ตอนที่ 14

ถ้วยชาใบที่สอง

ชาลี · 11 ต.ค. 69 · 6,330 ตัวอักษร

“ผมลองมาแล้วสิบเอ็ดวิธี” คาเซลพูด “ขอให้เธอเป็นวิธีที่สิบสอง และขอให้เป็นวิธีสุดท้าย”

เขายืนอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือไม้โอ๊กในห้องเช่าของตัวเอง ห้องชั้นสองเหนือร้านเย็บเล่มหนังสือ ห้องที่เรียบร้อยจนปิ๊ปไม่กล้าวางกระเป๋าลงตรงไหน เพราะกลัวมันจะทำให้มุมฉากของห้องเสียไป

หนังสือบนชั้นเรียงตามความสูง ปากกาบนโต๊ะวางขนานกับขอบกระดาษ เตียงปูตึงจนเหรียญเด้งได้ บนขอบหน้าต่างมีกาน้ำชาหนึ่งใบ ถ้วยกระเบื้องสีขาวเรียบหนึ่งใบ และรอยวงกลมจาง ๆ บนเนื้อไม้ข้าง ๆ กัน รอยของก้นถ้วยที่เคยวางซ้ำอยู่ตรงนั้นนานจนไม้เปลี่ยนสี

“สิบเอ็ดวิธีอะไรบ้างคะ”

คาเซลกางสมุดพกออก แน่นอนว่าเขาจดไว้

“หนึ่ง หากุญแจทั่วห้อง สอง ถามเจ้าของห้อง สาม ช่างกุญแจตรอกช่างหนัง สี่ ช่างกุญแจอีกคนเพราะคนแรกเมา ห้า วลีที่ 330 ปลดกลอนประตู หก วลีที่ 331 ปลดกลอนหีบ เจ็ด เหล็กงัด แปด เหล็กงัดอันที่ใหญ่กว่า”

“แล้วเก้าถึงสิบเอ็ด”

เขาปิดสมุด “ไม่สำคัญ”

ปิ๊ปชะโงกไปดูเองจนได้ บรรทัดที่เก้าเขียนว่า เคาะแล้วพูดกับมันดี ๆ บรรทัดที่สิบเขียนว่า เคาะแล้วพูดกับมันไม่ดี บรรทัดที่สิบเอ็ดเป็นแค่เครื่องหมายคำถามตัวเดียว

เธอไม่หัวเราะ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ปิ๊ปไม่หัวเราะเรื่องที่ตลกขนาดนี้

ลิ้นชักอยู่ด้านล่างสุดของโต๊ะ ทาสีเดียวกับเนื้อไม้จนกลืนไปกับลายไม้ ไม่มีมือจับ มีแต่รูกุญแจเล็ก ๆ รูปทรงแปลกตา คาเซลบอกว่าเขาใช้โต๊ะตัวนี้มาสองปี นั่งตรงนี้ทุกเย็น เขียนรายงานบนโต๊ะนี้ไปแล้วเกือบหกร้อยฉบับ และไม่เคยเห็นลิ้นชักนี้เลยจนกระทั่งเมื่อสิบวันก่อน

“วลีปลดกลอนใช้ไม่ได้” เขาพูด “เข็มทิศวลีบอกว่ากลอนนี้ ไม่มีเจ้าของในทะเบียน ผมเพิ่งรู้ว่าวลีเปิดได้แต่ของที่มีชื่อเจ้าของบันทึกไว้”

“แปลว่าเจ้าของมันไม่มีชื่อ”

“แปลว่าเจ้าของมัน เคย มีชื่อ” คาเซลตอบ เขาพูดเรียบมาก เรียบจนปิ๊ปรู้ว่าเขาซ้อมพูดประโยคนี้มาแล้วหลายรอบ


ปิ๊ปคุกเข่าลงหน้าลิ้นชัก ไม้เท้าพาดตัก

ปมที่สี่บนลำไม้ยังเรียบลื่นเหมือนเพิ่งงอกเมื่อวาน เธอลูบมันครั้งหนึ่งเพื่อเรียกขวัญตัวเอง

“คุณตรงเป๊ะ” เธอพูดโดยไม่หันไป “ฉันไม่รู้ว่าจะทำได้แบบวันนั้นอีกไหมนะ วันที่ป้าเอดามา มันอาจแค่บังเอิญ อาจจะ... ไม่ได้ผลตรงอีกแล้วก็ได้”

“ผมไม่ได้ขอให้มันตรง” คาเซลพูด “ผมขอแค่ให้มันเปิด”

ปิ๊ปหลับตา

เธอพยายามทำแบบวันนั้น พยายามคิดให้ชัดว่าตัวเองต้องการอะไร แต่สิ่งที่ผุดขึ้นมากลับไม่ใช่ภาพลิ้นชักเปิด มันคือภาพคาเซลยืนอยู่หน้าโต๊ะตัวนี้คนเดียวตอนเช้ามืด ทุกเช้า สองปี โดยไม่รู้ว่ากำลังรอใคร

ขอให้มันยอมพูดความจริงสักที เธอคิด ขอให้มันหยุดเก็บไว้คนเดียว

“ฟิ้บบะลิบ” เธอกระซิบ ไม่ได้ตั้งใจจะใส่ แต่มันหลุดออกมาเอง “ลิ้นชักจ๋า... เปิดใจหน่อยนะ”

ไม้เท้าแตะรูกุญแจ

ไม่มีเสียงกลอนคลิก

มีเสียง แค่ก

ลิ้นชักสั่น แล้วไออีกครั้ง เสียงแหบแห้งเหมือนคนแก่ที่กลืนฝุ่นมาทั้งชีวิต แค่ก แค่ก ค่อก โต๊ะทั้งตัวสะท้านจนปากกาบนโต๊ะกลิ้งเสียแนวขนาน คาเซลถอยหลังไปหนึ่งก้าว ปิ๊ปถอยไปสองก้าวแล้วล้มก้นจ้ำเบ้า

ลิ้นชักเปิดผัวะออกมาเองครึ่งหนึ่ง แล้วสำลักของออกมา

ของชิ้นแรกพุ่งออกมากระทบพื้น กลิ้งไปหยุดที่ปลายรองเท้าคาเซล

กิ๊บติดผมเด็ก กิ๊บไม้ทาสีเหลืองรูปผีเสื้อ ปีกข้างหนึ่งบิ่น ขนาดสำหรับเด็กหญิงอายุไม่เกินแปดขวบ

ตามมาด้วยกระดาษ กระดาษเป็นปึก ๆ ที่ลิ้นชักไอออกมาทีละแผ่นสองแผ่นเหมือนคนไอเอาเสมหะที่ค้างมานาน แผ่นกระดาษลอยคว้างไปทั่วห้องแล้วร่วงลงบนพื้น บนเตียงที่ปูตึง บนรองเท้าคาเซล

และสุดท้าย ลิ้นชักไอเบา ๆ อีกทีหนึ่ง ทีที่อ่อนโยนที่สุด ราวกับไม่อยากให้ของชิ้นนี้แตก

ถ้วยชาใบเล็ก

มันกลิ้งออกมาช้า ๆ มาหยุดกลางพื้นห้องโดยไม่บิ่นสักนิด ถ้วยกระเบื้องเนื้อบางทาสีดอกไม้สีชมพูกับใบไม้สีเขียวทั่วทั้งใบ หูถ้วยเล็กพอให้นิ้วก้อยลอด ขอบถ้วยมีรอยหมึกสีดำจาง ๆ เปื้อนอยู่ตรงจุดเดียว ตรงที่คนถนัดขวาจะจับ

ลิ้นชักเงียบไป

เสียงไอหยุดแล้ว เหลือแต่เสียงกระดาษแผ่นสุดท้ายที่ยังลอยอยู่ ร่อนไปมาในอากาศเหมือนใบไม้ไม่อยากลงดิน


คาเซลไม่ได้ก้มลงเก็บอะไรเลยเป็นเวลานาน

ปิ๊ปเป็นคนเก็บ เธอเก็บกระดาษทีละแผ่น วางซ้อนกันบนโต๊ะโดยไม่ได้ตั้งใจอ่าน แต่ตาก็อ่านไปเองตามประสาคนที่อยู่กับสมุดรายชื่อมาสามปี

ส่วนใหญ่เป็นบทกวี ลายมือเอียงไปทางขวาเหมือนกำลังวิ่ง หมึกเปื้อนเป็นจุด ๆ ตามขอบ บางแผ่นถูกขีดฆ่าแล้วเขียนใหม่ ขีดฆ่าแล้วเขียนใหม่ บางแผ่นเป็นร่างใบปลิว คำพาดหัวตัวโต เมืองที่ไม่มีวันพัง หรือเมืองที่ไม่มีวันจำ? ลงท้ายด้วยตัวอักษรตัวเดียวกับจุดเล็ก ๆ หนึ่งจุด

L.

ลายมือเดียวกับใบปลิวที่คาเซลพกไว้ในกระเป๋าเสื้อทุกวันตั้งแต่ปรากฏขึ้นมาเองในคืนนั้น ปิ๊ปไม่ต้องเทียบก็รู้

คาเซลก้มลงหยิบถ้วยชาใบเล็กขึ้นมาในที่สุด

เขาถือมันด้วยสองมือ เหมือนคนถือนกที่ตกจากรัง แล้วเดินไปที่หน้าต่างช้า ๆ ทุกก้าววัดได้ แบบที่คาเซลเดินเสมอ

เขาวางถ้วยลงบนขอบหน้าต่าง ลงบนรอยวงกลมสีจางบนเนื้อไม้ ข้างถ้วยสีขาวเรียบของตัวเอง

มันพอดี

พอดีทุกเส้น ก้นถ้วยลายดอกไม้ทับลงบนรอยที่มันทิ้งไว้เอง เหมือนชิ้นส่วนภาพต่อที่หายไปสองปีแล้วเพิ่งหาเจอ

“ทุกเช้า” คาเซลพูด เสียงเขาเบามากจนปิ๊ปต้องกลั้นหายใจฟัง “ผมรินชาสองถ้วย ผมรู้ว่ามันไม่สมเหตุสมผล ผมเคยจดไว้ด้วยซ้ำว่าจะเลิก ผมดื่มถ้วยเดียว อีกถ้วยผมวางไว้ตรงนี้ แล้วเทมันทิ้งตอนเย็น ทุกวัน สองปี”

เขาแตะขอบถ้วยลายดอกไม้ ตรงรอยเปื้อนหมึก

“ผมคิดว่าผมเป็นคนที่ชอบรินชาเกิน” เขาหัวเราะ เป็นครั้งแรกที่ปิ๊ปได้ยินเสียงหัวเราะเต็ม ๆ ของคาเซล และมันเป็นเสียงที่เธอไม่อยากได้ยินอีก “ผมคิดว่ามันเป็นนิสัยแปลก ๆ อย่างหนึ่งของผม เหมือนนับขั้นบันได”

ปิ๊ปยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา แผ่นที่เธออ่านแล้วต้องหยุดอ่าน เป็นบทกวีสั้น ๆ ไม่กี่บรรทัด ลายมือเอียงวิ่งแบบเดียวกัน แต่แผ่นนี้ไม่มีรอยขีดฆ่าเลยสักคำ

พี่ชายของฉันนับทุกอย่าง

นับขั้นบันได นับระฆัง นับเหรียญจุดในกระเป๋า

แต่ไม่เคยนับว่ารินชาเผื่อฉันกี่ถ้วยแล้ว

ทั้งที่ฉันตื่นสายทุกวัน

และชาก็เย็นทุกวัน

คาเซลอ่านจบแล้วอ่านซ้ำ แล้วอ่านซ้ำอีก ปิ๊ปเห็นริมฝีปากของเขาขยับตามคำว่า พี่ชาย อยู่หลายครั้ง เหมือนคนที่พยายามท่องวลีในภาษาที่ไม่เคยเรียน

“ผมไม่มีน้อง” เขาพูด “ในทะเบียนผมไม่มีน้อง ในความจำผมก็ไม่มี ผมนึกหน้าไม่ออก นึกเสียงไม่ออก นึกไม่ออกแม้แต่ว่าเธอชอบชาแบบไหน”

เขาวางกระดาษลง หยิบกิ๊บผีเสื้อสีเหลืองขึ้นมาแทน ปีกบิ่น เล็กนิดเดียวในฝ่ามือผู้ใหญ่

“แต่มือผมจำได้” เขากระซิบ “มือผมรินชาให้เธอมาสองปีโดยไม่ถามผมเลย”

ปิ๊ปไม่รู้ว่าควรพูดอะไร เธอเป็นคนที่มีคำพูดเสมอ มีมุกเสมอ มีสำนวนผิด ๆ ไว้กลบทุกความเงียบที่น่าอึดอัด แต่วันนี้ทุกคำในหัวดูเล็กเกินไป

เธอเลยทำสิ่งเดียวที่คิดออก เดินไปหยิบกาน้ำชาบนขอบหน้าต่าง กาที่ยังมีชาเย็นชืดจากเมื่อเช้าเหลืออยู่ครึ่งกา แล้วรินลงในถ้วยลายดอกไม้จนเต็ม

คาเซลมองเธอ

“มันเย็นแล้ว” ปิ๊ปพูด “แต่เธอชอบแบบเย็นอยู่แล้วนี่ บทกวีบอก”

คาเซลยกมือขึ้นปิดตา ไหล่ของเขาสั่นอยู่นาน โดยไม่มีเสียงอะไรออกมาเลย ปิ๊ปหันไปมองนอกหน้าต่าง มองหลังคาบ้านแถวสะพานช่างหนัง มองนกพิราบบนรางน้ำ ให้เวลาเขาเหมือนที่เธออยากให้ใครสักคนให้เวลากับตัวเองในคืนที่ร้องไห้คนเดียว


เมื่อเขาลดมือลง ตาของคาเซลแดงแต่แห้ง และเขากลับมาเป็นคาเซลอีกครั้ง หรืออย่างน้อยก็เป็นคนที่ใส่เสื้อของคาเซลได้พอดี

เขาเก็บกระดาษทุกแผ่นเรียงตามขนาด เก็บกิ๊บผีเสื้อใส่กระเป๋าเสื้อด้านใน ข้างใบปลิวเก่า แล้วยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะ

“ปิ๊ป” เขาเรียกชื่อเธอ ไม่ใช่ คุณ ไม่ใช่ เด็กร้านยา “คืนที่ผมไปหอจดหมายเหตุ เลขหน้าทะเบียนกระโดดข้าม ผมเห็นแค่นั้นแล้วก็กลับ เพราะผมยังคิดว่ามันอาจเป็นความผิดพลาดของอาลักษณ์ ผมยังคิดว่าระบบมีเหตุผลของมัน”

“แล้วตอนนี้ล่ะ”

“ตอนนี้ผมคิดว่าระบบมีบันทึกของมัน” เขาพูด “ทะเบียนไม่ทำอะไรโดยไม่จด ผมรู้ เพราะผมเป็นคนจดให้มันมาสี่ปี ถ้ามีคนถูกเอาออกไปจากโต๊ะตัวนี้ จากถ้วยใบนี้ จากชีวิตผม ต้องมีกระดาษสักแผ่นในหอบรรณสารที่บอกว่าใคร เมื่อไหร่ และทำไม”

เขาหันมามองเธอ ตาของผู้ตรวจการชั้นสามที่ไม่เคยมาสายสักนาที

“ผมจะไปเอากระดาษแผ่นนั้นมา” คาเซล ดรูว์ พูด “ผมจะขโมยมัน”

ชอบตอนนี้ไหม? ทิปเป็นกำลังใจให้ ชาลี

แจ้งปัญหาตอนนี้

ความคิดเห็นตอนนี้ (0)