คำตอบที่ไม่มีข้อแก้ตัว

เก้าโมงตรง

ภาคินนั่งอยู่ในห้องประชุมฝ่ายบุคคล

ครั้งนี้ไม่มีเอกสารหลายแฟ้มเหมือนเมื่อวาน

มีเพียงกระดาษหนึ่งแผ่นวางอยู่ตรงหน้าเขา

“บริษัทพิจารณาจากข้อเท็จจริงทั้งหมดแล้ว”

ผู้จัดการฝ่ายบุคคลพูดช้า ๆ

“บริษัทจะปรับโครงสร้างการบังคับบัญชา และถอดคุณออกจากการดูแลงานโดยตรงของมินตรา”

ภาคินพยักหน้า

เขาคาดไว้อยู่แล้ว

“ส่วนเรื่องการประเมินผลงานที่ผ่านมา จะมีการตรวจสอบย้อนหลังเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีผลจากความสัมพันธ์ส่วนตัว”

“ครับ”

“และขอให้คุณงดการติดต่อกับมินตราเรื่องส่วนตัวในช่วงที่บริษัทกำลังดำเนินการเรื่องนี้”

ภาคินรับฟังเงียบ ๆ

ไม่มีข้อโต้แย้ง

ไม่มีคำว่า “แต่”

เพราะเขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะบริษัทใจร้ายกับเขา

มันเกิดขึ้นจากการที่เขาไม่รักษาขอบเขตตั้งแต่แรก

ก่อนออกจากห้อง ผู้จัดการฝ่ายบุคคลพูดขึ้น

“คุณภาคิน”

เขาหันกลับ

“ความสัมพันธ์ส่วนตัวเป็นเรื่องของคุณ”

ชายคนนั้นเว้นช่วง

“แต่เมื่อคุณเป็นหัวหน้า การตัดสินใจของคุณย่อมกระทบคนอื่นด้วย”

ภาคินพยักหน้า

ประโยคนั้นติดอยู่ในหัวเขาตลอดทั้งวัน

ตอนพักเที่ยง

โต๊ะของมินตราว่างเปล่า

ของส่วนใหญ่ถูกย้ายออกไปแล้ว

เหลือเพียงแก้วน้ำหนึ่งใบกับต้นไม้เล็ก ๆ บนโต๊ะ

ภาคินยืนมองอยู่ไกล ๆ

เขาอยากเดินเข้าไปหา

อยากถามว่าเธอเป็นอย่างไร

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำ

โทรศัพท์ของเขามีข้อความจากมินตรา

หนูย้ายไปทีมใหม่แล้วนะคะ

ภาคินอ่าน

ครู่หนึ่งจึงตอบกลับ

ขอให้เธอโชคดีนะ

ไม่มีคำว่าคิดถึง

ไม่มีคำว่ารอ

ไม่มีคำพูดที่ทำให้เรื่องกลับไปเหมือนเดิม

มินตราตอบกลับมาเพียง

ขอบคุณค่ะ

แล้วการสนทนาก็จบลง

ง่ายกว่าที่เขาคิด

แต่เจ็บกว่าที่คาดไว้

เย็นวันนั้น ภาคินกลับถึงบ้าน

ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่

แต่ไม่มีเสียงโทรทัศน์

เขาวางกระเป๋าลง

“แพร?”

ไม่มีเสียงตอบ

เขาเดินเข้าไปในห้องนอน

ลิ้นชักด้านหนึ่งเปิดอยู่

เสื้อผ้าของแพรหายไปบางส่วน

หัวใจของเขาหนักวูบ

บนโต๊ะมีซองกระดาษวางอยู่

ภาคินเปิดออก

ข้างในคือกุญแจห้อง

กุญแจสำรอง

และกุญแจรถที่เขาเคยให้แพรไว้

พร้อมกระดาษแผ่นหนึ่ง

เขาหยิบขึ้นมาอ่าน

แพรเขียนด้วยลายมือของตัวเอง

พี่ภาคิน

เราอยู่ด้วยกันมานานจนแพรเคยคิดว่า ต่อให้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เราก็คงคุยกันได้

แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป

แพรไม่รู้ว่าควรเชื่ออะไรอีกแล้ว

แพรไม่ได้อยากชนะใคร และไม่ได้อยากให้พี่เลือกแพรเพราะรู้สึกผิด

แพรแค่อยากอยู่กับคนที่ไม่ทำให้แพรต้องสงสัยว่าตัวเองกำลังถูกหลอกหรือเปล่า

แพรขอจบตรงนี้นะ

ภาคินอ่านจนจบ

แล้วนั่งลงบนขอบเตียง

เขาเคยกลัวว่าวันหนึ่งแพรจะรู้

แต่ตอนที่วันนั้นมาถึงจริง ๆ

สิ่งที่เขากลัวที่สุดกลับไม่ใช่การเสียแพร

แต่คือการรู้ว่า...

เขาเป็นคนทำลายความไว้ใจของคนที่อยู่ข้างเขามาตลอดด้วยตัวเอง

คืนนั้นเขาโทรหาแพร

ไม่มีคนรับ

โทรอีกครั้ง

ก็ไม่มีคนรับ

ข้อความถูกอ่าน

แต่ไม่มีคำตอบ

เขาพิมพ์หลายประโยค

แล้วลบทิ้งทั้งหมด

สุดท้ายเหลือเพียง

พี่เข้าใจแล้ว พี่จะไม่รบกวนแพรอีก

เขากดส่ง

หน้าจอขึ้นคำว่า อ่านแล้ว

แต่ไม่มีข้อความตอบกลับ

วันต่อมา

ภาคินกับมินตราเดินสวนกันที่หน้าลิฟต์

ทั้งคู่หยุดพร้อมกัน

เป็นครั้งแรกหลังจากเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้น

“พี่ภาคิน”

“ครับ”

มินตรามองเขา

“แพรเป็นยังไงบ้างคะ?”

เขานิ่งไป

“พี่ไม่รู้”

เธอพยักหน้า

“หนูขอโทษนะคะ”

“เธอไม่ต้องขอโทษพี่”

“แต่หนูมีส่วน”

ภาคินมองเธอ

“เราสองคนมีส่วน”

มินตราก้มหน้า

“แล้วตอนนี้...พี่เสียแพรไปแล้วใช่ไหม?”

เขาไม่ตอบทันที

ก่อนจะพูดว่า

“ใช่”

คำตอบนั้นทำให้ทั้งคู่เงียบ

ไม่มีใครพูดถึงการเริ่มต้นใหม่

ไม่มีใครพูดว่าอย่างน้อยเรายังมีกันและกัน

เพราะพวกเขาต่างรู้ว่า

ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นท่ามกลางความลับ

ไม่ได้กลายเป็นความสัมพันธ์ที่ถูกต้องขึ้นมาเพียงเพราะอีกคนหนึ่งเดินจากไป

หลายสัปดาห์ผ่านไป

มินตราเริ่มงานในทีมใหม่

เธอไม่ได้คุยกับภาคินนอกเรื่องงานอีก

ภาคินเองก็กลับมาใช้ชีวิตตามปกติ

ทำงาน

กลับบ้าน

กินข้าวคนเดียว

บางคืนเปิดโทรศัพท์ขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล

นิ้วเลื่อนไปยังชื่อของมินตรา

แต่สุดท้ายก็ปิดหน้าจอ

เขาเริ่มเข้าใจบางอย่าง

ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดว่า

การเลือกใครสักคน คือการเลือกสิ่งที่หัวใจต้องการ

แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่า

การเลือกของคนคนหนึ่งไม่ได้มีผลแค่กับตัวเอง

บางครั้งมันมีราคาที่คนอื่นต้องเป็นคนจ่าย

เย็นวันศุกร์

ภาคินกลับมาถึงห้อง

บนโต๊ะยังมีกุญแจที่แพรคืนไว้

เขาหยิบมันขึ้นมา

ความทรงจำมากมายย้อนกลับมา

วันที่ซื้อห้องนี้ด้วยกัน

วันที่ทะเลาะกันเรื่องเล็ก ๆ

วันที่แพรป่วยแล้วเขาอยู่เฝ้าทั้งคืน

วันที่ทั้งคู่เคยคุยกันเรื่องแต่งงาน

ทั้งหมดนั้นไม่ได้หายไปเพราะความสัมพันธ์ครั้งใหม่

มันยังอยู่

เพียงแต่ตอนนี้...

มันกลายเป็นอดีตไปแล้ว

โทรศัพท์สั่น

ข้อความจากแพร

ภาคินเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย

พี่ไม่ต้องตามหาแพรแล้วนะ

ข้อความต่อมาปรากฏขึ้น

แพรอยากเริ่มต้นชีวิตของตัวเองใหม่

และข้อความสุดท้าย

ขอให้พี่รับผิดชอบกับสิ่งที่พี่เลือก และอย่าทำแบบนี้กับใครอีก

ภาคินอ่านซ้ำหลายครั้ง

น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมา

เขาไม่ได้ตอบกลับทันที

เพราะครั้งนี้...

เขารู้ว่าคำว่า “ขอโทษ”

ไม่สามารถแก้ไขทุกอย่างได้

และบางความสัมพันธ์

เมื่อความไว้ใจถูกทำลายไปแล้ว

สิ่งที่ถูกต้องที่สุดอาจไม่ใช่การพยายามเอากลับคืนมา

แต่อาจเป็นการยอมรับว่า

เราทำมันพังไปแล้ว