปตายซะ”
“สามขวด”
“ไปตายซะสามรอบ”
ปิ๊ปขยับเข้าไปยืนชิดคาเซลโดยไม่รู้ตัว คาเซลกระซิบมุมปาก “ผมคิดว่าเราควรออกไปรอข้างนอก” และปิ๊ปเห็นด้วยทุกประการ แต่เท้าไม่ยอมขยับ
ยายยืนนิ่งอยู่นาน แล้วก็พูดสิ่งที่ทำให้ร้านทั้งร้านเงียบลง
“เฮสเตอร์” ยายพูด “ฉันจำไม่ได้ว่าเราทะเลาะกันเรื่องอะไร”
มาดามเฮสเตอร์อ้าปากค้าง
“ฉันรู้ว่าเราต้องทะเลาะกัน” ยายพูดต่อ เสียงไม่สั่น แต่ปิ๊ปเห็นมือยายจิกชายผ้าคลุมไหล่จนข้อนิ้วซีด “เพราะฉันรู้สึกผิดทุกครั้งที่เดินผ่านตรอกนี้ แต่ฉันจำไม่ได้ว่าทำไม ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเราเคยสนิทกันขนาดไหน จำได้แค่ว่าถ้าวันหนึ่งฉันต้องการของที่ไม่มีใครขาย ให้มาที่นี่”
ความโกรธหายไปจากหน้าของมาดามเฮสเตอร์ทีละน้อย เหมือนหมึกที่ถูกน้ำล้าง เหลือไว้แต่อะไรบางอย่างที่ใกล้กับความกลัวมากกว่า
“พวกมันทำกับเธอด้วยเหรอ” นางพูดเบามาก
ยายไม่ตอบ แต่ไม่ต้องตอบ
มาดามเฮสเตอร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ซึ่งร้องประท้วงอย่างโล่งใจ นางเดินไปที่ตู้ไม้ด้านหลัง ไขกุญแจ หยิบขวดแก้วสีควันบุหรี่สามขวดออกมา ข้างในเป็นของเหลวที่ไม่มีสี มองผ่านแล้วเหมือนมองผ่านอากาศที่ร้อนจัดในหน้าแล้ง
“ทาที่เสื้อ ห้ามทาที่ผิว” นางวางขวดลงบนโต๊ะดังปึก “มันไม่ได้ทำให้หายตัว มันทำให้สายตาคนลื่น คนที่มองจะเห็นแกแต่สมองไม่ยอมจด ใช้ได้ตราบที่แกเดินช้า ๆ ไม่ส่งเสียง พอแกวิ่ง หรือตะโกน หรือทำอะไรโง่ ๆ มันจะลอกออกเหมือนเกล็ดปลา”
“ทำอะไรโง่ ๆ” คาเซลทวน แล้วหันไปมองปิ๊ปโดยไม่ตั้งใจ
“ทำไมมองฉันล่ะ”
มาดามเฮสเตอร์มองตามสายตาเขาไปที่เด็กสาว เป็นครั้งแรกที่นางมองปิ๊ปจริง ๆ ตั้งแต่เข้าร้าน
แล้วนางก็หยุดนิ่ง
สายตาของนางไล่จากผมสีน้ำผึ้งยุ่ง ๆ มัดแกละ ไปที่ริบบิ้นหลากสีที่ผูกปลายเปีย สีแดง สีเขียว สีเหลือง สีฟ้า ไปที่กระเต็มหน้า ไปที่ดวงตาสีอำพัน แล้วกลับไปที่ริบบิ้นอีกครั้ง ค้างอยู่ตรงนั้นนานจนปิ๊ปยกมือขึ้นจับปลายเปียตัวเองโดยไม่รู้ตัว
หน้าของมาดามเฮสเตอร์ซีดลง ซีดจนรอยสักบนลำคอดูเข้มขึ้นมาทันที
“ยัยหนูนี่...” นางพูด เสียงห้าวนั้นแหบลงเหมือนคนเพิ่งเห็นผี “หน้าเหมือน—”
“เฮสเตอร์” ยายพูด
เสียงยายไม่ได้ดัง แต่มันตัดประโยคนั้นขาดกลางอากาศเหมือนใบมีดตัดเชือก
มาดามเฮสเตอร์หันไปมองยาย ยายมองกลับนิ่ง ๆ ตาไม่กะพริบ มือข้างหนึ่งกุมข้อมือเสื้อแขนยาวของตัวเองไว้แน่น
ทั้งร้านเงียบจนได้ยินเสียงหมึกหยดจากปลายเข็มบนโต๊ะลงบนพื้นไม้ ทีละหยด ทีละหยด
ปิ๊ปมองผู้ใหญ่สองคนที่ยืนจ้องกันข้ามร้านสัก และรู้สึกเป็นครั้งแรกในชีวิตว่าตัวเองคือหัวข้อของบทสนทนาที่ไม่มีใครยอมพูดต่อให้จบ
หน้าเหมือนใครคะ เธออยากถาม
แต่ประโยคนั้นค้างอยู่ในร้าน ห้อยอยู่ในอากาศระหว่างยายกับมาดามเฮสเตอร์ เหมือนหน้ากระดาษที่ถูกฉีกออกไปครึ่งแผ่น
หน้าเหมือน—
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี