ตอนที่ 5
รอยร้าวในที่ทำงาน
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 4,358 ตัวอักษร
ห้องประชุมเล็กของฝ่ายบุคคลเย็นกว่าปกติ
ภาคินนั่งอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะ
ตรงข้ามคือผู้จัดการฝ่ายบุคคลกับหัวหน้าของเขา
บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารหนึ่งเล่ม
และโน้ตบุ๊กที่เปิดหน้าจอค้างอยู่
“ก่อนอื่น ผมอยากให้คุณเข้าใจว่า วันนี้เราไม่ได้เรียกคุณมาเพื่อกล่าวหา”
ผู้จัดการฝ่ายบุคคลพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
“แต่มีข้อร้องเรียนเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับมินตรา”
ภาคินนั่งนิ่ง
“ข้อร้องเรียนเรื่องอะไรครับ?”
ผู้จัดการเลื่อนเอกสารมาทางเขา
“เรื่องการใช้แชตของบริษัทในลักษณะที่อาจเกินขอบเขตการทำงาน”
ภาคินมองหน้าจอ
เป็นบทสนทนาบางส่วนของเขากับมินตรา
ไม่ได้มีข้อความที่ชัดเจนว่าทั้งคู่คบกัน
แต่บางประโยค...
ถ้าอ่านโดยคนนอก
มันไม่ได้เหมือนบทสนทนาระหว่างหัวหน้ากับลูกน้องธรรมดา
โดยเฉพาะข้อความหนึ่ง
> “ถ้าพี่ไม่มีแฟน พี่คิดว่าเราจะเป็นอะไรกัน?”
ภาคินรู้สึกเหมือนอากาศในห้องหายไป
เขาเงียบอยู่นาน
“ผมยอมรับว่าเราสนิทกันเกินกว่าที่ควร”
หัวหน้าของเขามองหน้า
“คำว่า ‘เกินกว่าที่ควร’ หมายถึงอะไร?”
ภาคินกลืนน้ำลาย
“ผมอาจวางขอบเขตไม่ดีพอครับ”
ผู้จัดการฝ่ายบุคคลพยักหน้า
“เราต้องแยกสองเรื่องออกจากกัน เรื่องแรกคือความสัมพันธ์ส่วนตัวของคุณ เรื่องที่สองคือการใช้อำนาจในฐานะหัวหน้า”
“ครับ”
“ถ้าคุณมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับลูกทีมโดยตรง เรื่องนี้อาจกระทบต่อความเป็นกลางในการประเมินงาน การมอบหมายงาน และการเลื่อนตำแหน่ง”
ภาคินก้มมองโต๊ะ
ครั้งแรกเขาเพิ่งเข้าใจว่าเรื่องที่ตัวเองคิดว่าเป็นเพียงความรู้สึกส่วนตัว...
กำลังกลายเป็นเรื่องที่คนอื่นต้องเข้ามารับผิดชอบด้วย
“ผมพร้อมรับผิดชอบครับ”
ผู้จัดการมองเขา
“ดีครับ เพราะสิ่งที่เราต้องการตอนนี้ไม่ใช่คำแก้ตัว แต่เป็นทางออก”
---
หลังออกจากห้องประชุม ภาคินเดินกลับมาที่โต๊ะ
มินตรายังนั่งอยู่ที่เดิม
เธอมองหน้าเขาแล้วถามเบา ๆ
“เป็นยังไงบ้างคะ?”
“เขารู้เรื่องแชตแล้ว”
มินตราหน้าซีด
“ทั้งหมดเลยเหรอ?”
“บางส่วน”
เธอเงียบ
“แล้วพี่บอกเขาว่าอะไร?”
“พี่บอกว่าพี่จัดการเรื่องนี้ไม่ดีเอง”
มินตราหลบตา
“หนูขอโทษ”
“ไม่ใช่ความผิดของเธอคนเดียว”
“แต่ถ้าหนูไม่คุยกับพี่...”
“มันก็ไม่ใช่แบบนั้น”
ภาคินพูดเบา ๆ
“พี่เป็นคนเลือกตอบทุกข้อความเอง”
มินตราเงยหน้าขึ้นมอง
คำพูดนั้นทำให้เธอเงียบไป
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ทั้งสองคนต่างพูดว่า
**เราไม่ได้ตั้งใจ**
แต่ไม่มีใครพูดถึงคำว่า
**เราเลือก**
---
ช่วงบ่าย บริษัทมีการประชุมทีม
หัวหน้าประกาศปรับโครงสร้างงานชั่วคราว
“ตั้งแต่สัปดาห์นี้ งานของมินตราจะเปลี่ยนผู้อนุมัติเป็นคุณธนา”
เสียงกระซิบดังขึ้นรอบห้อง
มินตรานั่งนิ่ง
ภาคินเองก็ไม่พูดอะไร
เขารู้ดีว่าเหตุผลคืออะไร
หลังประชุม มินตราเดินตามเขาออกมา
“พี่คะ”
“ครับ?”
“หนูจะย้ายทีมจริง ๆ”
ภาคินหันกลับ
“ไม่จำเป็น”
“จำเป็นค่ะ”
“มินตรา...”
“พี่คิดว่าถ้าหนูอยู่ต่อ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมเหรอคะ?”
ภาคินเงียบ
“คนในทีมมองหนูเปลี่ยนไปแล้ว”
“เดี๋ยวเรื่องก็ผ่าน”
มินตราส่ายหน้า
“สำหรับพี่อาจผ่าน”
เธอสูดหายใจ
“แต่หนูต้องทำงานที่นี่ทุกวัน”
ภาคินไม่รู้จะตอบอะไร
“หนูไม่อยากให้ใครคิดว่าหนูได้โอกาสเพราะเป็นคนของหัวหน้า”
ประโยคนั้นทำให้เขารู้สึกเจ็บ
ไม่ใช่เพราะเธอพูดแรง
แต่เพราะมันเป็นความจริงที่เขาไม่เคยคิดถึงมาก่อน
---
คืนนั้น ภาคินกลับบ้านเร็ว
แพรกำลังเก็บจานอยู่ในครัว
เธอหันมามอง
“วันนี้กลับเร็วอีกแล้ว”
“ครับ”
“งานไม่มีเหรอ?”
“มีครับ”
แพรวางจานลง
“ภาคิน”
“ครับ?”
“ช่วงนี้พี่แปลกไป”
ภาคินเงียบ
“พี่กลับบ้านเร็วขึ้น แต่เหมือนใจพี่ไม่ได้อยู่ที่นี่”
เขามองหน้าเธอ
“แพรคิดมากไปเองหรือเปล่า?”
ทันทีที่พูดจบ เขาก็รู้ว่าตัวเองพูดผิด
เพราะประโยคเดียวกันนี้...
เขาเคยใช้เมื่อหลายวันก่อน
แพรหัวเราะเบา ๆ
แต่ไม่มีความสุขอยู่ในเสียงนั้น
“ทุกครั้งที่แพรถาม พี่ก็บอกว่าแพรคิดมาก”
“แพร...”
“งั้นไม่ต้องตอบก็ได้”
เธอหยิบจานขึ้นมา
“เพราะบางทีคำตอบที่พี่ไม่พูด มันก็ดังกว่าคำตอบที่พี่พูดแล้ว”
แพรเดินเข้าครัวไป
ภาคินยืนอยู่ตรงนั้น
เขาอยากเดินตามไป
อยากบอกทุกอย่าง
แต่โทรศัพท์ในกระเป๋ากลับสั่นขึ้น
ข้อความจากมินตรา
> หนูคิดเรื่องย้ายทีมแล้วค่ะ
ภาคินเปิดอ่าน
> พรุ่งนี้หนูจะยื่นเรื่อง
เขาพิมพ์ตอบทันที
> ไม่ต้องรีบตัดสินใจ
มินตราตอบกลับมา
> หนูไม่ได้ตัดสินใจเพราะเรื่องงานอย่างเดียวค่ะ
> แล้วเพราะอะไร?
ข้อความเงียบไปพักหนึ่ง
ก่อนจะปรากฏขึ้น
> เพราะหนูเริ่มไม่รู้แล้วว่า สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเราคือความรัก หรือเป็นแค่ช่วงเวลาที่เราสองคนกำลังเหงา
ภาคินอ่านซ้ำ
ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าการมีมินตราเข้ามาในชีวิตทำให้เขารู้สึกมีความสุข
แต่วันนี้เขากลับเริ่มสงสัยว่า...
ความสุขนั้นกำลังแลกมาด้วยอะไรบ้าง
---
เช้าวันต่อมา มินตราวางซองเอกสารลงบนโต๊ะฝ่ายบุคคล
“ขอย้ายทีมค่ะ”
เจ้าหน้าที่รับเอกสาร
“มีเหตุผลเพิ่มเติมไหม?”
มินตรานิ่งไปครู่หนึ่ง
“ต้องการเริ่มต้นใหม่ค่ะ”
เธอเดินออกจากห้อง
แต่ทันทีที่เปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ก็พบข้อความจากภาคิน
> เย็นนี้เจอกันได้ไหม?
มินตราจ้องข้อความนั้นอยู่นาน
ก่อนตอบกลับไปเพียงว่า
> ได้ค่ะ
ในเวลาเดียวกัน ภาคินได้รับอีเมลจากฝ่ายบุคคล
**เรื่อง: การตรวจสอบกรณีความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้าและลูกทีม**
ด้านล่างมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด
แต่ประโยคสุดท้ายทำให้เขาหยุดหายใจไปชั่วขณะ
> **บริษัทขอให้คุณเข้าร่วมการสอบข้อเท็จจริงอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้**
ภาคินวางโทรศัพท์ลง
เขาเพิ่งรู้ว่าเรื่องที่เริ่มจากข้อความหนึ่งข้อความ...
กำลังจะกลายเป็นเรื่องที่อาจเปลี่ยนชีวิตการทำงานของเขาไปตลอดกาล
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel