ตอนที่ 3
มื้อเย็นที่ไม่ควรเกิด
ชาลี · 29 ก.ย. 69 · 3,702 ตัวอักษร
ภาคินไม่ได้ตอบคำถามของมินตราในคืนนั้น
เขาวางโทรศัพท์คว่ำลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วพยายามหลับ
แต่ยิ่งหลับตา ภาพข้อความนั้นกลับยิ่งชัด
> ถ้าพี่ไม่มีแฟน...
>
> พี่คิดว่าเราจะเป็นอะไรกัน?
เขารู้ว่าคำถามนั้นหมายถึงอะไร
และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เขาเองก็เริ่มมีคำตอบอยู่ในใจแล้ว
เช้าวันรุ่งขึ้น ภาคินตื่นก่อนนาฬิกาปลุก
ข้างตัวเขาว่างเปล่า
แพรออกไปทำงานแล้ว
บนโต๊ะมีขนมปังกับกาแฟหนึ่งแก้ว และกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก
> วันนี้แพรกลับดึกนะ
> อย่าลืมกินข้าว
ภาคินหยิบกระดาษขึ้นมาอ่าน
ก่อนจะวางมันลง
โทรศัพท์สั่น
ข้อความจากมินตรา
> เช้านี้กินข้าวหรือยังคะ?
ภาคินมองกระดาษของแพร แล้วมองหน้าจอโทรศัพท์
เขาพิมพ์ตอบ
> กำลังจะกินครับ
> ดีค่ะ
> วันนี้หนูเลิกงานหกโมง
ภาคินอ่านแล้วไม่ได้ตอบ
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา
> ถ้าพี่ไม่ยุ่ง...ไปกินข้าวกันไหมคะ?
เขานั่งนิ่ง
ควรปฏิเสธ
มันง่ายมาก
แค่พิมพ์ว่า “วันนี้ไม่สะดวกครับ”
ทุกอย่างก็จบ
แต่สุดท้ายเขากลับพิมพ์ว่า
> ได้ครับ
หลังส่งข้อความ ภาคินวางโทรศัพท์ลงทันที
เหมือนกลัวว่าตัวเองจะเปลี่ยนใจ
---
หกโมงเย็น
ร้านอาหารเล็ก ๆ แถวออฟฟิศมีลูกค้านั่งอยู่ไม่กี่โต๊ะ
มินตรามาถึงก่อน
เธอเลือกโต๊ะด้านในสุดของร้าน
ภาคินเดินเข้ามาไม่กี่นาทีต่อมา
“รอนานไหม?”
“ไม่นานค่ะ”
มินตรายิ้ม
วันนี้เธอไม่ได้แต่งตัวเหมือนตอนทำงาน
ไม่มีบัตรพนักงาน ไม่มีเสื้อเชิ้ตบริษัท
เธอดูเหมือนผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง
และนั่นกลับทำให้ภาคินรู้สึกแปลกกว่าเดิม
“พี่กินอะไรดีคะ?”
“อะไรก็ได้ครับ”
“งั้นหนูสั่งให้”
“ครับ”
อาหารทยอยมาเสิร์ฟ
บทสนทนาเริ่มจากเรื่องงาน
จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเรื่องหนัง
เรื่องอาหาร
เรื่องครอบครัว
เหมือนคนสองคนที่รู้จักกันมานาน
จนกระทั่งมินตราถามขึ้น
“พี่ภาคินรักแฟนพี่ไหมคะ?”
มือของภาคินหยุดอยู่กลางอากาศ
“ทำไมถามแบบนั้น?”
“หนูอยากรู้”
“ก็รักสิ”
มินตราพยักหน้า
“แล้วทำไมพี่ถึงมานั่งกินข้าวกับหนูล่ะ?”
คำถามนั้นทำให้โต๊ะเงียบลงทันที
ภาคินมองเธอ
เขาไม่มีคำตอบที่ฟังแล้วดูดี
“เพราะพี่คิดว่าเราคุยกันถูกคอ”
“แค่นั้นเหรอคะ?”
“มินตรา...”
“หนูไม่ได้จะบังคับให้พี่ตอบนะ”
เธอยิ้มบาง ๆ
“หนูแค่ไม่อยากหลอกตัวเอง”
ภาคินเงียบ
เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นความจริงในคำพูดของเธอ
มินตราไม่ได้ต้องการคำสัญญา
เธอเพียงต้องการรู้ว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นนั้นมีแค่เธอคนเดียวหรือไม่
“พี่ก็รู้สึกเหมือนกัน”
คำพูดหลุดออกมาเบา ๆ
มินตรามองเขา
“รู้สึกอะไรคะ?”
ภาคินไม่ตอบ
แต่ความเงียบของเขาก็เพียงพอแล้ว
หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งคู่เดินออกจากร้าน
อากาศด้านนอกเย็นลงกว่าตอนมา
มินตราหยุดเดินตรงริมถนน
“พี่ภาคิน”
“ครับ?”
“ถ้าเราเจอกันก่อนที่พี่จะมีแฟน...”
เธอหยุด
“พี่คิดว่าเราจะได้คบกันไหม?”
ภาคินมองเธอ
คำถามเดียวกับเมื่อคืน
แต่คราวนี้ไม่มีหน้าจอโทรศัพท์คั่นกลาง
ไม่มีเวลาคิด
ไม่มีข้ออ้าง
“พี่ไม่รู้”
มินตราหลุบตาลง
“แต่พี่เคยคิดใช่ไหม?”
ภาคินไม่ตอบ
มินตราหัวเราะเบา ๆ
“แค่นี้ก็พอแล้วค่ะ”
เธอหันจะเดิน
แต่ภาคินกลับเรียก
“มินตรา”
หญิงสาวหันกลับมา
ภาคินเดินเข้าไปใกล้
“เรื่องวันนี้...อย่าให้ใครรู้”
มินตรามองเขานิ่ง ๆ
ก่อนถาม
“เพราะพี่กลัวคนอื่นรู้ หรือเพราะพี่รู้ว่ามันไม่ควรเกิดขึ้นคะ?”
ภาคินตอบไม่ได้
มินตราจึงเดินต่อ
ระยะห่างระหว่างทั้งสองค่อย ๆ มากขึ้น
จนภาคินรู้สึกอยากเรียกเธอกลับมา
แต่เขาไม่ทำ
---
เกือบสามทุ่ม ภาคินกลับถึงบ้าน
ไฟในห้องนั่งเล่นเปิดอยู่
แพรนั่งอยู่บนโซฟา
“กลับมาแล้วเหรอ?”
“ครับ”
“กินข้าวมาแล้ว?”
ภาคินชะงักไปครู่หนึ่ง
“ครับ”
แพรมองเขา
“กินกับใคร?”
หัวใจของภาคินเต้นแรงขึ้น
“เพื่อนที่ทำงาน”
แพรพยักหน้า
“ผู้ชายหรือผู้หญิง?”
คำถามนั้นทำให้ภาคินเงียบ
เพียงไม่กี่วินาที
แต่สำหรับเขามันนานเหมือนหลายนาที
“หลายคนครับ”
คำโกหกหลุดออกมาอย่างง่ายดาย
แพรไม่ได้ถามต่อ
“โอเค”
เธอลุกขึ้น
“งั้นไปอาบน้ำเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้า”
ภาคินมองเธอเดินเข้าห้องนอน
ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในอก
แต่แทนที่จะยอมรับมัน
เขากลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
หน้าจอมีข้อความจากมินตรา
> ถึงบ้านหรือยังคะ?
ภาคินพิมพ์ตอบ
> ถึงแล้วครับ
มินตราส่งกลับมา
> วันนี้หนูมีความสุขนะคะ
ภาคินอ่าน
แล้วพิมพ์เพียง
> พี่ก็เหมือนกัน
เขากำลังจะวางโทรศัพท์
แต่มีข้อความใหม่เข้ามา
> ขอบคุณที่ไม่ปฏิเสธความรู้สึกของเรา
ภาคินมองประโยคนั้น
ก่อนหน้าจอจะดับลง
เขาไม่ทันสังเกตว่าแพรเดินกลับออกมาจากห้องนอน
และบนโต๊ะข้างโซฟา...
ใบเสร็จร้านอาหารที่เขาเผลอใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ กำลังตกลงบนพื้น
แพรก้มลงหยิบมันขึ้นมา
สายตาของเธอหยุดอยู่ที่ข้อความบนใบเสร็จ
**โต๊ะสำหรับ 2 คน**
เธอเงยหน้ามองภาคิน
“พี่...”
ภาคินหันกลับมา
แพรกำใบเสร็จอยู่ในมือ
“วันนี้พี่ไปกินข้าวกับใครมา?”
ครั้งนี้...
ไม่มีคำตอบง่าย ๆ อีกแล้ว
เนื้อหานี้สงวนลิขสิทธิ์ ไม่อนุญาตให้พิมพ์หรือคัดลอก · DuckNovel