ตอนที่ 13
ตลาดกลางคืนบนหลังเรือ
ชาลี · 11 ต.ค. 69 · 6,102 ตัวอักษร
บรามรู้จักคลองดีกว่ารู้จักคำพูด
เขารู้ว่าน้ำตรงใต้สะพานช่างหนังไหลวนเหมือนคนลังเล รู้ว่าท่าหอเกลือมีตะไคร่ลื่นที่ขั้นที่สาม รู้ว่าถ้าพายชิดกำแพงฝั่งตะวันออกตอนหัวค่ำ จะได้กลิ่นขนมปังจากโรงอบก่อนจะเห็นควัน และรู้ว่าทุกคืนวันพฤหัส เมื่อระฆังหอโคมเขียวตีหนึ่งทุ่ม คลองกว้างตรงหัวเมืองจะไม่ใช่คลองอีกต่อไป
มันจะกลายเป็นถนน
เรือร้อยกว่าลำผูกโยงกันเป็นตาข่าย หัวจรดท้าย ข้างจรดข้าง จนคนเดินข้ามจากฝั่งหนึ่งไปอีกฝั่งได้โดยเท้าไม่เปียก แต่ละลำแขวนโคมกระดาษสีต่าง ๆ ไว้ที่เสา ส่องให้น้ำข้างใต้เป็นสีส้มเป็นสีเขียวเป็นสีชมพูเหมือนมีใครเทสีลงในคลอง
ตลาดกลางคืนบนหลังเรือ
บรามผูกเรือตัวเองไว้ที่ขอบตลาด แล้วยื่นมือไปดึงปิ๊ปที่กำลังพยายามก้าวข้ามกราบเรือด้วยท่าเหมือนลูกกวางเพิ่งหัดเดิน
“ฉันไม่ได้กลัวน้ำนะ” ปิ๊ปบอก “ฉันแค่เคารพมัน”
บรามมองเธอ แล้วเลิกคิ้วข้างเดียว ปิ๊ปเพิ่งรู้ว่าคิ้วข้างเดียวของเด็กอายุสิบเอ็ดขวบพูดได้มากกว่าประโยคยาว ๆ ของผู้ใหญ่หลายคน
ตลาดเรือเสียงดังกว่าทุกที่ในควิลล์มอร์
นี่คือสิ่งแรกที่ปิ๊ปสังเกต เมืองนี้เป็นเมืองสุภาพ คนพูดเบา เดินเป็นแถว ยืนรอคิวแม้ไม่มีใครบอกให้รอ แต่บนหลังเรือ คนตะโกนขายปลาหมึกย่าง เด็ก ๆ วิ่งข้ามเรือเหมือนกบกระโดดข้ามใบบัว ชายแก่คนหนึ่งเล่นซอเพลงที่ขึ้นต้นเศร้าแล้วลงท้ายด้วยการกระทืบเท้า
“ที่นี่เหมือนเมืองลืมตัว” ปิ๊ปพูด
บรามพยักหน้า แล้วหยิบชอล์กสีขาววาดลงบนแผ่นไม้ดาดฟ้าเรือที่เขายืนอยู่ ภาพคนยิ้มกว้าง ปากเปิดเหมือนกำลังร้องเพลง
ใช่ ภาพนั้นบอก
เขาพาเธอเดินลัดเลาะไปตามเรือที่เขารู้จักทุกลำ เรือขายเกาลัดคั่วของยายแก่ที่ลูบหัวบรามแล้วยัดเกาลัดใส่มือเขาสามเม็ดโดยไม่คิดเงิน เรือขายหมึกที่มีขวดหมึกสิบสองสีเรียงเป็นรุ้ง เรือหมอดูที่ทำนายอนาคตจากรอยเปื้อนในก้นถ้วยกาแฟ
ปิ๊ปยอมจ่ายสองจุดให้หมอดู
หมอดูหญิงวัยกลางคนมองก้นถ้วยของปิ๊ปอยู่นาน หมุนถ้วยไปทางซ้าย หมุนไปทางขวา แล้วขมวดคิ้ว
“แปลกจริง” นางพึมพำ “ถ้วยของหนูไม่มีลายอะไรเลย เหมือนยังไม่มีใครเขียนอะไรลงไป”
“แปลว่าดีหรือร้ายคะ”
“แปลว่าฉันคืนเงินให้” หมอดูยื่นสองจุดคืน “ฉันไม่ทำนายหน้ากระดาษเปล่า มันไม่เป็นมงคล”
ปิ๊ปหัวเราะกลบ แต่ตอนเดินออกมา เธอเอามือลูบกระบนแก้มโดยไม่รู้ตัว
เรือลำที่บรามพามาหยุดเป็นลำสุดท้าย เป็นเรือแบนลำเล็กที่ไม่ได้ขายอะไรเลย มีแค่ชายชรานั่งซ่อมแหอยู่ท้ายเรือ บรามคุกเข่าลงบนดาดฟ้า แล้วเริ่มวาด
ปิ๊ปเห็นภาพนี้มาก่อนแล้ว เห็นบนผนังท่าน้ำ บนเสาสะพาน บนกราบเรือของบรามเอง แต่คืนนี้บรามวาดมันอย่างตั้งใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น
ผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาวถึงไหล่ สวมผ้ากันเปื้อน มือข้างหนึ่งยกตะเกียงขึ้นสูง แสงจากตะเกียงถูกวาดเป็นเส้นรัศมีบาง ๆ แผ่ออกไปรอบตัว อีกมือหนึ่งยื่นออกมาข้างหน้า เหมือนกำลังจะจับมือใครบางคนที่อยู่นอกภาพ
หน้าของเธอว่าง
ทุกภาพที่บรามวาดผู้หญิงคนนี้ หน้าของเธอว่างเปล่าเสมอ
“เธอเป็นใคร” ปิ๊ปถามเบา ๆ
บรามส่ายหน้า ไม่ใช่ส่ายแบบไม่อยากบอก แต่ส่ายแบบไม่รู้จริง ๆ เขาเงยหน้ามองปิ๊ป ดวงตาแบบที่เธอเห็นทุกเช้าในกระจก ตาของคนที่คิดถึงอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ว่าคิดถึงอะไร
แล้วเขาก็ชี้ไปที่ตะเกียงในภาพ ชี้ไปที่โคมริมคลองฝั่งตรงข้าม เสาโคมเหล็กเก่า ๆ ที่ไม่มีใครจุดมานานแล้วจนสนิมขึ้นเขรอะ ทั้งที่ทุกเสาอื่นในเมืองถูกจุดทุกคืนตรงเวลา
ปิ๊ปมองเสาโคมที่มืดอยู่ต้นเดียวในแถว มองภาพชอล์กบนดาดฟ้า มองเด็กชายที่ไม่พูดมาสามปี
เธอคุกเข่าลงข้างเขา
“ฉันจะหาเธอให้” ปิ๊ปพูด “ไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าจะหายังไง แต่ฉันจะหา ฉันสัญญา”
บรามมองเธอนาน แล้วยื่นนิ้วก้อยออกมา
ปิ๊ปเกี่ยวก้อยกับเขา ชายชราที่ซ่อมแหอยู่ท้ายเรือเงยหน้ามองแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าซ่อมแหต่อ เหมือนเห็นสัญญาแบบนี้มาเยอะแล้ว และรู้ว่าส่วนใหญ่ไม่มีใครทำได้
ปิ๊ปเห็นมันตอนกำลังเดินกลับ
เรือลำหนึ่งกลางตลาด เรือขายของเล่นไม้ที่เจ้าของเป็นชายผมหงอก มีม้าโยกขนาดจิ๋ว มีลูกข่าง มีตุ๊กตาไม้ที่แขนขาขยับได้ วางเรียงอยู่บนผ้าสีแดง และตรงมุมผ้า ซุกอยู่ใต้กล่องลูกแก้ว มีรองเท้าเด็กข้างหนึ่ง
รองเท้าหนังสีน้ำตาลเล็กขนาดเท่าฝ่ามือ เชือกผูกเป็นโบว์ไว้แน่นแบบที่แม่ผูกให้ลูก ไม่ใช่สินค้า ไม่มีป้ายราคา ไม่มีคู่
และมีมือคู่หนึ่งกำลังหยิบมันขึ้นมา
ถุงมือสีขาว แขนเสื้อโค้ตสีขาวยาวจรดข้อมือ
ปิ๊ปหยุดเดินกึก บรามชนหลังเธอ
ร่างนั้นยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่ไม่มีใครหันมามองเลยสักคน ราวกับมันเป็นเสาไฟ เป็นเงา เป็นส่วนหนึ่งของฉากที่ใคร ๆ ก็มองข้าม หน้ากากกระดาษเปล่าหันลงมองรองเท้าในมืออย่างตั้งใจ เหมือนช่างพิสูจน์อักษรกำลังพิจารณาคำที่สะกดผิด
เจ้าของเรือของเล่นยังคงเรียกลูกค้าอยู่ เขาไม่เห็นว่ามีคนหยิบของบนแผงของเขา หรือบางทีเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารองเท้าข้างนั้นเคยอยู่ตรงนั้น
ร่างนั้นเอานิ้วโป้งลูบไปบนรองเท้าเบา ๆ ครั้งเดียว
รองเท้าข้างนั้นซีดลง ซีดเหมือนภาพที่ถูกทิ้งไว้กลางแดดมาร้อยปีในเวลาเพียงอึดใจเดียว จากสีน้ำตาลเป็นสีเทา จากสีเทาเป็นสีขาว แล้วก็ไม่มีสีอะไรเลย
ในมือว่างเปล่า
“นั่น!” ปิ๊ปตะโกน
ร่างนั้นหันมา หน้ากากกระดาษเปล่าเอียงนิดหนึ่ง เหมือนคนกำลังจำหน้าใครบางคนที่เคยเห็นจากที่ไกล ๆ
แล้วมันก็หันหลังเดินจากไป ไม่ได้วิ่ง ไม่ได้รีบ แค่เดินด้วยจังหวะเท่าเดิม แต่ทุกก้าวพาร่างนั้นข้ามจากเรือลำหนึ่งไปอีกลำเหมือนพื้นน้ำระหว่างเรือไม่มีอยู่จริง
ปิ๊ปวิ่งตาม
เธอกระโดดข้ามกราบเรือขายเกาลัด เหยียบโดนถาดเกาลัดคั่วร้อน ๆ จนร้องจ๊าก ข้ามเรือขายหมึกไปโดนขวดหมึกสีม่วงล้มใส่รองเท้าบู๊ต ผ้าคลุมขาดวิ่นปลิวไปเกี่ยวโคมกระดาษจนโคมหมุนติ้ว บรามวิ่งตามมาข้างหลัง กระโดดเบาและแม่นกว่าเธอสิบเท่า
เสื้อโค้ตสีขาวพลิ้วอยู่ข้างหน้าห่างไปห้าลำเรือ แล้วหกลำ แล้วเจ็ด ทั้งที่มันไม่เคยเร่งฝีเท้าเลย
ปิ๊ปจะตามไม่ทันแล้ว
เธอชูไม้เท้าขึ้นทั้งที่ยังวิ่ง
“ฟิ้บบะลิบ ฟิ้บบะลอบ ทางจ๋า ทางจ๋า ปูให้ฉันวิ่งหน่อย!”
ไม่มีสะพานงอกขึ้นมา ไม่มีเรือลำไหนขยับมาเรียงเป็นทาง
แต่ทั่วทั้งตลาด ใต้เท้าของทุกคน แผ่นไม้ดาดฟ้าเรือเริ่มเรืองแสง
รอยเท้า
รอยเท้าสีทองนวลหลายพันรอยปรากฏขึ้นพร้อมกัน รอยเท้าของทุกคนที่เดินผ่านตลาดนี้คืนนี้ ซ้อนกันไปมาเหมือนลายผ้าทอ รอยเท้าเด็กเล็ก ๆ วิ่งวน รอยเท้าคนแก่ลากเป็นทาง รอยเท้าบู๊ตเชือกของปิ๊ปเองที่วิ่งเป๋ไปมาจนน่าอาย คนในตลาดร้องอุทาน บางคนหัวเราะ บางคนก้มลงมองพื้นแล้วชี้ให้กันดู
แต่ตรงทางที่ร่างในเสื้อโค้ตขาวเดินผ่าน ไม่มีรอยเท้าสีทอง
มีแต่ช่องว่าง
ช่องว่างสีขาวขนาดเท่ารอยเท้าคน เรียงกันเป็นแถวตรงเป๊ะ ราวกับมีใครเอามีดเล็ก ๆ ตัดกระดาษออกไปทีละชิ้น ทุกที่ที่มันก้าวผ่าน แม้แต่รอยเท้าของคนอื่นที่ซ้อนอยู่ก็หายไปด้วย
มันไม่ได้แค่ไม่ทิ้งรอย ปิ๊ปคิด เย็นวาบไปทั้งหลัง มันลบรอยของคนอื่นไปด้วย
ปิ๊ปวิ่งตามแถวช่องว่างนั้น ข้ามเรืออีกสามลำ สี่ลำ จนถึงขอบตลาดที่เรือลำสุดท้ายจอดชิดท่าหิน
แถวช่องว่างสิ้นสุดที่บันไดท่าน้ำ
ไม่มีใครอยู่ที่นั่น มีแต่ความมืด กลิ่นตะไคร่ และเสียงน้ำกระทบหิน
ปิ๊ปหอบจนหายใจไม่ทัน บรามมาหยุดข้างเธอ เขามองไปทางเดียวกับเธอ แล้วชี้ลงที่พื้น
บนขั้นบันไดหินขั้นล่างสุด มีอะไรบางอย่างสะท้อนแสงโคมวาบหนึ่ง
ปิ๊ปก้มลงหยิบ
มันคือกิ๊บติดผม กิ๊บโลหะสีเงินยาวเท่านิ้วกลาง ปลายมนเรียบ ไม่มีลวดลายประดับอะไรเลยนอกจากรอยสลักเล็ก ๆ ตรงโคนกิ๊บ ลึกและคมเหมือนสลักด้วยปลายมีด
ปิ๊ปเอียงมันเข้าหาแสงโคมที่ยังหมุนติ้วอยู่ข้างหลัง
ตัวอักษรสองตัวกับจุดสองจุด
I.V.
เธอไม่รู้ว่ามันแปลว่าอะไร ไม่รู้ว่าเป็นชื่อใคร
แต่นิ้วของเธอกำกิ๊บอันนั้นแน่นขึ้นเองโดยไม่ได้สั่ง เหมือนมือจำอะไรได้เร็วกว่าหัว และบนแก้มซ้ายของเธอ ตรงที่กระเม็ดหนึ่งเคยนิ่งเงียบมาตลอดสามปี รู้สึกอุ่นขึ้นนิดหนึ่ง เหมือนมีใครแตะปลายนิ้วลงตรงนั้น
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel
ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี