ตอนที่ 12

ปมที่สี่

ชาลี · 11 ต.ค. 69 · 6,499 ตัวอักษร

ลูกค้าคนแรกของวันอังคารคือเป็ด

ไม่ใช่คนที่หน้าเหมือนเป็ด เป็ดจริง ๆ ตัวสีขาว เดินต้วมเตี้ยมเข้ามาทางประตูร้านที่เปิดค้างไว้ ร้องแก๊กหนึ่งที แล้วนั่งลงตรงหน้าเคาน์เตอร์เหมือนกำลังรอคิว

“ยายคะ” ปิ๊ปกระซิบ “เราขายยาให้เป็ดได้ไหม”

“ถ้ามันจ่ายเงินได้ก็ขาย” ยายโมราห์ไม่เงยหน้าจากครกบดสมุนไพร

ปิ๊ปเลยพาเป็ดไปส่งคืนเจ้าของที่ท่าน้ำ ซึ่งก็คือหญิงร่างท้วมที่กำลังวิ่งตามหาด้วยหน้าตาตื่น แล้วกลับมาพร้อมไข่เป็ดหนึ่งฟองเป็นค่าตอบแทน ยายมองไข่ มองปิ๊ป แล้วพ่นควันไปป์ออกมาเป็นวงกลมที่ดูเหมือนคำว่า ช่างเถอะ

ลูกค้าคนที่สองคือคุณตรงเป๊ะ

เขามาตอนระฆังสิบโมง หอบสมุดวลีมาตรฐานเล่มหนาเท่าอิฐ วางลงบนเคาน์เตอร์ดังปึก แล้วเปิดนาฬิกาพก

“เธอมีเวลาเรียนสี่สิบนาที” เขาบอก “ผมคำนวณแล้ว ถ้าเธอจำวลีได้วันละสามวลี จะทันสอบซ่อมพอดี”

“ถ้าจำได้วันละหนึ่งล่ะ”

“ก็จะสอบตกอีกรอบ แต่ตกอย่างมีระบบ”

ปิ๊ปหัวเราะ คาเซลไม่หัวเราะ แต่มุมปากเขากระตุกนิดหนึ่ง ซึ่งตามมาตรฐานของคาเซลถือว่าเกือบจะเป็นเสียงหัวเราะแล้ว

ทั้งคู่รู้ดีว่าการติวเป็นแค่ฉากบังหน้า ผู้ตรวจการชั้นสามที่แวะร้านยาแห่งเดียวกันบ่อยเกินไปต้องมีเหตุผลที่เขียนลงรายงานได้ และ “ติวผู้สอบตกตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา” ก็เป็นเหตุผลที่ดีพอ

ระหว่างนั้น บรามโผล่หน้ามาที่หน้าต่าง วาดรูปเป็ดด้วยชอล์กบนขอบหน้าต่าง แล้วพายเรือจากไป ปิ๊ปไม่รู้ว่าเขาไปเห็นเป็ดตัวนั้นตอนไหน

ลูกค้าคนที่สามมาตอนเกือบเที่ยง

และหลังจากเธอมา ทุกอย่างในร้านก็เงียบลง


เธอชื่อเอดา อายุราวห้าสิบ สวมผ้าคลุมไหล่สีเทาที่ถักเองอย่างประณีต ผมรวบไว้ไม่มีเส้นไหนหลุด ดูเป็นคนที่ทำทุกอย่างให้เรียบร้อยจนวันสุดท้าย

“ฉันอยากได้ยาลืม” เธอพูดเสียงเรียบ “ยาที่ทำให้ลืมคนคนหนึ่ง”

ปิ๊ปซึ่งกำลังเช็ดขวดอยู่หลังเคาน์เตอร์ วางผ้าลง

“สามีฉันเสียไปเมื่อฤดูหนาว” เอดาเล่าต่อ เหมือนอ่านจากกระดาษที่ซ้อมมาแล้ว “รูเบน เขาเป็นคนพายเรือรับจ้างที่ท่าหอเกลือ ไข้ปอดค่ะ ไม่มีใครผิด ทะเบียนซ่อมสะพานได้ ซ่อมหลังคาได้ แต่ซ่อมปอดคนไม่ได้”

เธอหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแห้งเหมือนใบไม้ทับ

“ทุกเช้าฉันยังตั้งน้ำร้อนสองกา ทุกเย็นฉันยังได้ยินเสียงไม้พายกระทบท่าน้ำ ฉันเหนื่อยค่ะ ฉันแค่อยากหยุดเจ็บ ถ้าลืมเขาได้ ก็คงไม่เจ็บแล้ว”

ปิ๊ปเห็นคาเซลซึ่งนั่งอยู่มุมร้านขยับตัวนิดหนึ่ง มือที่จับปากกาของเขาหยุดนิ่ง

ยายโมราห์ปัดฝุ่นสมุนไพรออกจากมือช้า ๆ “ยาลืมมีขายค่ะ แต่ราคาแพง และฉันต้องถามก่อนว่า—”

“ไม่ขาย”

ทุกคนหันมามองปิ๊ป รวมทั้งปิ๊ปเองด้วย เพราะเธอไม่ได้ตั้งใจจะพูดออกมาดังขนาดนั้น

“ปิ๊ป” ยายเรียกเสียงต่ำ

“ไม่ขายค่ะยาย” ปิ๊ปพูดซ้ำ มือกำผ้าเช็ดขวดจนเปียกน้ำ “หนูไม่ขาย ถ้าป้าลืมเขา ก็จะไม่มีใครจำเขาได้เลยนะคะ คุณรูเบนก็จะ... ก็จะเหมือนไม่เคยมี”

เสียงเธอสั่นตรงคำสุดท้าย และเธอเกลียดที่มันสั่น

เอดามองเด็กสาวผมยุ่งตรงหน้าด้วยแววตาที่ไม่ได้โกรธ แค่เหนื่อยมากขึ้นอีกนิด

“หนูยังเด็กนัก” เธอพูดอย่างอ่อนโยน “ยังไม่รู้หรอกว่าการจำมันหนักแค่ไหน”

รู้สิ ปิ๊ปอยากตอบ หนูแบกสี่สิบกว่าชื่อทุกคืน แต่เธอพูดไม่ได้ ไม่ใช่ต่อหน้าคนแปลกหน้า และไม่ใช่ในร้านที่มีป้ายใบอนุญาตของยายแขวนอยู่

ยายวางครกลง เดินอ้อมเคาน์เตอร์มา แล้วทำสิ่งที่ปิ๊ปไม่เคยเห็นยายทำกับลูกค้ามาก่อน คือดึงเก้าอี้มาให้นั่ง

“คุณเอดา” ยายพูด “ฉันขายยาลืมมาสามสิบปี และรู้ว่ามันทำงานยังไง มันไม่ได้ลบแค่คนคนนั้น มันลบทุกอย่างที่เกาะอยู่กับเขาด้วย ตอนตื่นมาคุณจะรู้สึกว่าชีวิตตัวเองเบาขึ้น แต่ก็จะรู้สึกว่ามีรูอยู่ตรงกลาง แล้วจะไม่มีวันรู้ว่ารูนั้นเคยเป็นอะไร”

เอดากำผ้าคลุมไหล่แน่น

“ความเจ็บมันไม่ได้มาจากการจำ” ยายพูดต่อ คราวนี้หันมามองปิ๊ปด้วย “มันมาจากการที่เราจำแต่ตอนสุดท้าย ตอนเขาไอ ตอนเขาหายใจไม่ออก ตอนโลงไม้ลงน้ำ เราลืมไปว่าทั้งหมดนั้นมี ความหมาย เพราะมีสามสิบปีอยู่ก่อนหน้า”

ร้านเงียบจนได้ยินหม้อต้มเขียวปุด ๆ อยู่หลังร้าน

ปิ๊ปรู้สึกว่าไม้เท้าที่พิงผนังอยู่ข้างตัวอุ่นขึ้น


“ป้าคะ” ปิ๊ปพูด “หนูขอลองอะไรอย่างหนึ่งได้ไหมคะ ไม่คิดเงิน”

ยายหรี่ตา คาเซลวางปากกาลงแล้วยืนขึ้นครึ่งตัว สีหน้าของคนที่กำลังคำนวณว่ามาตราไหนในกฎหมายทะเบียนจะถูกละเมิดในอีกห้าวินาที

เอดาลังเล แล้วพยักหน้า

ปิ๊ปหยิบไม้เท้ามาถือ ปกติเธอจะเริ่มด้วยฟิ้บบะลิบ ฟิ้บบะลับ ปกติเธอจะคิดคำคล้องจองให้ทำนองมันเด้ง ปกติเธอจะคิดว่า ขอให้ได้ผลสวย ๆ ให้ยายไม่ดุ ให้คุณตรงเป๊ะไม่ต้องจดรายงาน

แต่วันนี้เธอไม่คิดอะไรพวกนั้นเลย

เธอคิดถึงเตียงที่สองในบ้านฮันนาที่หายไปต่อหน้า คิดถึงดอกไม้แห้งที่กระซิบ คิดถึงบรรทัดในสมุดที่เหลือแค่ “ลิ—” และคิดถึงผู้หญิงตรงหน้าที่ตั้งน้ำร้อนสองกาทุกเช้า

ไม่ใช่ให้ลืม เธอบอกตัวเอง แต่ให้จำส่วนที่ดีที่สุดได้ชัดกว่าส่วนที่เจ็บ

นั่นแหละ แค่นั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้น

ปิ๊ปแตะปลายไม้เท้าลงบนหลังมือของเอดาเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงธรรมดา ไม่มีทำนอง ไม่มีคำมั่ว

“ขอให้ป้าได้เจอเขาอีกครั้ง ในวันที่ป้ามีความสุขที่สุด”

ไม่มีควัน ไม่มีแสงวาบ ไม่มีดอกเห็ดสีม่วง

มีแค่กลิ่น

กลิ่นน้ำในคลองหลังฝนแรกของปี กลิ่นเชือกป่านเปียก กลิ่นขนมปังอบไหม้นิด ๆ ที่ขอบ

เอดาหลับตา

แล้วเธอก็เริ่มเล่า ช้า ๆ เหมือนคนเดินลงบันไดในความมืด

“เขาทำขนมปังไหม้” เธอพูด “วันแรกที่เราออกเรือด้วยกัน เขาอบขนมปังมาเองเพราะอยากให้ฉันประทับใจ แล้วมันไหม้ครึ่งก้อน เขาบอกว่าตั้งใจ เพราะขนมปังไหม้ช่วยให้เรือไม่โคลง ฉันหัวเราะจนเกือบตกน้ำ... ฝนตกตอนบ่าย เราหลบใต้สะพานหอเกลือ เขาร้องเพลงคนเรือให้ฟัง ร้องเพี้ยนทุกท่อน”

น้ำตาไหลลงแก้มของเธอ แต่ปากของเธอยิ้ม

“ฉันลืมไปแล้ว” เอดากระซิบ “ลืมไปแล้วจริง ๆ ว่าเขาร้องเพลงเพี้ยน ฉันจำได้แต่ตอนที่เขาร้องไม่ไหว”

เธอนั่งอยู่อย่างนั้นนานจนกลิ่นจางไปเอง แล้วจึงลุกขึ้น ผูกผ้าคลุมไหล่ใหม่ ก้มหัวให้ปิ๊ป ก้มหัวให้ยาย

“ฉันไม่ซื้อยาลืมแล้วค่ะ” เธอพูด “คืนนี้ฉันจะอบขนมปัง ให้มันไหม้นิดหน่อย”

ประตูร้านปิดลงตามหลังเธอ กระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๊งกริ๊งเบา ๆ

ปิ๊ปยืนนิ่ง มือยังกำไม้เท้า

“มันได้ผล” เธอพูดเหมือนไม่เชื่อหู “มันได้ผล ตรง เลยนะยาย ไม่มีอะไรเพี้ยนเลยสักอย่าง หนูคิดอะไร มันก็ออกมาอย่างนั้น”

คาเซลนั่งลงช้า ๆ เปิดสมุดจดคะแนน มองช่องว่างอยู่นาน แล้วปิดมันโดยไม่ได้เขียนอะไร

“ผมไม่รู้จะจดว่าวลีที่เท่าไหร่” เขาพูดเสียงแหบกว่าปกติ “และผมคิดว่า... ผมไม่อยากจด”

เอี๊ยด

เสียงนั้นดังมาจากมือของปิ๊ป เหมือนกิ่งไม้ถูกบิดในวันที่อากาศหนาวจัด ทั้งสามคนก้มมองพร้อมกัน

บนลำไม้เท้าคดงอ ระหว่างปมที่สามกับปลายก้นหอย เนื้อไม้กำลังนูนขึ้นช้า ๆ เหมือนตาไม้ของต้นที่ยังมีชีวิต บวมขึ้น โค้งมน แล้วนิ่ง

ปมที่สี่

“มันงอก” ปิ๊ปพูด “ยาย ไม้เท้ามันงอกได้ด้วยเหรอ หนูถือมาสามปี มันไม่เคยงอกเลยนะ”

ยายโมราห์ไม่ตอบ ยายหยิบไปป์ขึ้นมาจุด มือที่ถือไม้ขีดสั่นจนเปลวไฟเต้น

“ยายเป็นอะไรคะ”

“ควัน” ยายตอบ “มันเข้าตา”

ยายยังไม่ได้สูบด้วยซ้ำ


ร้านปิดตอนระฆังสองทุ่ม

ปิ๊ปขึ้นห้องใต้หลังคาไปพร้อมไม้เท้าที่เธอลูบปมใหม่ไม่หยุดตลอดมื้อเย็น คาเซลกลับไปนานแล้ว บอกว่าพรุ่งนี้จะมาตรงเวลาเหมือนเดิม และจะเอาสมุดวลีเล่มที่บางกว่ามาให้

ยายโมราห์นั่งอยู่คนเดียวในครัว

เทียนเล่มเดียวบนโต๊ะส่องให้เห็นมือเหี่ยวย่นที่วางอยู่บนผ้าปูโต๊ะลายตาราง ยายมองมือตัวเองอยู่นาน นานจนน้ำชาในถ้วยเย็นชืด แล้วจึงปลดกระดุมข้อมือเสื้อแขนยาวข้างซ้าย

ยายม้วนแขนเสื้อขึ้นช้า ๆ ทีละพับ เหมือนกลัวว่าถ้าเร็วไป สิ่งที่อยู่ข้างใต้จะหนีไป

บนผิวหนังที่เหี่ยวย่นมีตัวอักษรสีหมึกจาง ๆ เรียงกันแน่น ลายมือคนแก่ที่พยายามเขียนให้ตรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แสงเทียนส่องถึงแค่บางส่วน

ยายไม่ได้อ่านทั้งหมด ยายรู้ว่ามันเขียนว่าอะไร หรืออย่างน้อยก็รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน นิ้วโป้งกดลงบนบรรทัดหนึ่งใกล้ข้อพับ แล้วลากไล่ไปตามตัวอักษรที่ถูกเงาของแขนเสื้อบังไปครึ่งหนึ่ง

...เมื่อครบเจ็ด อย่า—

ยายหยุดนิ้วตรงนั้น ไม่ม้วนแขนเสื้อขึ้นต่อ

ข้างบนห้องใต้หลังคา เสียงเด็กสาวฮัมเพลงกล่อมเด็กลอดผ่านพื้นไม้ลงมา ทำนองช้าที่ขึ้นลงเหมือนเรือโคลงบนน้ำ คืนนี้ปิ๊ปฮัมดังกว่าทุกคืน เหมือนคนที่เพิ่งได้รู้ว่าตัวเองทำอะไรถูกเป็นครั้งแรกในชีวิต

ยายโมราห์ปล่อยแขนเสื้อลง ติดกระดุมข้อมือกลับเข้าที่ แล้วนั่งฟังอยู่อย่างนั้นจนเทียนมอดหมด

ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี

แจ้งปัญหาตอนนี้

ความคิดเห็นตอนนี้ (0)